Beati SernardiSe. CXVI
Beati BernaroAnctorū feſtaprecipua patꝝ ſanxit autoritas:votiuis p̄uenienda ieiunijs. Uiriliter plane ⁊ nō ad inſipientiā nobis ſi affuerit qͥ aduertat. Multa ſiqͥdē quotidie peccata cōtrahimꝰ ⁊ in multis offendimꝰ omēsnec tutū oīno eſt celebrādas ſuſciꝑe feſtiuitates ſacras: maximeqꝫ eas que maxīe ſuntniſi pͥus abſtinētie purificatione p̄miſſa: qͦ etdigniores et capaciores inueniamur ſpūalium gaudioꝝ. Sic em̄ iuſtus in pͥncipio ſermonis accuſator eſt ſui: nec niſi a ꝓpria rep̄henſione laudes incipit alienas. Qd̓ ſi etiaꝫiuſtus trepidat ſolicitus p̄uenire eū qͥ ipſasquoqꝫ ꝑatas eſt iuſticias iudica re: quid agimus nos: quoꝝ niſi interim iudicata fueritet tecta peccata? Timendū valde ē: ne fortemanifeſta inueniant̉ p̄cedētia ad iudicium.Si nec iuſtꝰ ſine moleſtia ⁊ verecūdia quadā ad ſanctorū p̄ſumit accedere laudes: qͣntomagis peccator in cuiꝰ ore non ē laus ſpecioſa: timeat ſꝑ neceſſe ē vocē illā: quare tuenarras iuſticias: ſiue illā. Amice quō huc2. intraſti nō hn̄s veſtem nuptialē? Beati proinde qͥ ſtolā ſuā: dico. aūt gl̓ia ꝯſcientie ſueꝫſolliciti ſunt omni tꝑe ꝯſeruare īmaculataꝫ:ſemꝑ ſplendidā exhibere. Sed qꝛ pauci ſūtqui ſic om̄i cuſtodia ſeruent cor ſuū: pauciores aūt ſi tn̄ vel pauciores qui in om̄i ſanctimonia cōſeruent illud: neceſſe eſt frequentiabſtinētia maculas diluere ſubintrantes: p̄cipue cū p̄cipua quelibet ſolēnitas aduene/rit celebranda. Nō mō tn̄ p̄paratio ē ad ꝓximā celebritatē obſeruatio p̄miſſa ieiunij: ē ⁊āmonitio q̄dā eruditioqꝫ nō ꝑua. Diſcimusex hocip̄o q̄ iā vera ſit via feſtiuitatis et̓ne.Quid ē em̄ ꝙ ieiunijs ſolēnia p̄uenimꝰ: niſiꝙ ꝑ multas tribulatiōes oꝑtꝫ nos introire īregnū dei. Indignꝰ qͥppe ſolēni leticia eſt: qͥſtatutā vigilie abſtinentiā nō obẜuat. Plane inqͣꝫ ſi renuis affugere aīam tuaꝫ in vigilia: indignꝰ iure cenſeris requie ⁊ exultatōefeſtiua. Eſt aūt vniuerſum pn̄tis pnīe tp̄s:vigilia q̄dam ſolēnitatis magni ⁊ et̓ni ſabbati qd̓ p̄ſtolamur. Nec cauſaberis vigiliā lōgiorē ſi ęternitatē feſtiuitatis attēdas. Licꝫem̄ habere p̄ꝑatōem foleant ſolēnia diurnadiurnā: illa cū eterna ſit: n̄ exigit tn̄ et̓na. Sꝫquo nos rapit iocundior illiꝰ memoria felicitatis? hoc em̄ noīe ⁊ ſepius ⁊ forte digniuſnominat̉ illa feſtiuitas. Redeundū nobis ēad id quod p̄ manibꝰ eſt. Hodierni itaqꝫ ieiunij ⁊ eius (quā p̄ſtolamur) ſolēnitatis ⁊ leticia cauſa eſt beata paſſio. Andree apl̓i. Di-
