Epiphaniā dn̄iSermo IIII
IIII.
infantia ſcādalizat? Deniqꝫ aꝑtis theſaurisſuis ait euāgeliſta: obtulerūt ei munera: aurū thus ⁊ myrrhā. Si ſolū obtuliſſent aurūvideri fortaſſe poterāt pauꝑtati mr̄is voluiſſe ꝯſulere: vt hr̄et nimirū vn̄ paruulū poſſet filiū educare. Nūc aūt offerētes parit̓ aurū thus ⁊ myrrhā: ſine dubio ſpūal̓ oblationis genꝰ inſinuāt. Aurū enī int̓ diuitias ſeculi videt̉ excellere: qd̓ ꝑ eiꝰ gr̄am oēs nosdeuote obtulimꝰ ſaluatori: cuꝫ ꝓ eiꝰ noīe exintegro dereliqͥmꝰ ſub̓am huiꝰ mūdi. Iā vere neceſſe ē vt qͥ ꝑfecte terrena ꝯtēpſimꝰ: flagrāti deſiderio celeſtia reqͥramꝰ. Sic enī offerimꝰ ⁊ thuris odoramētū: qͦ nimiruꝫ vt in.5. apocalypſi btī iohānis legis ſignificāt̉ or̄o/to. nes ſctōꝝ. Un̄ ⁊ ꝓph̓a in pſalmo: Dirigat̉inqͥt or̄o mea: ſicut incēſum in ꝯſpectu tuo.Sic ⁊ ī alio loco legis: qꝛ or̄o iuſti celos penetrat. Or̄o inqͣꝫ: nō cuiuſlibet ſꝫ iuſti. Naꝫqͥ auertit aurē ſuā ne audiat legē: or̄o eiꝰ eritexecrabil̓. Porro ſi iuſtꝰ eſſe volueris ⁊ nōauertere aurē tuā a mādatis dn̄i ne auertatet ipſe ſuā a p̄cibꝰ tuis: neceſſe ē vt nō ſolumpn̄s ſeculū ꝯtēnas: ſꝫ ⁊ ipſam carnē caſtigeset ſubijcias ſeruituti. Nā qui dixit: Niſi qͥsabrenūciauerit oībꝰ q̄ poſſidet nō pōt meus.15. eſſe diſcipulus. Et alibi: Si vis eſſe ꝑfectusvade ⁊ vende oīa q̄ habes ⁊ da pauꝑibꝰ et1s. veni ſeq̄re me. Idē ipſe in alio loco ait: Quivult venire poſt me abneget ſemetipſum: ⁊tollat cruce̓ ſuā ⁊ ſequat̉ me. Qd̓ exponens3. apl̓s: Quicūqꝫ inqͥt ſunt chriſti: carnē ſuamcrucifixerūt cū vitijs ⁊ ꝯcupiſcētijs. Duasigit̉ alas habeat or̄o nr̄a: ꝯtemptū mūdi etafflictionē carnis: nec dubiū quin celos penetret: ⁊ dirigat̉ ſicut incēſuꝫ in ꝯſpectu deiErit enī gratū ſacrificiū ⁊ acceptabil̓ oblatio nr̄a: in qͣ cū auro ⁊ thure fuerit etiā ⁊ myrrha: q̄ licet amara ſit tamē ꝑ utilis ē: ⁊ ꝯſeruat corpꝰ qd̓ mortuū eſt ꝓpt̓ pctm̄: ne defluens in vitiū putrefiat. Hec breuit̓ ꝓ imitanda magoꝝ oblatiōe ſint dicta. Ceteruꝫ qm̄apparitionē hāc eſſe diximꝰ: qͥd in ea appareat dignū ē vt q̄ramꝰ. Vtiqꝫ ẜm v̓ba apl̓i:3. Apparuit benignitas ⁊ hūanitas ſaluato/l. ris nr̄i dei. Ecce enī in euāgelica lectiōe audiuimꝰ: qm̄ intrātes domū magi inuenerūtpueꝝ cū maria mr̄e eiꝰ. In īfantili corꝑe qd̓ꝟgineo mat̓ fouebat ingremio: qͥd niſi veritas ſuſcepte carnis apparuit? Quid in eo ꝙcū mr̄e paruulus inuenit̉: niſi verꝰ hō ⁊ verus hoīs filiꝰ declarat̉? Iā ꝟo ⁊ in ſcd̓a apparitiōe vide: ſi nō māifeſte vocis pr̄ne teſtimonio dei filiꝰ approbat̉. Celi nanqꝫ apertiſunt ſuꝑ eū: ⁊ deſcēdit ſpūſſctūs corꝑali ſpe
