Beati BernardiSe. LIIII

I.ſi tibi nec honeſte conuerſationis decor necbone opinionis flagrantia: nec intentio deſit future retributiōis. Fructꝰ em̄ ſpūs ē vita ęterna. Ne timeas maria īueniſti em̄ gratiā apud dn̄m. Quantā gr̄am? Gr̄am plenāgr̄am ſingulare. Singularē an generalem?vtrāqꝫ ſine dubio. ꝙ plenā qꝛ et eo ſingularē qͦ generalē: ip̄a em̄ generalē ſingular iteraccepiſti. Eo inqͣꝫ ſingularē qͦ generalē: naꝫſola p̄ omnibꝰ gram inueniſti. Singularemꝙ fola hanc inueneris plenitudinē. Generalem: ꝙ de ip̄a plenitudine accipiāt vniuerſiis Bn̄dicta tu in mulieribꝰ: et benedictus fructus vētris tui. Singularit̓ quidē fructꝰ vētris tui eſt ſed ad oīm quidē mentes te mediante ꝑuenit Sic nimiꝝ ſic olī ros totꝰ in vellere: totꝰ in area: ſꝫ ī nulla ꝑte aree totꝰ ſicutin vellere fuit. In te ſola rex ille diues et p̄diues exinanitꝰ ⁊ humiliatꝰ: īmenſus abbreuiatꝰ et ab angelis minoratꝰ eſt: verꝰ deniqꝫdeus et dei filiꝰ incarnatus. Sꝫ quo fructu?Nempe vt omnes eiꝰ paupertate locupletemur: eiꝰ humilitate ſubleuemur: eiꝰ minoratione magnificemur: eius incarnatiōe adherentes deo: incipiamus vnus eſſe ſpūs cuꝫeo. Sed quid dicimꝰ fratres? Cui nā potiſſimū vaſi gratia infundet̉? Sed vt ſupra meminimꝰ capax qͥdeꝫ eſt miſericordie fiduciapatientia vero iuſticie: quale nā poterimusidoneū gratie receptaculū exhibere? Balfamū eſt puriſſimū et ſolidiſſimū vas requiritEt quid tam purū: quidue taꝫ ſolidū: qͣꝫ humilitas cordis? Merito ꝓinde humilibusdat gratiā: merito reſpexit deus humilitatēancille ſue. Quo naͣm merito queris? Eovtiqꝫ: quo animū humilē meritū non occuparet humanū: quo minꝰ libere influeret diuine gratie plenitudo. Sed ad hanc nobishumilitatē quibuſdam erit gradibus aſcendendū: Primo em̄ cor hoīs quē adhuc peccare delectat: nec miſerā ꝯſuetudinem ꝓpoſito meliore mutauit: ne ſit gratie capax proprijs vitijs p̄pedit̉. Secūdo quoqꝫ vbi corrigere mores ⁊ priores neqͥtias de cetero nōiterare ꝓponit ip̄a tn̄ peccata p̄terita licꝫ iāamputata qͦdāmō videant̉: dū in eo manētgr̄am nō admittunt. Manēt autē donec cōfeſſione lauent̉: donec ſuccedentibꝰ dignisfructibꝰ penitētie de medio fiant. Sed ve tibi: ſi forte vitijs et pctīs ꝑnicioſior ſucceſſerit ingratitudo. Quid em̄ tā: euidenter gratie aduerſat̉? Tepeſcimus ꝓceſſu temporisa feruore cōuerſationis nr̄e paulatī refrigeſcit caritas: abūdat iniqͥtas: vt cōſumemurcarne qͥ ſpiritu ceperamꝰ. Inde em̄ eſt vt mi

