Beati BernardiSer CXV
imolaſti ſingulare gaudiū pia deuotiōe: paratus redire iteꝝ in ꝑicula: innouare certamīa: denuo ſubire laborē: ſuſtinere tribulationē: ꝓlongare tentationē: deinde differriadhuc ab illa tanta felicitate ⁊ diu deſiderata ſocietate ſpirituū btōꝝ: atqꝫ in huiꝰ mortalitatis erūnas ab ip̄o introitu gl̓ia reuocari: poſtremo qd̓ maxīm ē a xp̄o tuo ꝑegrinari diutiꝰ: ſi mō ip̄e voluiſſet. Nec ſane dubium qͥn āpliorē gr̄am mereat̉: qͥ ꝑatū ſe exhibet etiā an̄ mādatū: qͣꝫ qͥ obedire ſatagit p̄mādatū. Magna quidē obediētia vr̄a angeli ſācti: ſꝫ qd̓ dicere audeā pace vr̄a neſcioan inueniat̉ in vob̓ qͥſqͣꝫ ꝑatꝰ ī tale aliqn̄ miniſteriū mitti: in qͦ neceſſe habeat nō viderefaciē pr̄is. Magnū ē petre ꝙ dn̄m ſecuturꝰoīa reliqͥſti: ſꝫ audiui te in mōte dicētem vbitrāſfiguratꝰ ē corā vob̓: Dn̄e bonū ē nos hiceē: faciamꝰ h̓ tria tab̓ nacula Nō ē hoc: ſi adhuc ppl̓o tuo ſū neceſſariꝰ nō recuſo laborēParatū cor tuū: ꝑatū cor tuū ſiue manere īcorꝑe: ſiue diſſolui ⁊ eſſe cū xp̄o. Et magͣ qͥdē in̄ horrēda morte ſecuritas: magͣ ī viſiōexp̄i deſiderāda: ⁊ tā feruēter ac ſingulariterdeſiderāda ꝑfectō reperit̉: ſꝫ id qͥdē lōge ampliꝰ ꝑ oēm modū: ꝙ qͥ mori nō metuis: īmoqͥ tāto deſiderio pn̄tiā dn̄i ꝯcupiſcis: viuereqꝫ nō rēnuis: ⁊ expectatione moleſtiſſima fatigari. In qͦ em̄ alio nō obedire potuerat qͥ īhoc tanto articulo tā deuote clamabat: fiatvolūtas tua? Hec gͦ ꝑs vr̄a ſit frēs ī ꝯͣuiuiohodierno: hāc nob̓ obediētiā: ī mēſa pauꝑisīmo iā diuitis huiꝰ appoſitā diligent̓ ꝯſideremꝰ: ſcientes qm̄ ip̄a eſt q̄ a nob̓ exigit̉: ip̄aquā oportꝫ nos p̄ꝑari vt ſinguli quiqꝫ dicamus: qꝛ ꝑatꝰ ſū ⁊ nō ſū turbatꝰ: vt cuſtodiāmādata tua. Nec mō ſemel aut in ꝑte ſꝫ ꝑaſis tū cor meū deꝰ ꝑatū cor meū: paratu ad vtꝝqꝫ: ⁊ ī nullo tua p̄ſcribēs diſpoſitionē. Forte hoc cupio ⁊ ſpēaliter ⁊ vehemēter: ſꝫ ne qͥdē illud recuſo: ſic̄ fuerit volūtas ī celo ſic fiat. Deſidero reqͥeꝫ: ſꝫ n̄ recuſo laborem: fiatvoluntas tua.Ser. de ſctō Clemēte papa ⁊ mar.Recioſa in cōCſpectu dn̄i mors ſāctoꝝ. Audiatpeccator ⁊ iraſcatur dentibꝰ ſuisfremat et tabeſcat. Dep̄hēſus eſt in aſtutiaſua: ceciditin foueam quam fecit: ī laqueumincidit quem tetendit. Inuidia ſiquidem diaboli mors intrauit ī orbem terrarum: ſed ecce p̄cioſa facta eſt mors ſāctoꝝ. Audi igiturhoſtis vite: mortis auctor attēde. Quid valet iā fraus tua: verſutia tua qͥd nocet. Imo
