Druckschrift 
Sermones de tempore et de sanctis et de diversis
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

De Aduentu dominiISermo

Opus Sermonū deuotiſſimi doctoris beati Gernardi Abbatis. De Aduentu dn̄i Sermo IOdīe fratres celebramus aduentꝰ initium cuius vtiqꝫ ſicut ⁊ceterarū ſolennitatuꝫnomē quidē celebre ſatis ⁊ notuꝫ eſt mūdo ſꝫratio noīs forte non ita? Infelices enim filijadam omiſſis veris ⁊ ſalutaribꝰ ſtudijs: caduca potius ⁊ trāſitoria querūt. Quibꝰ aſſimilabimꝰ hoīes gnaͣtiōis huius aut quibuscomꝑabimꝰ illos: quos videmꝰ a terrenis ⁊corꝑalibꝰ ꝯſolatiōibꝰ auelli ſeꝑariqꝫ n̄ poſſeProfecto ſimiles his ſunt: qͥ ſubmerſi periclitant̉ in aquis. Nimirū videas eos tenentes tenere nec vlla ratione deſerere qd̓ pͥmūoccurrerit manibꝰ quicqͥd illud ſit: licet taleſit aliqͥd qd̓ oīno ꝓdeſſe non poſſit: vt ſūt radices herbarū ceteraqꝫ ſimilia. Nā ⁊ ſi qͥ adeos veniant forte vt ſubueniāt: nōnunqͣꝫ ſolent apprehēſos inuoluere ſecū: adeo vt neciam ſibi: nec illis auxiliū ferre p̄ualeāt. Sicpereūt in hoc mari magͦ ⁊ ſpacioſo: ſic ꝑeuntmiſeri: dum peritura ſectantes omittūt ſolida: qͥbus app̄henſis emerge̓ ⁊ ſaluare poſſent aīas ſuas. Neqꝫ enī de vnitate ſed d̓ veritate dicit̉: Cognoſcetis eaꝫ: liberabit vosigitur frēs qͥbus tanqͣꝫ paruul̓. Reuelat deꝰque abſcōdita ſunt a ſapiētibꝰ ⁊ prudentibꝰcirca ea que ſalutaria ſunt ſedula cogitatiōeverſamini: ⁊ diligent̓ penſate rationē aduētus huiꝰ: querētes nimirū quis ſit qͥ veniatvnde: quo: ad qͥd: qn̄: ⁊ viam ꝑ quaꝫ venit.Laudabilis ſine dubio curioſitas iſta eſt etſalubris. Neqꝫ enī tam deuote eccleſia vniu̓ſa p̄ſentē celebraret aduentū: niſi lateret ī eomagnū aliqͥd ſacramentū. Primo igit̉ lococum apl̓o ſtupēte ⁊ ammirate: intuemini etvos: qͣꝫtus ſit iſte qͥ ingredit̉: ipſe enī ẜm gabrielis teſtimoniū altiſſimi filiꝰ: ac ꝑinde coaltiſſimꝰ ipſe. Neqꝫ enī phas eſt dei filiū degenerē ſuſpicari: ſed eqͣlis fateri neceſſe ē altitudinis: ⁊ eiuſdē penitꝰ dignitatis. Naꝫ ⁊filios pͥncipū principes: ⁊ filios regum regeſeſſe qͥs neſciat? Uerūtamē quid ſibi vult ꝙę tribus ꝑſonis quas ī ſumma trinitate credimus: ꝯfitemur ⁊ adoramꝰ: non pater nonſpūſſctūs aduenit: ſed filius? Minime qͥdēego vel id factū arbitror ſine cauſa. Sed qͥs