nus ea ſciamꝰ q̄ a deo donata ſunt nobis: indeuoti pariter ⁊ ingrati: Timorē dn̄i relinqͥmus religioſaꝫ omittimꝰ ſolitudiuē: verboſicurioſi: infacēti etiā detractores ⁊ murmuratores: vacātes nugis: fugitantes laboresdiſcipline quotiēs ſine nota id licꝫ: quaſi vero cōfeſtim ſit etiā ſine noxa. Quid ergo tantis repulſam obſtaculis: gr̄am nobis deeſſemiramur? Iā ꝟo ſi quis iuxta apl̓m vt verbum xp̄i: verbū gr̄e in eo habitet gratus eſtſi qͥs douotꝰ: ſi quis ſollicitꝰ: ſi quis ſpū feruens: caueat ſibi ne ſuis fidat meritis: ne ſuis oꝑbꝰ īnitat̉: alioqͥn nec huiuſcemodi quidem animū intrat gr̄a. Nimiꝝ plenꝰ ē: nec īeo iā inuenit gr̄a locū ſibi: Cōſideret is phariſeū illū orantē. Non erat raptor: non iniu 1ſtus: nō adulter: An ſine fructibꝰ penitentieerat? Ieiunabat bis in ſabbato: decīas dabat omniū que poſſidebat. Sed ingratū forſitā ſuſpicamī. Audite qͥd dicat. Deus gratias ago tibi. Sed nō erat vacuꝰ: nō erat exinanitꝰ: nō erat humilis ſꝫ elatꝰ. Non em̄ qͥdſibi deeſſet ſcire ſtuduit ſꝫ exaggerauit meritū ſuū: nec erat ſolida plenitudo ſed tumor.Uacuus ꝓinde redijt: qꝛ plenitudinē ſimulauit. Nam publicanꝰ ille qui exinanire ſeipſum: qui vacuū vas exhibere curauit: gratiam retulit ampliorē. Nos ergo frēs ſi gratiā cupimꝰ īuenire: ſic decetero abſtineamꝰa vitijs: vt de p̄teritis qͦꝫ pctīs digne peniteamus. Nihilominꝰ qͦꝫ ſolliciti ſimꝰ ⁊ deuotos nos deo ⁊ vere hūiles exhibere: hmōinēpe aīas gͣtant̓ reſpicit pio illo reſpectu dequo ſapiēs ait. Qm̄ gr̄a ⁊ miſcd̓ia dei ē ī ſan?ctos eiꝰ: ⁊ reſpectꝰ in electos illiꝰ. Et forte ꝓpterea quat̓ reuocat aīam quā reſpicit dicēſReuertere reuertere ſunamitis: reu̓tere reuertere: vt intueamur te: qͦ vicꝫ nec ī peccadi ꝯſuetudīe nec in ꝯſcīa pctōꝝ: ſꝫ nec in tepore ⁊ torpore ingratitudinis: aut in elationis cecitate ꝑſiſtat. Aquo nos qͣtriꝑtito ꝑiculo reuocare ⁊ eriꝑe dignet̉: qͥ factꝰ eſt nobis a deo ſapīa ⁊ iuſticia ⁊ ſanctificatio ⁊ redēptio ieſus xp̄s dn̄s nr̄: qͥ cū pr̄e ⁊ ſpūſctoviuit ⁊ regnat deꝰ ꝑ infinita ſe. ſecl̓oꝝ amē.¶ Dn̄ica in ramis palmarū. ¶ Ser. I.On ſine cauſaſpm̄ ſponſi ꝑiter et dei ſui habēseccl̓ia: ꝓceſſionē hodie noua quadā ⁊ mira cōiūctiōe addidit paſſioni. Na ꝓceſſio plauſum habet: paſſio plāctū. Qm̄ gͦ ꝓſapiētibꝰ ⁊ inſipientibꝰ debitores ſumꝰ: videamꝰ qͥd vtriſqꝫ ꝯferat hec coniunctio. Etpͥus qͥdē qͥd ſecularibꝰ indicet̉: qm̄ non pus

Textus

Lextus

Sap̄. 1t

Ioma. 1

Lic̄. 18.

Col̓. 3.

Can. 6