gnū eſt em̄ vt ſi cum eo pendere nō poſſumꝰcum eo vel ieiunemus. Nā ⁊ ip̄m cū biduopenderet in cruce etiā ieiunaſſe qͥs dubitet:Inueniamur ergo vel ī exiguo cōicātes paſiſioni eius: ⁊ ſi nō ſimul affixi patibulo: ſimulafflicti ieiunio: vt miſerante deo etiā coroneꝑticipes ſimꝰ: et in pn̄ti qͦꝫ ſpūaliū ſocij gaudioꝝ. Quō em̄ nō exultemꝰ ī meōria triumphi eiꝰ: quē in ip̄a ſui pn̄tia ſupplicij tam vehemēter nouimꝰ exultaſſe? Aut nō erit letafeſtiuitas vbi ⁊ crux ip̄a plena ē gaudio: Siquidē ⁊ feſtiuū ſolemꝰ noīare qd̓ letū eſt: etcrux a cruciatu vtiqꝫ d̓r: aut certe cruciatusa cruce. Quāta ꝓinde exultatiōne vniuerſeterre celebrandū: tante nouitatis miraculū:tam magnificū opꝰ diuine virtutis. Andreas homo erat ſimilis nobis: ⁊ tam vehemēti ardore ſpūs crucē ſitiebat homo: tā inaudito a ſeculo gaudio tripudiabat: cū paratūſibi eminus patibulū cōſpexiſſet. O crux inquit diu deſiderata: ⁊ iam ꝯcupiſcenti aīo p̄parata. Securꝰ ⁊ gaudēs venio ad te: ita vtet tu exultans ſuſcipias me. Uidetis qꝛ nonſe capit p̄ magnitudine gaudij? Ita inqͥt vtet tu exultās. Ergo ne tanta eſt exultatō vtexultet ⁊ ip̄a crux: nec leti qͥcqͣꝫ habeat: ſꝫ totum leticie ſit. Aut quis dicat minꝰ ꝯtra cōſuetudinē: ſupra rōnē: vltra naturā: crucifixum exultare qͣꝫ crucem. Illi ſenſum leticienatura negauit: huic ſi qͥd p̄ualet gaudiumomne extermīat: ingeritqꝫ dolorē. Amatorait tuꝰ ſꝑ fui ⁊ deſideraui amplectite. Frēsignis vibrās eſt nō lingua loquens: ⁊ ſi lingua certe ignea eſt Carbones ſunt ignis illius quē de excelſo xp̄us miſerat in oſſibꝰ eiꝰAtqꝫ vtinā deſolatorij nobis ſint: cōſumentēs ⁊ exurētes qͥcqͥd in nobis eſt carnalis affectionis. Quales em̄ ſcintille ſunt iſte aūt aqͣꝫto interiori incendio micāt? Plane beateandree granū ſinapis eſt fides tua: q̄ tam inſuꝑatū cepit ex ſe ꝓferre feruorem. Quid ſipaulo amplius terreret̉. Quis feruorem illū animus: qͥs ꝟba illa ſuſtinere poſſet auditus: Dum em̄ minis minaret̉ egeas: adhucgranū ſinapis deſpicabile videbat̉. Dn̄s inqͥt me miſit ad iſtā ꝓuinciā: in qͣ non ꝑuū populū acqͥſiui. Accedat cōminatiōis piſtillū:longe iaꝫ acrius ſapieti ꝯſtantiuſqꝫ loquet̉.Terrendū eum putat egeas crucis ſupplicium minitās: non eſt ita. Accendit̉ magis inverbo hoc ⁊ libere clamat. Ego ſi patibulūcrucis expaueſcerē: crucis gl̓iam non p̄dicarē. Aut vbi ꝑatū ſibi lignū intuitꝰ eſt ex hociā plane totꝰ igneſcēs applaudebat: ⁊ blandiebat̉ illi aniate ſue officioſiſſime ſalntabatꝰ
psͣ. 40Mat. 22.