Ser. LVIADi
Beati Bernardicebat. Si qͥs vobis aliqͥd dixerit: dicite qꝛdn̄s his opꝰ habet. Opꝰ magnū: opꝰ ſalutis. Nēpe hoīes ⁊ iumēta ſaluos facere venerat: multiplicās miſcd̓iaꝫ ſuā deꝰ. Initianr̄e ꝯuerſatiōis fouet iſtā dignatio vt pͥmuꝫex ancilla filiꝰ generet̉. Solutus eſt ad mandatū dn̄i qͥ antea tenebat̉ aut nō valens autnon volēs bn̄facere: aut vtroqꝫ fortiꝰ vincūlo alligatꝰ: nec volēs ſeꝫ nec valēs. Non nouit interim purius in dn̄o gͣtulari: ꝑſuaſumtenet placere ei quod agit: ⁊ conſolat̉ in eoqd̓ ſibi eū qͦdāmo ſe facere reputet debitorē:ſepius memorās qꝛ dn̄s his opꝰ habet. Nāꝓceſſu tꝑis in eo magis afficiet̉ vt ſuo ſollicitet̉ debito: ⁊ timeat ne forte tātis bn̄ficijs inueniat̉ ingratus: dicēs qꝛ ſeruꝰ inutilis ſuꝫ:et bonoꝝ meoꝝ nō eges. Ad hec qͥdē veraxaffectio: ⁊ fidelis hic filiꝰ libere: cum qͦ ancille filius heres eē nō poſſit. Ita gͦ in hac proceſſione. Ceteꝝ an̄ paſſione affectuoſius pr̄familias refectionē ſuis curauit domeſticisexhibe̓: ⁊ ī hͦ apꝑuit benignitas ⁊ hūanitasſaluatoris. Cū eī dilexiſſet ſuos ī finē dilexit2. eos: ⁊ dicebat. Deſiderio deſideraui h̓ paſcha māducare vobiſcū an̄qͣꝫ patiar. Oportebat eī. Expetierat eos ſathanas vt cribraret ſicut triticū: opus erat p̄uenire refectionē. Deniqꝫ qͥ refecti paulominꝰ defecerunt:quid ieiuni feciſſent. Hinc fuit ꝙ nō mō corpora: ſꝫ etiā corda refecit ⁊ ea qͣꝫ maxīe Neqꝫem̄ corꝑalis paſſio ſꝫ temptatio ſpūalis inſtabat: qd̓ ſingulariter ille futurus eſſet denectranſiret. Ea nimirū hoſtia ſicut ſola ꝓdeſſe potuit ſie ſola ſuffecit: nec xp̄m decuit ſiml̓et petꝝ aut iacobū vel iohannē ꝓ ſalute hominū pati. Crucifixi tn̄ fuere cū eo alij duoſꝫ duo nequā: de quibꝰ nulla ꝓrſus ſuſpiciopoſſet haberi: tanqͣꝫ ex eis minꝰ efficax ſacrificiū ſuppleret̉. Quibꝰ ergo panibꝰ in cenarefecit apl̓os? Vt ego arbitror quinqꝫ Meus inquit cibus eſt: vt faciā voluntatē pr̄ismei. Cibus vtiqꝫ: ſꝫ cibꝰ cordis. Quid enimeque ꝯfirmat ⁊ cor roborat humanū: quidita in omni ncc̄itate ꝯfortat ⁊ ſuſtentat vt diuine volūtatis executio: velut in quendamaīe ventrē ꝯſcīam ſcꝫ eiꝰ ingeſta? Sic et ſermonē diuine exhortatiōis ⁊ ꝓmiſſionū eiusꝯſolationē et orationū lacrimas panes cordis eē ſolus ille ignorat: cuiꝰ iā aruit cor proeo ꝙ ſuū impius panē comedere ſit oblitusSuꝑ oīa aūt caro dn̄i ꝟe ē cibꝰ: et cibꝰ vite:panis de celo viuꝰ. Nullū ex his in hac tamſolēni cena dn̄i defuiſſe reꝑies: ſi diligent̓ aduertas. Recūbentibꝰ adhuc diſcipulis ſurgit a cena: p̄cingit̉ lintheo: aquā ponit ī pel
