Secubus iap
ſrq̄ratur vtꝝ bipes ſit ſanꝰ vel eger ſufficit on̄dere ꝙ vnūeoꝝ non poſſit ineſſe ⁊ illo oſtenſo ſatis oſtenſum eſt ꝙeriam reliquum non poſſit ineſſe. cum contraria ſintnata fieri circa idem.Qm̄ aūt reꝝ alie quidem ſunt ex neceſſitatealie autem vt ī pluribꝰ. alie ꝟo vtrūlibet. ſiqd̓ ex nccītate eſt vt ī pluribꝰ ponat̉. aut ꝙ īpluribꝰ ex nccītate. aut ipſaꝫ aut ꝯtrarium eiqd̓ ē ī pluribꝰ ſemꝑ dat locū argumētatōis.Nā ſi qd̓ ex nccītate ē ī pluribꝰ pōatur Manifeſtū qm̄ nō om̄i dicit īeſſe cū īſit om̄i Quare peccauit Cum vero qd̓ ī pluribus diciturex nccītate dixit om̄i īeſſe. cum nō inſit om̄i.Similit̓ aūt ſi ꝯtrariū ei qd̓ ī pluribꝰ eſt exnccītate dixit īeſſe Semꝑ em̄ ī paucioribꝰ d̓rꝯtrariū eē ei qd̓ eſt vt ī pluribꝰ. Sūt aūt vtī pluribꝰ praui hoīes. boni ī paucioribꝰ. qͣremagis peccauit. ſi bonos ex nccītate dixit.Sil̓iter aūt ⁊ ſi ꝙ vtrūlibet eſt. ex nccītatedixit. vel vt ī pluribus. Neqꝫ em̄ ex neceſſitate vtrūlibet. neqꝫ vt ī pluribus.Iſtud eſt ſcd̓m capitulum tractatus ſcd̓i in quo philoſophus docet termīare ꝓblema ſimplicis inherentielocos extrinſecos At pͥmo īſpiciēdo ad diſꝑata 2º aalia oppoſita Et anqꝫ ponat ꝯſideratōes circa locum adiſꝑatis pͥmo p̄mittit quādā diuiſionē reꝝ. dicens. Ores q̄ īſunt ſtꝭ ī triplici differentia Quedā ſtꝭ neceſſarievt quēdam homineꝫ eſſe animal. Quedā ꝯtingentes vtin pluribus. vt virū eſſe barbatum. Et q̄dam ꝯtingētesad vtrūlibet vt homineꝫ ambulare ⁊ nō ambulare. ⁊ ſubꝯtīgenti vt ī pluribus ꝯp̄hendit contingens raꝝ. eo ꝙ ſialiqͥd ſit ꝯtingens vt in pluribus eiꝰ oppoſitū eſt contirgens raruꝫ Iſta diuiſione ſuppoſita ponunt̉ hic aliꝯſiderationes Prima eſt ſi aliqd̓ p̄dicatū īeſt alicuiſubiecto ex neceſſitate. ⁊ aſſignat̉ ineſſe vt i pluribꝰ. ē peccatum ⁊ ꝓblema eſt deſtruēduꝫ. Cuiꝰ ratio eſt Quia illd̓qd̓ ineſt ex nccītate ineſt ōni ⁊ ſemꝑ. ſꝫ qd̓ ineſt pluribusnō ſemꝑ ineſt. ⁊ ſic arguit̉ ꝑ locuꝫ a diſꝑatꝭ Exᵐ eſt. vt ōnis hō de nccītate eſt aīal. ⁊ hͦ eſt in ōnibꝰ in quibus p̄dicatuꝫ eſt de ſb̓ſtātia ſb̓iecti. ꝓpt̓ qd̓ peccat rn̄s cū dixeriꝙ pluribꝰ inē tm̄ oī in eē cuꝫ nō īſit ōni. ſꝫ īeſt pluribꝰ tm̄.qꝛ vt ī pluribꝰ in eē cū ſit det̓mīatio cuiuſdā ꝯtīgentꝭ natiſcꝫ diſꝑatuꝫ ē ad īeſſe ōi Scd̓a ꝯſideraº eſt Si aliqd̓dicatū īeſt paucioribꝰ. ⁊ aſſignat̉ īeſſe vt ī pluribꝰ ꝓblema ē deſtruēdū. Cuiꝰ rō eſt. qꝛ illud qd̓ īeſt vt ī pluribusplꝰ det̓mīatū eſt ad eē. ſꝫ qd̓ īeſt vt ī paucioribꝰ plꝰdet̓mītū eſt ad nō eſſe. Exᵐ eſt. vt ſi quis aſſignat boᵐ ineſſe hoīvt ī pluribꝰ vl̓ ex nccītate. peccat qꝛ hoīes vt ī pluribꝰ ſuntpͣui. ⁊ ī paucioribꝰ boni. ⁊ ſic ſil̓it̓ pn̄t formari plures ꝯſideratōes ẜꝫ plures mōs qͥ oēs ꝯp̄hēdi pn̄t ſb̓ vna ꝯſideratōe q̄ tal̓ eſt. ſi aliqd̓ p̄dicatū aſſignat̉ in eē alicui ſb̓ctōẜm aliquē modoꝝ. ꝯſiderāduꝫ eſt ſi īſit ẜm aliū modum⁊ ſi ſic ꝓblema eſt deſtruendumCōtīgit āt ⁊ ſi nō det̓minās dixerit vtꝝ vt īpluribꝰ vl̓ ex nccītate dixit. Si ſit āt res vt īpluribꝰ diſputare velud ex nccītate is dixe-
dus liberrit. vt ſi prauos exheredādos dixit eē. nō determinans velud ex neceſſitate. is dixeritdiſputare.Hic. p. poīt vnā cautelā ꝓ opponēte circa iſtā diuiſioneꝫDicens. ſi aliqd̓ p̄dicatuꝫ dicat̉ ineſſe alicui ſb̓iecto ſine (det̓mīatōne ſpēal̓ modi eſſendi in. tūc dꝫ capi ac ſi tale p̄dicatuꝫ ſimpl̓r ⁊ de ncc̄itate ineſſet. vt ſi quis diceret malos eſſe exheredādos. opponēs dꝫ diſputare ⁊ capere acſi nccārio exheredādi eſſent. ⁊ ex iſto textu ſolꝫ trahi illaautoritas Om̄e ānaloguꝫ ꝑ ſe poſitum ſtat pro ſuo ſignificato famoſiori.Ampliꝰ ⁊ ſi idem ſibi poſuit accn̄s vt alterum. eo ꝙ alteꝝ ſit nomē. vt quēadmodū ꝓdigꝰ diuidebat voluptatē in gaudiū. ⁊ iocuditatē. ⁊ leticiā Hec em̄ om̄ia eiuſdē id ē voluptatꝭ nōia ſtꝭ Si gͦ aliquis gaudere ei qd̓ē letari pōet accidere. id̓ ſibi dicet accidereHic. pͦ. poīt incidental̓r vnā ꝯſideratiōeꝫ q̄ reſpicit ꝓblema accn̄tis ⁊ eſt ſi aliqd̓ aſſignat̉ alicui ieſſe vt accn̄s. r̄ſpicienduꝫ ē an ſit idem cū alio cui aſſignat̉ ineē. ⁊ ſi ſicꝓblema eſt deſtruēduꝫ. ꝯtīgit eī ꝙ eadē res nōiet̉ diuerẜnōibꝰ. ⁊ gͦ ſi aliquid ſub vno nōie dicat̉ accidere ſibijpſiſub alio nōie accepto ꝓblema eſt deſtruēduꝫ Exᵐ poīt. p.de quodā ph̓o qui vocabat̉ ꝓdigