Home. IISuper Miſſus eſt
L A
ieſus virileꝫ animū habuit: ⁊ ſi ſemꝑ in corpore vir non apparuit. Cur deniqꝫ dubitovirum fuiſſe in vtero: quem inibi deū fuiſſenon ambigo? Minus quippe eſt eſſe viruꝫqͣꝫ eſſe deū. Sed vide ſi non etiam hanc hieremie nouitatē ęſaias lucidiſſime aperit: qui.7. nouos ſuperiꝰ aaron flores expoſuit. Ecceinquit virgo ꝯcipiet: ⁊ pariet filiuꝫ. En habes femina ſcilicet virginem. Vis ⁊ de viroaudire qͥd ſit? Et vocabit̉ nomen eius emanuel. id eſt. nobiſcū deus. Femina itaqꝫ circundans virum: virgo eſt ꝯcipiens deum.Uides qͣꝫ pulchre ⁊ ꝯcorditer ſanctoꝝ mira facta ⁊ myſtica dicta ſibiinuicē ꝯcinnuntUides qͣꝫ ſtupendū ſit hoc vnuꝫ de virgineet in virgīe factū miraculū: qd̓ tot miraculap̄uenerunt: tot oracula ꝓmiſerūt. Unus nimirum fuit ſpiritꝰ ꝓphetarū: ⁊ licꝫ diuerſismodis ſignis ⁊ temꝑibꝰ eandem rem diuerſi non diuerſo ſpiritu ⁊ preuiderūt ⁊ predixerunt. Qd̓ moyſi monſtratū eſt in rubo etigne: aaron in virga ⁊ flore: gedeoni in vellere ⁊ rore: hoc aperte ſalomo preuidit ī forti muliere ⁊ eius precio: apertius hieremiaspręcinit de femīa ⁊ viro: apertiſſime eſaiasdeclarauit de virgine ⁊ deo: gabriel tandeꝫexhibuit ipſam ſalutādo. Ipſa nanqꝫ eſt de.i. qua nūc euangeliſta: Miſſus eſt ait angelgabriel a deo ad virginē deſponſatā ioſephAd virginē inquit deſponſataꝫ. Quare deſponſatā: Cū eſſet inqͣꝫ ꝟgo electa ⁊ vt oſtēſum eſt virgo ꝯceptura: virgo paritura: mirum cur deſpōſata fuerit non nuptura. Nūquid vel hoc caſu factum quis dixerit. Nōeſt caſu factum qd̓ rationabil̓ cauſa cōmendat cauſa valde vtilis ⁊ neceſſaria ⁊ diuiniprorſus adinuentiōe ꝯſilij digna. Dicaꝫ qd̓mihi īmo ꝙ ante me patribꝰ viſum eſt. Illavtiqꝫ fuit ratio deſponſatiōis marie: que edubitatiōis thome. Mos ſiqͥdem iudeorūerat vt a die deſponſatiōis ſue vſqꝫ ad tempus nuptiarū ſponſis ſponſe traderent̉ cuſtodiende: quatenꝰ earū ipſi eo ſibi pudicitiam curioſius ſeruarēt: quo ſibi ipſi fidelioreſexiſterēt. Sicut ergo thomas dubitādo: palpando: ꝯſtantiſſimꝰ factus eſt dn̄ice ꝯfeſſorreſurrectiōis: ita ⁊ ioſeph mariā ſibi deſpōſando: eiꝰ ꝯuerſationeꝫ in tempore cuſtodieſtudioſius comprobādo: factus eſt pudicitie fideliſſimꝰ teſtis. Pulchra vtriuſqꝫ rei cōuenientia: ⁊ dubitatio thome ⁊ deſponſatiomarie. Poterant qͥdem ſimilis erroris lac̄um nobis inijcere fidei videlicet in illo: caſtitatis in illa: veritatē in ſuſpitionē adducere:ſed valde prudenter ⁊ pie factum eſt per cō-
trariū: vt vnde metuebat̉ ſuſpicio: firma ſitcertitudo. Nam ⁊ de filij reſurrectiōe citiusquidem ego qui infirmꝰ ſuꝫ crediderim thome dubitanti ⁊ palpanti: qͣꝫ cephe audientiet credenti: ⁊ de matris ꝯtinentia faciliꝰ ſpōſo eius cuſtodienti ⁊ experiēti: qͣꝫ ipſi quoqꝫvirgini de ſola ſua ꝯſcientia ſe defendenti.Dic queſo quis eam videns non deſponſatam ⁊ grauidā non potius diceret corruptāqͣꝫ virginē. Non autē decebat hoc dici d̓ matre dn̄i. Tolerabiliꝰ ꝟo atqꝫ honeſtius fuitputari ad tempꝰ chriſtū de ꝯiugio fuiſſe natum: qͣꝫ de fornicatiōe. Sed non poterat inquis deus apertū aliqd̓ oſtendere ſignū: qͥvidelicet fieret: vt eius nec ortus infamaret̉nec mater criminaret̉? Poterat vtiqꝫ: ſed n̄poterat latere demones: qd̓ ſcirent homīesOportebat autem a pͥncipe mūdi aliqͣꝫdiucelari diuini conſilij ſacramentū: non ꝙ deſi palam opus ſuū facere vellet: īpediri poſſe ab illo metueret: ſed quia ipſe qui non ſolum potenter: ſed etiam ſapient̓ quecūqꝫ voluit fecit: ſicut in omnibꝰ operibꝰ ſuis quaſdam rerum vel tempoꝝ ꝯgruētias propterordinis pulchritudinē ſeruare ꝯſueuit: ita inhoc quoqꝫ tam magnifico oꝑe ſuo nr̄e reꝑarationis non tm̄ potentiā ſuam: ſed ⁊ prudētiam oſtendere voluit. Et qͣꝫqͣꝫ illud aliter qͦmodo vellet ꝑficere potuiſſet: placuit ei tamen eo potius ⁊ modo ⁊ ordine hominē ſibireconciliare: quo nouerat cecidiſſe: vt ſicutdiabolus prius ſeduxit feminam ⁊ poſtmodum virum per feminam vicit: ita prius afemina virgine ſeduceretur: ⁊ poſt a virochriſto aperte debellaret̉: quatenꝰ maliciefraudi dum ars pietatis illuderet: ac maligni fortitudinē chriſti virtus ꝯtereret: diabolo deus ⁊ prudētior appareret ⁊ fortior.Ita quippe decuit incarnatā ſapientiā ſpiritualem vincere maliciā: quo nō ſolum attingeret a fine vſqꝫ ad finem fortit̉: ſed ⁊ diſponeret oīa ſuauiter. Attingit autē a fine: vſqꝫad finem. id eſt. a celo vſqꝫ ad infernum. Siaſcendero inqͥt in celum tu illic es: ſi deſcendero ad infernū ades. Vtrobiqꝫ ꝟo fortiterquando ⁊ de ſupernis expulit ſuperbum: ⁊apud inferos ſpolauit auarum. Conueniēsergo erat vt ſuauiter quoqꝫ oīa celeſtia ſcilicet ⁊ terrena diſponeret: quatenꝰ ⁊ illinc deijciens inquietū reliquos in pace firmaret:et hic debellaturꝰ inuidum nobis prius ſuehumilitatis ⁊ manſuetudīs valde neceſſarium exemplum relinqueret: ſicqꝫ mirabili fieret moderamīe ſapientie: vt ⁊ ſuis ſuauis: ethoſtibus fortis appareret. Quid enim pro-
b ij
Luc̄. 1.
Eſa. 7.
nsͣ. 138