IBeati Bernardi Ver. LA CLII LAIX
quo alio: ⁊ ſi hec interrūpūt aliqn̄: nō tamēpenitus rumpūt. Inde ē ꝙ raro affectionesſuas dirigūt in deū: ⁊ eoꝝ compūctio nō cōtinua ſed horaria eſt. Impleri aūt viſitatio/nibꝰ dn̄i aīa nō pōt: que his diſtractiōibusſubiacet: ⁊ qͣꝫtomagis illis euacuabit̉: tantoampliꝰ iſtis implebit̉ ſi multū multū: ſi parum parū. Uel certe ſi magis ꝓbas nunqͣꝫiſte illis miſceri poterūt in eternū: qꝛ vbi vaſa vacua nō inuenit: oleū ſtare neceſſe ē: necmittūt vinū nouū niſi ī vtres nouos vt ambo ꝯſeruent̉. Neqꝫ enī ſpūs ⁊ caro: ignis ettepiditas in vno domicilio cōmorant: p̄ſertim cū tepiditas ipſi dn̄o ſoleat vomitū ꝓuocare. Si enī apl̓i adhuc carni dn̄ice inherentes que ſola ſancta qꝛ ſanctuſſctōꝝ eratſpūſctō repleri neqͥuerūt donec tolleret̉ abeis tu carni tue que ſordidiſſima ē ⁊ diuerſarū ſpurcitiarū fantaſijs repleta aſtrictꝰ ⁊ cōglutinatꝰ: illū meraciſſimū ſpm̄ te putas ſuſcipere: niſi carneis iſtis ꝯſolatiōibꝰ funditꝰrenūciare tentaueris? Reuera cū inceperistriſticia implebit cor tuū: ſed ⁊ ꝑſeueraueriſtriſticia tua ꝯuertet̉ in gaudiū. Tunc enimpurgabit̉ affectꝰ ⁊ voluntas renouabit̉ velpotius noua creabit̉: vt oīa que prius difficilia īmo impoſſibilia videbant̉: cū multa ꝑoꝫ. currant̉ dulcedine ⁊ auiditate. Emittes inquit ſpm̄ tuū ⁊ creabunt̉: ⁊ renouab̓ faciemterre. Sicut ꝑ faciē exterior homo cognoſcitur: ſic ꝑ voluntatem demonſtrat̉ interior.Emiſſo ergo ſpū creat̉ ⁊ renouat̉ facies terre. id eſt. terrena volūtas fit celeſtis: parataad nutū citiꝰ obedire. Beati qͥ tales ſunt: qꝛnō ſolum malū non ſentiūt: ſed in mira qͣdaꝫcordis dilatiōe cōmorant̉. De illis enī qͦs ſu.s. pra cōmemorauimꝰ terribilit̓ ait deꝰ: Nō ꝑmanebit ſpūs meꝰ in hoībꝰ iſtis: qꝛ caro ſūtid eſt. carnales: ⁊ quicqͥd in eis ſpūs fuerat:in carnē euanuit. Quia igit̉ chariſſimi hodierna dies eſt in qͣ ſponſus aufert̉ a nob̓ ⁊ nōſine tumultū aliqͦ animoꝝ nr̄oꝝ: ad hͦ tn̄ vtmittat nob̓ ſpm̄ veritatis: ploremꝰ ⁊ oremꝰvt dignos nos inueniat vel potiꝰ efficiat etrepleat domū iſtā vbi ſumꝰ ſedentes: qͣtennon vexatio ſed vnctio eius doceat nos deoībus: ſicqꝫ ⁊ intellectu clarificato ⁊ affectupurificato veniat ad nos: ⁊ apud nos faciatmanſionē. Et ſicut ſerpēs moyſi deuorauitoēs ſerpētes magoꝝ: ſic iſte cuꝫ venerit abſorbebit oēs carnales affectiōes ⁊ delectationes nr̄aſ ⁊ ꝯſolatiōeſ: ita vt d̓ labore requiē:de tribulatiōe leticiā: d̓ ꝯtūelia gl̓iaꝫ hēamꝰ:ſic̄ illi qͦs repleuerat ibāt gaudentes a ꝯſpectu ꝯcilij qm̄ digni habiti ſunt ꝓ nomīe ieſu
ꝯtumeliā pati. Spūs enī ieſu ſpūs bonꝰ: ſpirituſſctūs: ſpūs rectus: ſpūs dulcis: ſpiripͥncipalis: quicqͥd in hoc ſeculo nequā videtur difficile ⁊ anguſtū leue facit ⁊ latum: obprobriū gaudiū indicat: deſpectionē exaltationē eſſe ꝑſuadet. Scrutemur ergo iuxta ꝓphetā vias noſtras ⁊ ſtudia noſtra: leuemcorda noſtra cū manibꝰ: vt in ſolēnitatibusſanctiſpūs gaudeamꝰ: ⁊ abūdantiꝰ gaudeamus: qui nos inducat ī oēꝫ ſicut ꝓmiſit deifilius veritatem.Sermo. IIII vnde ſupraFInatiuitatiset reſurrectiōis dn̄ice digna deuotione ſolēnia celebramꝰ: hodiernū qͦꝫ aſcenſiōis diem nō minꝰ deuote cōuenit celebrari. In nullo ſiqͥdem a feſtiuitatibus illis iſta degenerat: ſed finis earum etadimpletio eſt. Merito qͥdem ſolēnitatis ⁊leticie dies agit̉: qn̄ ſol ille ſuꝑceleſtis ſol iuſticie nr̄is ſe p̄ſentauit obtutibꝰ: nube carnis ⁊ mortalitatis ſac̓co fulgorē ſuū ⁊ lucemtemperās inacceſſibileꝫ. Magna qͦꝫ leticiaet exultatio multa nimis: qn̄ ꝯſciſo ſacco leticia circūdatꝰ eſt: factaqꝫ d̓ medio ſacci ipſius nō quidem ſub̓a ſed vetuſtate: ſꝫ corruptione: ſꝫ miſeria: ſꝫ vilitate: nr̄e dedicauit primordia reſurrectiōis. Uerūtamē quid mihiet ſolēnitatibꝰ iſtis: ſi ꝯuerſatio mea vſqꝫ adhuc detinet̉ in terris? Quis ꝟo vel deſiderare p̄ſumeret aſcenſum celi: niſi qꝛ is qͥ deſcenderat prior aſcēdit? Dico ergo vob̓ nōmulto mihi tolerabilior videret̉ exilij huiuſhabitatio qͣꝫ gehēna: niſi dn̄s ſabaoth reliquiſſet nobis ſemen fiducie ⁊ expectatiōis:qn̄ eleuatꝰ eſt in nubibꝰ ⁊ ſpem fecit credentibus. Deniqꝫ niſi ego abiero inqͥt: paracly.tus non veniet ad vos. Quis paraclytus?Utiqꝫ ꝑ quē diffundit̉ charitas: ⁊ iam ſpesnon ꝯfundit. Ille paraclytꝰ ꝑ quem in celisſit ꝯuerſatio nr̄a virtus ex alto: ꝑ quā ſurſūſint corda nr̄a. Uado inqͥt parare vob̓ locū ⁊et ſi abiero iterū veniā ⁊ aſſumā vos ad meipſum. Vbi enī fuerit corpus ibi ꝯgregabūtur ⁊ aqͥle. Uideſne quēadmodū ceteraruꝫſolēnitatū eā quā hodie celebramꝰ ⁊ ꝯſummationē habeat ⁊ fructū declarat: ⁊ augeagr̄am? Sicut enī cetera oīa eius qui nob̓ natus eſt ⁊ nobis datus: ita ipſa qͦꝫ ipſius aſceſio ꝓpter nos facta eſt: ⁊ facit ꝓ nobis. Inr̄a ſiqͥdem vita multa qͣꝫtū in nobis eſt videmur agere caſu multa neceſſitate: ſed chriſtus dei virtus ⁊ dei ſapīa neutri potuit ſubiacere. Que enī virtutē dei neceſſitas coge-
Gen̄. 5.
psͣ. 103.
.a.
I. 15.
Acij.