Ser. LVIIBeati Bernardi
ISvita paſſiuā habuit actionē: ⁊ in morte paſſionē actiuā ſuſtinuit dū ſalutē oꝑaret̉ ī medio terre. Proinde memor ero qͣꝫdiu fuerolaboꝝ illoꝝ quos ꝑtulit in p̄dicādo: fatigationū ī diſcurrendo: tēptationū in ieiunādovigiliaꝝ in orādo: lachrymaꝝ in cōpatiēdoRecordabor etiā doloꝝ eiꝰ: cōuicioꝝ: ſputorū: colaphoꝝ: ſubſannationū: ⁊ ex ꝓbrationum clauorum horumqꝫ ſimilium: que ꝑeum et ſuper eum abundantius tranſierūt.Facit ergo mihi fortitudo: facit ſimilitudo: ſed ſi acceſſerit etiā īuitatio vt ſeqͣr veſtigia eiꝰ. Alioqͥn etiā exqͥret̉ a me ſanguis iuſtus qui effuſus ē ſuꝑ terrā: nec īmunis eroab illo tā ſingulari ſcelere iudeoꝝ: ꝙ videlꝫtanti caritati ingratꝰ fuerim: ꝙ ſpūi gr̄e contumeliā fecerim: ꝙ ſanguinē teſtamēti pollutū duxerim: ꝙ ꝯculcauerim filiū dei. Suntpleriqꝫ qͥ laborē et dolorē patiūt̉: ſed neceſſitas in cauſa ē nō volūtas: ⁊ hī nō ſunt cōformes imaginis filij dei. Sunt qͥ ex volūtateſuſtinēt: ſed nō ē eis ſors neqꝫ ꝑs in ſermoneiſto. Uigilat tota nocte luxurioſus nō ſoluꝫpatiēter ſed ⁊ libēter: vt ſuā expleat voluptatem: vigilat raptor veſtitꝰ ferro vt diripiat p̄dā: vigilat fur vt domū ꝑfodiat alienā.Sed hi oēs ⁊ hoꝝ ſil̓es longe ſunt a laboreet dolore quē ꝯſiderat dn̄s. Hoīes aūt bōevoluntatis qͥ xp̄iana volūtate diuitias paupertate cōmutarūt: vel etiā nō habitas tanqͣꝫ habitas cōtempſerunt. relinquentes oīaꝓpter ip̄m: ſicut et ip̄e reliqͥt omīa ꝓpter ipſos. ſequunt̉ quocunqꝫ ierit. Hmōi aūt imitatio validiſſimū argumentū mihi ē: ꝙ paſſio ſaluatoris ⁊ ſil̓itudo hūanitatis in meaꝫtrāſeūt vtilitatē Hic em̄ ſapor: h̓ fructꝰ laboris eſt ⁊ doloris Uide ergo qͣꝫ magnificauitfacere tecū illa maieſtas de oībꝰ q̨̄ in celo etſub celo ſunt. dixit et facta ſunt. Et qͥd facilius dictul: Sed nūquid ſolo verbo factū eſtcū te quē fecerat refecit: Triginta et tribusannis ſuꝑ terrā viſus et cū hoībꝰ cōuerſatꝰetiaꝫ habuit in factis calūniatores in dictisinſultatores: nō hn̄s vbi caput ſuū reclinaret. Quare hoc? Quia verbū a ſua ſubtilitate deſcenderat: et groſſius acceꝑatꝭ indumētū. Naꝫ caro factū fuerat et ideo groſſiori etmoroſiori oꝑe vtebatur. Sicut aūt cogitatio veſtit ſibi vocem corporeā: abſqꝫ ſue diminutiōe vel an̄ vocē vel poſt voce: ſic filiꝰdei aſſumpſit carnē non cōmixtionē paſſusneqꝫ diminutōeꝫ: nec ante carne nec pꝰ carnem. Apud pr̄em īuiſibilis: ſed hic manusnr̄e tractauerunt de ꝟbo vite: ⁊ qd̓ erat abinitio vidimꝰ oculis nr̄is. Hoc aūt verbum
