In Epiphania dn̄iSermo I
manitas: ⁊ magnū benignitatiſ indiciū declarauit: qui hūanitati addere nomē dei curauitEt quidē ad mariā miſſus gabriel angelus filium dei loquit̉: ſed nō noīat deū. Bn̄dictusdeus qui talē nobis de nobiſipſis angelū dedit: vt noſter ipſe ſuppleret: qd̓ ille non dixit.Nam ⁊ ipſe ſpm̄ dei habuit: ⁊ eius ſpū locutus eſt: qd̓ nobis valde neceſſariū fuit. Quideni ſic inſtruit fidem: ſpem roborat: charitatēaccēdit: qͣꝫ hūanitas dei? Sed angelo noſtroid reſeruatū eſt: qd̓ alij tacuerūt. Neqꝫ enimoēs oīa dicere ꝯgruū erat: vt a diuerſis diu̓ſa collige̓ gratulemur: ⁊ debitas ſingl̓is gratias referamꝰ. Attamē vnū eſt in quo ꝯueniunt apl̓s ⁊ angeli qui de chriſti natiuitate loquunt̉: id eſt in noīe ſaluatoris. Ad mariamquidē tanqͣꝫ pleniꝰ edoctā ꝑ ſpirttū gabriel lo.i. quens indicat nomē ſolū: Et vocab̓ inqͥt nomen eius ieſum. Ad ioſeph venit angelus nōſolum ꝓtulit: ſed ⁊ cauſam eius interp̄tatust.ędocuit dicēs: Et vocab̓ nomen eius ieſum:pſe enī ſaluū faciet ppl̓m ſuū a peccatis eoꝝSed ⁊ paſtoribꝰ qͦꝫ annūciat̉ gaudiū magnūnatū illis ſaluatore chriſtū dn̄m. Simile ali1.3. quid paulus loquit̉: Apparuit henignitas ⁊humanitas ſaluatoris nr̄i dei. Bn̄ dulce nomen nullus ex ipſis tacuit: qꝛ hoc mihi maxime neceſſariū fuit. Alioqͥn quid agerē: audiēſdn̄m venientē? Nunqͥd nō fugere ſicut adamqui a facie eius fugit: ſed nō effugit? Nōne deſperarem audiēs quia venit ille cuiꝰ legeꝫ ſicp̄uaricatꝰ ſum: cuius patiētia ſic abuſus ſumcuius bn̄ficio tam ingratꝰ inuentꝰ ſum? Quemaior vero ꝯſolatio poterat eſſe: qͣꝫ ī dulci vocabulo: in noīe ꝯſolatorio? Propterea ⁊ ipſedicit: qꝛ nō venit filius vt iudicet mūdū: ſedvt ſaluet̉ mūdus ꝑ ipſum. Iam ꝯfident̓ accedo: iam ſupplico fiducialit̓. Quid enī timeā:qn̄ ſaluator venit in domū meam? Ei ſoli peccaui: donatū erit quicqͥd īdulſerit ille. Vtiqꝫenim licet ei qd̓ vult facere. Deus ē qui iuſtificat: quis eſt qui ꝯdemnet? Aut quis accuſabit aduerſus electos dei? Propterea gaudere nos oportet ꝙ in nr̄a venerit: nūc enī facil̓ad indulgentiā erit. Deniqꝫ paruulus eſt: leuiter placari poteſt. Quis enī neſciat: qꝛ puer facile donat: Ecce ſi nō fuerit nobis ꝓ minimo: poſſumꝰ recōciliare ꝓ mīmo. Pro minimo inqͣꝫ: nō tamē ſine penitētia: ſed qꝛ minimū quiddā ſit noſtra ipſa penitētia. Pauperes ſumus: parum dare poſſumꝰ: attamē reconciliare poſſumꝰ pro paruo illo ſi volumꝰ.Totum qd̓ dare poſſum miſerū corpus iſtudeſt: illud ſi dedero ſatis eſt. Si quo minus addo ⁊ corpus ipſiꝰ. Nam illud d̓ meo eſt ⁊ me-
