Beati BernardiDEF
tes ꝓceſſioni? Nā ꝓceſſio qͥdē merito rep̄ſētat̉ hodie: q̄ facta ē hodie Paſſio ꝟo cur addita eſt: quam ſexta feria cōſtat eē ſecutam:Optime itaqꝫ ꝓceſſioni paſſio cōiuncta eſt:vt diſcamꝰ in nulla leticia huiꝰ ſeculi habere fiduciā: ſciētes qm̄ extrema gaudij luctusoccupat. Propterea non ſimꝰ ſtulti: vt occidat nos ꝓſperitas nr̄a: ſꝫ ī die bonoꝝ nō immemores ſimꝰ maloꝝ: et ecōuerſo. Iſtis eīmixtū eſt pn̄s ſeculū: nō ſecularibꝰ tm̄ ſꝫ etiāſpūalibꝰ viriſ. Nā ſecl̓aribꝰ viris aliqn̄ q̄ placēt: qn̄qꝫ q̄ diſplicēt videmꝰ accidere: ⁊ ip̄isnihilominꝰ ſpūalibꝰ n̄ ſꝑ triſtia n̄ ſꝑ leta ſuccedūt: ſꝫ veſꝑe et mane dies vnꝰ. Et illud.7 Uiſitas eū dilucl̓o ⁊ ſubito ꝓbas illū Ueꝝhoc interim dū pn̄s ſeculum manet: vel manat magis ⁊ fluit. Ceterum poſt hoc ſeculūduo futura ſunt ſecula valde diuiſa ⁊ diu̓ſa:ita vt in altero non ſit niſi fletꝰ ⁊ ſtridor dentiū. in altero ſoluꝫ gr̄aꝝ actio ⁊ vox laudis.Abſterget em̄ deꝰ oēm lachrymā ab oculisſctōꝝ: et mors iā nō erit ampliꝰ: neqꝫ luctusneqꝫ clamor: ſꝫ nec vllꝰ dolor: qm̄ pͥora trāſierūt. Interim ſic amatores mundi multa patiunt̉ adu̓ſa: ſic nec ip̄is ẜuis dei oīa in hocmūdo optata ſuccedūt. In die ergo maloꝝmemores ſūt bonoꝝ ne puſillanimes fianiet impatiētes: ſicut is de qͦ legimꝰ in pſalmo6 Cōſitebit̉ tibi cū bn̄feceris ei. In die qͦꝫ bonoꝝ nō īmemores ſūt maloꝝ: ne extollāt̉ ⁊dicāt ī abundātia ſua: nō mouebimur ī eternū. Sicut em̄ ſeculariū reꝝ ꝓſperitas occidit ſtultū ſeculare: ſic pōt ⁊ abūdātia ſpūalis ꝓſperitatis occidere indoctum ſpūalem.atqꝫ iō non ſpūalē. Spūalis qͥppe diiudicatoīa. Vnde aūt eueniat ꝙ ſtultū occidit pro7. ſpęritas ⁊ nō ſapientē: alibi habemꝰ. Cor ſapiētis vbi triſticia: ⁊ cor ſtultoꝝ vbi leticia.v. Merito ꝓinde ait: Bonū eſt magis ire addomū luctꝰ qͣꝫ ad domū cōuiuij. Licet enimmultos frangat aduerſitas: tn̄ multo plureso. extollit ꝓſperitas: ſicut ſcriptū eſt. Cadenta latere tuo mille a ſiniſtro ſcꝫ ꝑ qd̓ ſignaturaduerſitas: ⁊ decē milia id eſt multo pluresa dextris tuis: in quibꝰ ꝓſperitas deſignat̉.Deniqꝫ quia vtrobiqꝫ ꝑiculū eſt: orat ſap30 ens et dicit. Diuitias ⁊ pauꝑtates ne dederis mihi: ne forte aut diuitie extollerent ī ſuperbiam: aut pauꝑtas deiceret in impatientiā. Vnde ⁊ dn̄s ſicut in paſſionē patientiā:ita ī ꝓceſſiōe hūilitate exhibere curauit. Inilla em̄ tanqͣꝫ ouis ad occiſionē ductꝰ ē: ⁊ qͣſiagnꝰ corā tōdente obmutuit: ⁊ nō aꝑuit osſuū. Qui cū ꝑcuteret̉ nō cōminabat̉: ſꝫ map. gis orabat dicēs. Pater ignoſce illis qꝛ ne-
L Vſciunt quid faciūt. In ꝓceſſione aūt qͥd? Parabant ſeſe populi: vt exirēt̉ obuia ei: nec eūlatebat qͥ nouerat qͥd eſſet in hoīe. Propterqd̓ ⁊ ip̄e paratꝰ eſt non in curribꝰ ⁊ in equisnec in frenis argenteis: aut ſellis auro tectisſꝫ humilis aſelli tergo ſedēs ſuppoſitis apl̓orū veſtibꝰ qͣs ego de p̄cioſioribus regionisfuiſſe non credo. Sed qͥd fuit ꝙ ꝓceſſionemhabere voluit: qͥ mox futurā nouerat paſſionē? Forte vt amarior eēt paſſio: quā proceſſio preceſſiſſet. Ab eodē em̄ populo: in eodēloco ⁊ ip̄o tꝑe pauciſſimis diebus interpoſitis pͥmo cū tanto triūpho ſuſceptus: poſteacrucifixus eſt. O qͣꝫ diſſimile eſt: tolle tollecrucifige eū: ⁊ bn̄dictꝰ qui venit in noīe dn̄ioſanna in excelſis. Quā diſſimile rex iſrael:et nō habemꝰ regē niſi ceſarē. Quā diſſimiles: rami virētes ⁊ crux: flores et ſpine. Cuipͥus ſternebant̉ veſtimenta aliena: ecce ſuisexuit̉: ⁊ ſors mittit̉ ſuꝑ ea. Ue tibi amaritudo pctōꝝ nr̄oꝝ: ꝓpter q̄ ſoluēda tanta amaritudo neceſſaria eſt. Iā vero ad ꝓceſſioneꝫaccedēs tanqͣꝫ qͣttuor ordīes in ea mihi videor intueri: ⁊ fortaſſis in hac noſtra ꝓceſſiōehodie omēs poterūt in ueniri. Preibāt eniꝫaliqͥ ⁊ viā parabant. Ip̄i ſunt qͥ viā parantdn̄o ad corda noſtra: qͥ nos regūt ⁊ diriguntſenſus nr̄os ad viā pacis. Alij ſeq̄bant̉: ⁊ hiſunt qui ꝓprie inſciētie cōſcij deuote ſequūt̉et adheret ſꝑ veſtigijs p̄cedentiū. Erant qͦꝫdiſcipuli tanqͣꝫ domeſtici lateri eius adherētes. Ip̄i ſunt qͥ optimā ꝑtē elegerunt: qui inclauſtro ſoli deo viuūt: ſemper deo adherētes ⁊ eiꝰ placitū cōſiderātes. Ip̄m quoqꝫ iumentū cui inſidebat nō defuit: qd̓ deſignat̉duros corde: ⁊ animos qd̓dāmodo beſtiales. Verū nō fuit aīaliuꝫ ibi hmōi copioſiormultitudo: nec oportuit. Tales em̄ magisoneri ſunt qͣꝫ honori: nec ꝓpter eos ꝓceſſiovalde glorioſior eſt. Huiuſmodi nāqꝫ cantare neſciūt: ſꝫ male ſonoros dāt rugitus. Ipiſunt qͥ ꝟga ſꝑ ⁊ calcaribꝰ egent. Attn nec ipſos relinqͥt dn̄s: dū diſciplinā ferre volueritHis em̄ d̓r. Seruite dn̄o in timore: ⁊ apprehendite diſciplinā: ne pereatis de via iuſta.Poſtqͣꝫ em̄ iumentū hoc diſciplinā ferre noluerit: qͥd reſtat niſi ut abijciat eū dn̄s cū indignatiōe quadā: vt ꝓtinꝰ exeat a via: currens ad ſpinas et tribulos a qͥbꝰ ſuffocat̉ ꝟbū dei: qͥ ſunt diuitie huiꝰ mundi ⁊ voluptates carnis. Sꝫ ſi qͥ tales ſunt qͥbꝰ grauis ſitordo ⁊ oīa oneroſa qͦs pungi frequent̉ oporteat ⁊ vrgeri: obſecramꝰ eos vt ſtudeant deiumētis ſi forte queāt in hoīes cōmutari etcōputari inter eos: vt aut de p̄cedētibꝰ: aut
LLuc̄. 24.
Prouer.
rccd̓. 7.
A50 5
psͣ. 44.
Iob .7.
psͣ. 60.
Aabi ⁊