cognouit ſenſum dn̄i: aut quis ꝯſiliariꝰ eiusᶻfuit? Neqꝫ enī ſine altiſſimo trinitatis ꝯſiliofactū eſt vt filius adueniret: qꝛ ſi ꝯſideramꝰexilij noſtri cauſam: fortaſſis adu̓tere poſſumus vel ex parte qͣꝫ ꝯgruū fuerit a filio nosmaxime liberari. Lucifer eniꝫ ille qui maneoriebat̉: pro eo ꝙ altiſſimi ſimilitudinē vſurpare temptauit: ⁊ rapinam arbitratꝰ eſt eſſeſe equalē deo qd̓ vtiqꝫ eſt filij: p̄cipitatꝰ ilicocorruit: qm̄ zelauit ꝓ filio pater ⁊ opere dixiſſe videt̉: Mihi vindictā ⁊ ego retribuaꝫContinuo videbat ſathanā tanqͣꝫ fulgur cadentē de celo. Quid tu ſuꝑbis terra ⁊ cinis:Si ſuꝑbientibꝰ angelis deus nō peꝑcit: qͣꝫtomagis tibi putrēdo ⁊ vermis. Nihil ille fecit nil oꝑatus eſt: tm̄ cogitauit ſuꝑbiam: ⁊ īmomento in ictu oculi: irreꝑabilit̓ precipitatus eſt: quia iuxta euangeliſtā: In veritatenon ſtetit. Fugite ſuꝑbiam frēs chariſſimi:queſo multū fugite: Initiū omīs peccati ſuperbia: que tam velocit̉ ipſum qͦꝫ ſideribuscunctis clarius micantē eterna caligine obtenebrauit luciferū: que nō modo angelū: ſꝫangeloꝝ primū in diabolū cōmutauit. Vnde ⁊ ꝓtinus inuidēs hoī: quā ꝯceꝑat in ſemetipſo: in eo peperit iniqͥtatem: ſuadēs vtlignū vetitū guſtans fieret ſicut deus: ſciensbonū ⁊ malum. Quid enī polliceris: qͥd ꝓmittis miſer: cū filius altiſſimi ſciētie clauemhabeat: Immo ⁊ ip̄e ſit clauis dauid: qͥ claudit ⁊ nemo aperit? In eo ſunt oēs theſauriſapientie ⁊ ſcientie abſconditi. Tu ne eos vtp̄ſtes hoī: inique furaberis? Uidetis qꝛ vere iuxta dn̄i ſententiā: Mendax iſte eſt: eīꝰpater eius. Nam ⁊ mēdax fuit dicēs: Similis ero altiſſimo: ⁊ mendacij pater: cū in hominē qͦꝫ venenatū ſue falſitatis ſemīariū effudit dicēs: Eritis ſicut dij. Tu qͦꝫ o homo: ſivides furem curris cū eo? Audiſtis fres qͥdhac nocte lectū eſt in eſaia dicēte dn̄o. Principes tui infideles: vel vt trāſlatio alia habꝫinobediētes ſocij furū. Reuera eniꝫ principes noſtri adam ⁊ eua: pͥncipiū noſtre ꝓpaginis: inobediētes ⁊ ſocij furum: qui qd̓ filijdei eſt: ſerpentis īmo diaboli ꝑ ſerpentē ꝯſilio ſubriꝑe temptāt. Nec diſſimulat iniuriaꝫfilij pater: pater enī diligit filiū: ſꝫ ꝯtinuo ⁊ īipſum hominē vindicta retribuit: ⁊ aggrauat ſuper nos manū ſuaꝫ. Oēs enī in adampeccauimꝰ: ⁊ in eo ſententiā damnatiōis accepimꝰ oēſ. Quid agat filiꝰ vidēſ ꝓ ſe zelarepatrem ⁊ nulli penitꝰ parcere creature? Ecce inquit occaſione mei: creaturas ſuas pater amittit: altitudinē meam primꝰ angelusaffectauit: ⁊ populū qui ſibi crederet habuit

a i

IbMatiij

Luci

Go. ii.

Luc̄. 10.

Eſa. 1.

Io. 8.

Gen̄. 3.psͣ. 49.

Io. 8.Eſa. 14

Ecc̄i. 10.

Apo. 3.Col̓. 2.