um eſt. Paruulus enī natus eſt nobis: ⁊ filius datus eſt mihi. De te dn̄e ſuppleo qd̓ minus habeo in me. O dulciſſima recōciliatio.O ſatiſfactio ſuauiſſima. O vere recōciliatiofacilis ſed ꝑutilis ſatiſfactio parua: ſed n̄ paruipendēda. Eteniin qͣꝫ facilis modo tam difficilis erit poſtea: ⁊ ſicut modo nemo ē qui recōciliari nō poſſit: ita poſt paululū nemo quipoſſit: quoniā ſicut benignitas apparuit vltra oēm ſpem: vltra oēm eſtimationē: ſimileꝫexpectare poſſumꝰ iudicij diſtrictionē. Noliergo ꝯtemere dei miſericordiā: ſi nō ſentirevis iuſticiā: ſed iraꝫ: ſed indignationē: ſꝫ emulationē: ſed furorem. Dn̄e ne in furore tuo ar Pªguas me: neqꝫ in ira tua corripias me. Vt enīſcires qͣꝫta diſtrictio ſuccedit: tanta illa manſuetudo preuenit. Ex magnitudīe indulgētiemagnitudinē vltiōis attēde. Immēſus ē enīdeus ⁊ infinitꝰ in iuſticia: ſicut ⁊ in miſericordia. Multus ad ignoſcēdū: multus ad vlciſcendū. Sed miſericordia quidem priora ſibivendicat: vt ſi voluerimꝰ: diſtrictio inuenirenō poſſit in quem ſeuiat. Propter hoc enī benignitatē precogauit: vt per eam recōciliatiſeueritatē videamus ſecuri. Propterea voluit nō ſolum ad terras deſcēdere ſed etiā innoteſcere: nō ſolum naſci: ſed ⁊ agnoſci. Deniqꝫ ꝓpter hāc agnitionē dieſ iſta celebris habetur ⁊ inſignis: dies apparitiōis. Hodie enīmagi ab oriēte venerūt: ortum ſolem iuſticierequirētes: eum de quo legit̉: Ecce vir: oriēsnomē illi. Hodie adorauerūt nouū virginispartum: ſequētes noui ſideris ductum. Nōne ⁊ hic nobis eſt magna ꝯſolatio: ſicut in illode qua locuti ſumꝰ apoſtoli verbo? Ille dixit deum: iſti nō voce ſed opere dicūt. Quidfacitis o magi: quid facitis: Lactentē pueruꝫadoratis in tugurio vili in vilibus pānis? Ergo ne deus eſt iſte? Deus certe in templo ſancto ſuo: deus in celo ſedes eius: ⁊ vos eū queritis in vili ſtabulo: in mr̄is gremio. Quid facitis ꝙ ⁊ aurum offertis? Ergo rex eſt ipſeEt vbi aula regia: vbi thronus: vbi curie regalis freq̄ntia? Nūquid aula ē ſtabulū? thronus preſepiū: curie frequētia ioſeph ⁊ maria.Quomodo ita inſipiētes facti ſunt viri ſapiētes: vt adorēt paruulum deſpicabilē tam ſuaetate qͣꝫ pauꝑtate ſuorū? Inſipiētes facti ſūtvt fieret ſapiētes: ⁊ p̄docuit eos ſpiritus qd̓poſtea p̄dicauit apoſtolus: Qui vult ſapiēs 1eſſe: ſtultꝰ fiat vt ſit ſapiēs. Quia enī ꝑ ſapīaꝫmūdus in ſapīa ſua deū cognoſcere nō poterat: placuit deo ꝑ ſtulticiā p̄dicatiōis ſaluosfieri credētes. Nōne timēdū erat frēs ne ſcandaliſarent̉ viri iſti: ⁊ illuſos ſe crederent cum
Ila.
Titū. 3.
Io. .12.
Mat.
L i.
Lu.
pͣs. 6.
Tach̓. 6.
1. Coꝝ. 3