vero vt plus doleas etiam oīa cooperāturin bonū his qui ẜm propoſitum vocati ſuntſancti. Neqꝫ enim aliter qͣꝫ ipſa que tui eſtoperis de te hodie beatus martyr cuiꝰ ſolennia celebramus morte corporis triūphauit:fecit ſiqͥdem de neceſſitate virtutem: penampeccati in meritum glorie cōmutauit fideleꝫſe ꝓbauit in modico: vt dignus īueniret̉ ſupra multa conſtitui. Modicum namqꝫ erat⁊ omīno modicū quicqͥd priuſ acceꝑat aīa il̓la beata: qͣꝫtū ad eam gloriā quaꝫ preſenti ꝓmeruit paſſione. Omnis em̄ delectatio huiꝰmundi vniuerſa eius gl̓ia quicqͥd deniqꝫ ī eoꝯcupiſcit̉ ꝓrſus modicum eſt: in illius felicitatis: ī illius glorie: in illius beatitudinis cōparatōne: ſi tamē vel modicum dici debet etnon potius nihilū vapor ad modicū parēsAcceperat beatꝰ clemens nobile genus: amplas poſſeſſiōes hereditatē multā: ſcīaꝫ quoqꝫ qͣꝫ pl̓imā ita vt optimꝰ ſqͥdē illiꝰ tꝑis ph̓ushaberet̉. Acceꝑat hec vniu̓ſa a dn̄o: dei em̄dona ſunt etiā hec. Fidelē gͦ ſe ꝓbauit ei quidederat: cū ꝓ eiꝰ amore vniuerſa ꝯtempſit:oīa detrimentū faciēs ⁊ arbitratꝰ vt ſtercora: vt lucrificaret xp̄m. Sꝫ forte murmuratetiā nūc inimicꝰ: pellē inquiēs ꝓ pelle ⁊ oīa 3que hꝫ hō dabit ꝓ aīa ſua. Quid gͦ? Putasy in ip̄a corꝑis ſui vita quā accepit a dn̄o īfidelis inueniat̉: vt vel ip̄am p̄ferat illi: Ecce habes ptātē irrue in eū ꝑ ſatellites tuos:vt coartet̉ e duobꝰ: aut a dn̄o neceſſe habēsaut a corꝑe ſeꝑari. Varia ⁊ īmania exquiregenera tormentoꝝ: ſꝫ noueris te martyri noſtro fabricare coronas. Sic̄ em̄ ip̄a vite huius ornamēta ⁊ adiumēta ꝯtempſit: ſic ꝯtēnit ⁊ ip̄am: corpꝰ om̄e tibi exponit in mortēet in faciē maledicet tibi: atqꝫ idola tua ſacroore blaſphemat dn̄m deū ſuū etiā inter tormenta tua libere p̄dicat: in igne cōfitet̉. Coronabit̉ gͦ qꝛ legitīe certauit: qꝛ fidelit̓ vicit:qꝛ nec blandimētis vite huiꝰ nec mortis horrore a caritate xp̄i potuit ſeꝑari. Dic q̄ſo nobis aīa ſācta que ſic corpꝰ tuū ſupplicijs exponebas: obſecro diligebas illd̓ an̄ nō. Utiqꝫ diligebā inqͥt: nemo em̄ odio habuit carnē ſuā. Diligebā ergo eā: ſꝫ paꝝ diligebam:tanqͣꝫ ancilla ⁊ multomagis diligebā dominū deū. Vtqꝫ ꝓbatio eēt dilectiōis oꝑis exhibitio libēter ip̄am quoqꝫ ꝓ eius gl̓ia mortem corꝑis amplectebar. Quid nos ad hecdicimus fratres? Congratulamur martyri:ſꝫ iam gloria eius non ſine noſtra confuſioneeſt. Ecce em̄ beatus clemens homo erat ſimilis nobis paſſibilis: eadem circūdatus infirmitate: ⁊ carni ſue eodē vincl̓o naturalis
pe. iix.
Mat .2ª
psͣ. n.
vvv x.