uim: diſcipuloꝝ pedes abluit ⁊ exterſit. Nōē volūtas carnis ⁊ ſāguīs hͨ: ſꝫ volūtas pr̄iset ſanctificatio nr̄a. Deniqꝫ ſi non lauero te I(ait dn̄s ad petꝝ obnixius repugnantē) nōhabebis ꝑtem mecum. Scimus autē qͥs dixit: Eū qui venit ad me nō eijciam foras: qꝛdeſcendi de celo: nō vt faciam voluntatemmeā ſꝫ voluntatem eius qui miſit me. Oportune autē ⁊ vtiqꝫ more ſuo: poſt exemplumoꝑis exhortationem ſermonis adiūxit. Interloquendū quoqꝫ naͣm copioſiſſimꝰ extititẜmo: multis eos ꝓmiſſionibꝰ ꝓpter inſtantem maxime paſſionem refouere ⁊ refocililare curauit: de reſurrectione ſua: de aduentu ꝑaclyti: de eoꝝ ꝯfirmatione ⁊ a qqn̄ aſſūptione ad ſeip̄m. Nec multo poſt ventū eſtad orationeꝫ: ⁊ vſqꝫ tertio factus in agon aorabat. Ubi quidem nō ſolis oculis ſed qͣſimēbris omnibus fleuiſſe videt̉: vt totū corpus eius quod eſt eccleſia totius lachrymiscorꝑis purgaret̉. Nam quidem de ſacramēto corporis ⁊ ſanguinis ſui nemo qui neſciathanc quoqꝫ ⁊ tam ſingularē alimoniā ea primū die exhibitā: ea die cōmendatā ⁊ mādatā deinceps frequentari. Ex hoc iaꝫ dies ſequitur paſſionis. In qua nimiꝝ ſicut totuꝫhominē ſaluū fecit ſic de toto ſe fecit hoſtiaꝫſalutarē: corpus exponens tantis ſupplicijſet iniurijs: animū vero gemine cuiuſdā humaniſſime cōpaſſionis affectu: hinc quidemſuꝑ merore incōſolabili ſanctarū feminaruꝫinde ſuper deſperatione diſcipuloꝝ. In hisqͣttuor crux dn̄ica fuit: ⁊ hec omīa ꝓpt̓ nopaſſus ē: qͥ tāta caritate cōpaſſus ē nob̓ Uerūtn̄ q̄ de ip̄o erāt fi ē habuere ſic̄ ip̄e lamētātibꝰ ml̓ieribꝰ ait: Finē vtiqꝫ celerrimū ⁊ celeberrimū pͥmū qͥdē requiē: deinde reſurrectiōꝫ. Nos qͦꝫ ſi feſtinamꝰ ī illā īgredi requiēꝑ multas tribulatiōes nob̓ ſi meminerimustranſeundū ē. Et prius qͥdem donec ſumusin tribulatiōe magnū nob̓ videt̉ aſpirare adrequiē: tanqͣꝫ nihil ſimus amplius deſideraturi. Ueꝝ nō erit nobis requies: ne in reqͥequideꝫ ip̄a a deſiderio glorie: a deſiderio reſurrectiōis deficiamꝰ. Amodo inquitiaꝫ dicit ſpūs vt requieſcāt a laboribꝰ ſuis. A labore gͦ requieſcunt qui in dn̄o moriunt̉ ſednō reqͥeſcūt interim a clamore. Deniqꝫ ſubtrono dei clamant anime occiſoꝝ: qꝛ ⁊ ſi nihil habeant ꝙ moleſtet: nōdum tamen habent qd̓ delectet: donec requiē reſurrectiodonec ſabbatum paſcha ſequatur.Feria quarta Ebdomade Penoſcde paſſione domini.
Mat. 25.
Luc̄. 22.
Io. 4.
I0. 6.
Ie. 13.