Ser. LXXXVBeati Bernardi
latiōis agnouere leticiā. Nunqͥd qui veſtiūtur purpura ⁊ byſſo: ⁊ epulant̉ qͦtidie ſplendide gaudiū ⁊ leticiā obtīebūt. Abſit vt ī terra ſuauit̉ viuentiū gaudiorū inueniat̉ materia: cū tātis alternatiōibꝰ tota mūdi facies īmutetur vt eleuās allidat̉ ⁊ reſpiret alliſus.Sed ē gaudiū ꝯtinuū iocūditate firmiſſimūqd̓ ꝑfectꝰ animꝰ de ſecura ſibi ꝯſciētia pollicet̉. Mens em̄ ab huiꝰ mūdi aſꝑdine purep̄eſſeqꝫ deterſa: ⁊ ī diuine ꝯtēplatiōi ſacumine: totū deſiderij ſui fingēs affectuꝫ: gaudēsgaudet in dn̄o ⁊ exultat aīa ſua ī deo ſalutari ſuo: Talis aīa minas aſꝑnat̉: neſcit timorem: ſpeꝫ falſaꝫ eludit: ⁊ oīm ſcādaloꝝ īmu1s. nis: in pace inidip̄m dormiēs reqͥeſcit: Paxmulta diligētibꝰ legē tuā ait iuſtus: ⁊ nō eſtillis ſcādalū. Nouerat em̄ qꝛ lictores nō ꝑſequūt̉ martyres ſꝫ coronāt. Cū hmōi gaudētibꝰ gaudet apl̓s: ⁊ vt abūdātiꝰ gaudeāt tota ſecuritate ꝓmittit. Hoc gaudiū certum ⁊plenū ē: tātoqꝫ certiꝰ idem qͣꝫto viciniꝰ circaidēptatitē imprimit̉. Hec eſt mamilla cōgratulationis: de qua lacͣ exhortatiōis effundit̉quo nutriunt̉ perfecti: vt cum auulſi fuerīta lacte iſto: epulātur ab introitu glorie dei.Secūda ē flere cuꝫ flentibꝰ. Nunquid apoſtolus precipit flere rerum amiſſionē: intermiſſionē voluptatū: filiorū mortes: morborum inſtantiā: grauitatē inopie: potentiamfortioꝝ; Abſit. Plorandi em̄ ſunt qui talit̓plorāt. Religioſa em̄ triſticia: aut alienū luget peccatū: aut ꝓpriū. Beati quorū luctusin hac intētiōe verſat̉: qꝛ ꝯſolatoriā poſſuntin hac expectare dulcedinē: qͣꝫ leui ⁊ dulciſſimo ſpiritu imbutꝰ eſt ſpūs illiꝰ: qui nouit īſpū lenitatis peccātē inſtruere: ſuſpēdere vīdictam: ⁊ affectuoſis viſceribꝰ inuiſcerare ſibi pctōrem donec vite reddat̉. De hac compͦ aſſionis mamilla lac ꝯſolationis effundit̉:⁊ hoc lacte paſcit apoſtolus illos qͥ ſolido cibo veſci nō pn̄t. Amator innocentie: pacisamicus: patiētie cibus: patientibꝰ cōpatiēs⁊ cōgaudens gaudētibus: ꝑfectionis metācurſu cōſummato contingit. Hec ſunt vbera lacteis irrorata liquoribꝰ: meliora vino:lege dulciora: miſericordiā ſonātia: redolentia pietatē. Fragrātia inquit vngētis optimis. Digna prorſus vbera de quibꝰ eliquatur vngentoꝝ infinitas: oderata diffluciōeciuitatē dei viuētis circūqͣqꝫ reſꝑgens. Hecſunt vnguēta q̄ regina ſaba attulit in hierl̓mio de quibꝰ dicit ſcriptura: Non ſunt allata vltra aromata taꝫ multa: qͣꝫ ea q̄ dedit reginaſaba ſalomoni. Quā excellent appoſuit optima ſp̄s ille ſubtilis: qͥ totā ſibi libri huiꝰ ra
