Druckschrift 
Sermones de tempore et de sanctis et de diversis
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Seati BernardiSer. XLII

rio et ſeptenario conſtat: ꝓpter decē mādata que accepimꝰ: ⁊ ſeptem impedimēta quibus a mandatorū obedientia retardamur.Primū em̄ impedimentū noſtrū ⁊ occupatio grauis: eſt ipſa neceſſitas huiꝰ miſeri corporis. Qd̓ dū mō ſomnū: modo cibū: modoveſtē ceteraqꝫ ſimilia querit: haud dubiumquin frequenter impediat nos ab exercitioſpūali. Secūdo loco impediūt nos vitia cordis: vt eſt leuitas: ſuſpitio: impatiētie aut inuidie motꝰ: laudis appetitꝰ: et ſimilia: q̄ qͦtitidie experimur in nobis. Tertiū et quartūimpedimentū accipe proſperitatē huius ſeculi et aduerſitatē. Sicut em̄ corpus qd̓ corrumpit̉ aggrauat animā: ſic deprimit etiamterrena inhabitatio ſenſuꝫ multa cogitantē.Utrunqꝫ ergo caue a laqueo temptationis:et quere arma iuſticie a dextris ⁊ a ſiniſtris.Quintū impedimentū grauiſſimū ⁊ periculoſiſſimū ignorātia noſtra eſt. In multis em̄om̄ino incertū habemus qͥd agere debeamita vt quod oremus ſicut oportet neſciamꝰ.Sextū impedimentū eſt aduerſariꝰ noſter:qui tanqͣꝫ leo rugiens circūit querens quemdeuoret. Atqꝫ vtinam in iſtis ſex tribulatio/nibus liberaremur: vt vel in ſeptima non tāgeret nos malū: nec apprehēderet nos periculuꝫ in falſis fratribꝰ. Vtinā ſoli impugnarent nos maligni ſpūs cum ſuggeſtionibꝰ ſuis: ⁊ nihil nocerēt hoīes ꝑnicioſis exemplisꝑſuaſionibꝰ importunis: ſermonibꝰ adulationibꝰ vel detractiōis: atqꝫ alijs mille modis. Uidetis certe qͣꝫ neceſſariū ſit: vt aduerſus hec ſeptē pericula qͥbus impedimur: ſeptiformis ſpūſſctī auxilio ſubleuemur. Prohis em̄ ſeptē qͥbus ab obſeruantia decalogiretardamur: ī luctu penitētie ſuptuageſimap̄ſens agit̉. Vnde ⁊ reticet̉ interī alleluya ſolenne: ⁊ humane trāgreſſionis hiſtoria miſerabilis ab exordio recenſet̉.Sermo ſecundus vnde ſupra.Amiſit deusn̄. 2.ſoporē in adā. Immiſit ⁊ in ſeipſum factꝰ nimirū ſcd̓us adā: ſedeſt diſtātia forte nō parua. Ille em̄ ſoporat̉videt̉ p̄ nimietate cōtēplationis et exceſſu:xp̄s miſeratiōis affectu: vt in illū ſoporē immiſerit ꝟitas: in hūc charitas: cuꝫ vtraqꝫ ſito. ⁊ dn̄s. Ait em̄ iohānes euāgeliſta: Deꝰ chari. 14tas ē. Et ip̄e dn̄s. Ego ſū via ꝟitas ⁊ vita.Sanę ſoporē xp̄i ſoliꝰ charitatis fuiſſe nemodubitat: vl̓ noīetenꝰ xp̄ianꝰ. Siqͥdē accubuit vt leo: nō victꝰ plane ſꝫ victor: ptāte ꝓpriaponēs aīam: ſomnū mortis excipiēs ꝓpria

voluntate. Ceterū qualis ⁊ ille ſopor dicendus ſit fuiſſe: vel credēdus quē dn̄s īmiſit īadam: in qͦ ſine ſenſu omnino doloris in mulierem edificandā coſta ſublata eſt de lateredormiētis: mihi qͥdem non niſi incōmutabilis veritas intuitu ⁊ abyſſo diuine ſapientiecorporeis excedēs ſenſibꝰ obdormiſſe videt̉qd̓ ex eiꝰ verbis vel maxime cōijci pōt. Rediēs nimirū indicat qͦ abiſſet: dū tanqͣꝫ ebriꝰde cella vinaria veniēs ⁊ eructuās illud magnū ſacramentū qd̓ tanto poſt in chriſto et īęccleſia apoſtolus cōmendat. Hoc nunc inquit os ex oſſibꝰ meis. Et ꝓpter hoc inqͥt re Elinquet homo patrē ⁊ matrem: ⁊ adherebitvxori ſue ⁊ erunt duo in carne vna. An tibipenitus obdormiſſe videt̉ qui in hāc voceꝫexcitatꝰ erupit: ⁊ nō magis dicere potuiſſe.Ego dormio ⁊ cor meū vigilat? Uerū id qͥi 6dem ſine p̄iudicio dixerim: ſi cui forte alit̓ viſuꝫ fuerit: maxime ſi qͥd aliud in ſanctoꝝ paginis inuenit̉. Neqꝫ em̄ cōmunē arbitror fuiſſe ſoporē aut noſtris ſimilē ſomnis: qͦs neccontemplationis exceſſus: nec miſerationisaffectꝰ: ſed infirmitatis defectꝰ īmittit quosnec veritas nec charitas ſed neceſſitas paritGraue ſiqͥdeꝫ iugū ſuper filios adam. Nonaūt in pͥncipio ſuper adā: ſed nūc iam ſuperfilios eiꝰ. Quid nō graue miſeris: quibꝰ ⁊ viuere labor eſt? Quibꝰ ⁊ quod pauci vident̉aduertere: ſentire penitꝰ nemo: ip̄e qͦꝫ ſenſuialitatis vſus inuenit̉ oneri: adeo vt neq̄at ſuſtineri niſi alterna reqͥe foueant̉. Quid nonlabor ⁊ dolor ⁊ afflictio ſpūs ex omnibꝰ queſub ſole ſunt quādo ⁊ illud ei grauiſſimū eſtquo potiſſimū delectat̉: vegetatio ſcꝫ ⁊ ſenſificatio carnis? Nimirū qͣꝫ ſit ei dulce cōſortiū: triſte diuortiū manifeſtat: dū vix tandeꝫauelli pōt: dū corruptio ip̄a corꝑis penitꝰ intollerabilis eſt vegetāti. Sane nō ſimplicit̓corpꝰ ſed corpus qd̓ corrūpit̉ aggrauat aīaꝫvt īmunē ab hoc grauamine primi parentisaīam noueris extitiſſe: donec adhuc corpusgeret incorruptū. Nimirū in libertate poſuit eū deꝰ: vt inter ſūma ⁊ infima verſans ⁊ īilla excederet ſine difficultate: et ad hec ſineillecebra aut neceſſitate deſcēderet illa penetrans naturali viuacitate ⁊ puritate mentishec auctoritate dijudicans preſidentis. Deniqꝫ adducta ſunt aīalia ad adaꝫ: vt videretquid vocaret ea: nō ip̄e aliqͣ curioſitate ductus eſt vt videret ea. Non ſic in nobis lͦ bera ratio: ſed vndiqꝫ ei luctandū eſt. S cem⁊ ab infimis viſco quodam captiua tenetur⁊ a ſūmis īdigna repellit̉: vt nec ab his ſinedolore poſſit auelli: nec ad illa ſine magno

Io. 4Aohan .16

Gen̄. 2.

heū.A. .

Geū. i.

et. 5.

Ephe. 5.

Sij