qꝛ carnē puriſſimā et aīam ſanctiſſimā vnierat ſibi libere moderabat̉ actōes corꝑis ſuitū qꝛ ſapiētia et iuſticia erat: tum qꝛ nullamhabebat ꝓrſus legē ī mēbris ſuis repugnātē legi mentis ſue. Meū verbū nec ſapiētianec iuſticia ē ſed tn̄ vtriuſqꝫ capax eſt: ⁊ poſunt ei hec ab eſſe ⁊ adeſſe: abeſſe aūt faciliꝰ.Familiare em̄ magis iaꝫ nobis ē carnis nūcſeruire vitijs: qͣꝫ actōes et paſſiōes ciꝰ ordīare ꝓ eo ꝙ oīs etas ab adoleſcētia ꝓna eſt inmalū: inter flagella qͦꝫ et gladios: etiā ſub diſcrimīe mortis ad ſuas ambiēs voluptatesFelix cuiꝰ cogitatio hoc ē verbū nr̄m omēsactiones ſuas ad iuſticiā dirigit: vt ⁊ intentio ſana ſit: ⁊ oꝑatio recta. Felix qͥ paſſioneſcorꝑis ſui ꝓpter iuſticiā ordinat. vt quicqͥdpatit̉: ꝓpter dei filiū patiat̉. quatenꝰ ⁊ a corde tollat̉ murmuratio: ⁊ in ore verfet̉ gr̄aꝝactio ⁊ vox laudis. Qui ſic extulit ſe: iſte tollit grabatū ſuū ⁊ vadit in domū ſuā. Grabatū nr̄m corpꝰ ē: in quo pͥus languidi iacebamus: ſeruiētes deſiderijs ⁊ concupiſcentijsnoſtris. Nos portamus illud cū ſpūi obedire cogimꝰ: ⁊ mortuū nr̄m portamꝰ: qꝛ corpꝰmortuū ē ꝓpt̓ pctm̄ Ambulamꝰ tn̄ nō currimꝰ: qꝛ corpꝰ qd̓ corrumpit̉ aggrauat aīaꝫet depͥmit terrena inhabitatio ſenſum multacōgitantē. Ambulauimꝰ etiā in domū nr̄aꝫIn quā domū? In matrē oīm qꝛ ſepuchraeoꝝ domꝰ illoꝝ in eternū. Uel potiꝰ in domū nr̄am: quā habemꝰ ex deo non manufactā eternā in celis Qui ſub hoc onere ambulamus poſito eo qͥd putatis quō curremus?Quō volabimꝰ? Plane ſuꝑ pennas vētoꝝAmplexatꝰ ē nos dn̄s ieſꝰ ꝑ laborē ⁊ dolorēnr̄m. Amplectamur eū nos quoqꝫ vicarijsqͥbuſdā amplexibꝰ ꝓpter iuſticiā ⁊ iuſticiaꝫſuā: actiōes ad iuſticiā dirigendo: paſſionesꝓpter iuſticiā ſuſtinendo. Dicamꝰ etiā cum ꝓpr̄iarcha: nō dimittā te niſi bn̄dixeris mihi.Quid em̄ iā ſuꝑ eſt niſi benedicto: Quid pꝰamplexū: niſi oſculū reſtat? Si ſic adhereredeo: quō nō iaꝫ clamare liberet: Oſculeturme oſculo oris ſui? Ciba nos interim domīelachrymaꝝ pane̓: ⁊ potū da nobis in lachrimis in menſura: donec ꝑducas nos ad menſuram bonā et confertā ⁊ coagitatā: quā dabis inſinus noſtros: qui es in ſinu prīs ſuꝑoīa benedictꝰ deus in ſecula amē.¶ In cena dn̄i. Sermo .I.Iſūt dies quosCobſeruare debetis: dies pleni pietateet gratiā quibꝰ etiā ſeculariū hoīm mentesad pnīam ꝓuocant̉. Tanta ſiquidē eſt vis
hen̄. x
Caū. i.