pit poſitionē. Eſt em̄ vnguētū bonū qd̓ maria pedibꝰ ſaluatoris infudit: eſt ⁊ meliꝰ qd̓eadē ſi tn̄ eadē ſuꝑ caput recūbētis effudit:eſt ⁊ optimū qd̓ ⁊ ip̄a p̄parauit toti corporixp̄i: Primū vnguētū ꝯtritiōis eſt de recordatione pctōꝝ: de ſpū ꝯtrito et cōtribulatodeſcēdēs. Hoc infundūt̉ pedes illiꝰ ī ambulat ſuꝑ pennas ventoꝝ: hic adorat maria inloco vbi ſteterūt pedes eiꝰ. Steterūt inquāqꝛ validiſſima amoris manu pedē vtrunqꝫretinuit: vtrunqꝫ donec ꝑungeret: ⁊ audiretcriminū remiſſionē: et dimiſſionē ī pace. Remittunt̉ inqͥt tibi pctā: ⁊ vade ī pace. Magnā ꝓrſus miẜiā magna miẜicordia diluit ⁊abſtergit: et h̓ qͥdē feſtinant̉: qꝛ ſine vllo int̓ruallo coniungunt̉ ⁊ lachryme peccatricis: ⁊miſcd̓ia ſaluatoris. Remittunt̉ pctā ⁊ in prce dimittit̉: vt ⁊ de p̄terito ſit ſollicita: ſecura d̓ futuro. Pedes iſti ſūt miſcd̓ia ⁊ iudiciūquoꝝ alteꝝ ſine alt̓o oſculari vl̓ temerariaſecuritas eſt: vel deſꝑatio fugiēda. Quis d̓imiſcd̓iaꝫ indeſinent̉ attēdens nō ſtatim tepidioris vite qͥetem exopret? Cū em̄ recogitatvniu̓ſitatis dn̄m formā ẜui ꝓ ſeruis ſuſcipetriginta ⁊ tribus annis oꝑari ſalutē nr̄am inmedio terre huiꝰ: capi: ligari: lāceari: crucifigi: ⁊ hoc totū pati ꝓ filijs hoīm: ſtatim deceptoria ſpe ſibi blādit̉ ⁊ alludit: gaudet obẜtuari in miſcd̓ia ⁊ miẜatiōibꝰ: iudiciū neſcit:ignorat iuſticiā: ⁊ puniēda eſtimat nō puniri. Fallit̉ qͥ ſic oſculat̉ miſericordie pedē: vtpedem iudicij nō attēdat: qui totū de miſericordie pede p̄ſumit: hoc ſolū ad ſalutē ſufficere credēs ꝙ credit. Rurſus cum abducitos: et iudicij pedem crebrioribꝰ oculis intertangit: ſubcutit̉ carnis animeqꝫ ſubſtantia:⁊ vtriuſqꝫ hominis ſtatum vehementior aura percellit. Horrenduꝫ eſt enim incidere inmanus dei viuētis: offendere creatorem: neſcire dominū. recalcitrare dominantis officium imperio: qui habet poteſtatē corpꝰ ⁊ animam ponere in gehēna. Terribilis certe ſicut ait apoſtolus quedā expectatio iudicij:quando ignis in conſpectu eius exardeſcetet virtutes celorum mouebunt̉: et vacillantibus conſcientijs latitudinē mundi validiſſimus ignis aduret. Nihil prorſus terribilius qͣꝫ videre latronis offici nam plenam ſanguine: cumulatā obprobrijs: tormentis vndantē. Quis hec diutiꝰ cogitās non ſtatimcontremiſcat: et in deſperations rotet̉ abyſſum? Non eſt igitur huic pedi moroſius incumbendū: ne pietatis intuitū feroc a iudicantis includat. Vtrunqꝫ igitur inungat pedem anime penitentis affectus: et nūc miler
l. Regū. 12
Can̄. 1.
psͣ .138.
heb.
X