cie ſicut colūba in illū: ⁊ vox pr̄is audita eſtHic ē filiꝰ meꝰ dilectꝰ: in qͦ mihi bn̄ cōplacuiSatis eqͥdē māifeſtū eſt ex hocipſo ſatis euidens ⁊ indubitabile: qm̄ dei filiū neceſſe eſtdeū eſſe: nā ⁊ filios hoīuꝫ hoīes: ⁊ ipſoꝝ qͦꝫaīaliū fetꝰ ex eodē cū eis genere eſſe nemo qͥdubitet. Uerūtamē vt nullus ſacrilego errori remaneat locꝰ: qͥ in pͥma apparitiōe verus hō ⁊ filiꝰ hoīs ē declaratꝰ: ⁊ in ſcd̓a verus nihilominꝰ dei filiꝰ: in tertia iam verusdeus ⁊ auctor nature ꝓbat̉: ad cuiꝰ nutumnatura mutat̉. Nos gͦ dilectiſſimi: chriſtū ieſum diligamꝰ vt verū hoīem ⁊ frēm noſtrūhonoremꝰ vt dei filiū: adoremꝰ vt deū. Secure credamꝰ in eū: ſecure credamꝰ ei noſipſos frēs mei: cui nec ptās deeſt ſaluādi noscū ſit verꝰ deꝰ ⁊ dei filiꝰ: nec bona volūtas cūſit tanqͣꝫ vnꝰ ex nob̓ verꝰ hō ⁊ homīs filiusQuō nanqꝫ nob̓ erit inexorabil̓: ꝓpt̓ qͦs factus ē ſil̓is nob̓ paſſibil̓: Iā ſi deſideratis ſuper his apparitiōibꝰ aliqͥd ad edificationeꝫmoꝝ audire: illud attēdite ꝙ pͥmo oīuꝫ chriſtus appareat pauꝑ puer cū virgīe matre:vt ſimplicitatē ⁊ verecūdiā an̄ oīa q̄rendaꝫnob̓ doceat eſſe. Nā ⁊ pueris ſimplicitas natural̓: ⁊ cognata ꝟginibꝰ verecūdia ē. Oībꝰgͦ nob̓ in ꝯuſiōis nr̄e initio nulla magis virtus neceſſaria ē qͣꝫ ſimplicitas humil̓: ⁊ grauitas verecūda. In ſcd̓a ꝟo apparitiōe venit ſaluator ad aqͣs baptiſmi: nō quidē lauādus: ſꝫ magis a pr̄e teſtīoniū accepturꝰ. Heſunt lachryme deuotiōis: in qͥbꝰ nō indulgētia pctōꝝ ſꝫ bn̄placitū querit̉ de pr̄is: cumdeſcēdit in nos ſpūs adoptiōis filioꝝ: teſtīoniū ꝑhibēs ſpūi nr̄o ꝙ ſumꝰ filij dei: vt melliflua nob̓ vocē de celo videamur audire qꝛvere deꝰ pr̄ in nob̓ cōplacet ſibi: nec parū diſtat int̓ has lachrymas deuotionis ⁊ etatisvtiqꝫ iam viril̓: atqꝫ eas qͣs pͥmeua etas int̓infantie vagitꝰ emiſit: lachrymas vtiqꝫ penitētie ⁊ ꝯfeſſiōis. Uerūtamē longe ompliꝰvtriſqꝫ p̄cellūt alie q̄dā lachryme: qͥbꝰ ⁊ infundit̉ ſapor vini. Illas enī lachrymas vere in vinū mutari dixerim: q̄ frat̓ne cōpaſſionis affectu in feruore ꝓdeūt charitatis: ꝓ qͣetiā ad horā tui ipſiꝰ īmemor eē ſobria qͣdamebrietate videris.Sermo IIII vnde ſupraOpulo dureceruicis cultellus erat neceſſariꝰ:et lapideis cordibꝰ merito cultrilapidei debebant̉: qͣlibꝰ a ieſu naue facta circūciſio memorat̉. Nr̄ aūt ieſus tanqͣꝫ agnuſmāſuetꝰ oēꝫ auſteritatē abſtulit. Dn̄e agnꝰ
f ij
Hat .1.
ttū. 3.Mat .1.
Mat. 16.
hal̓. x.
Hat. 19
Luc̄. 14
Apo .5.ps .140.
Apo .5.ps .140.
Ecci. 35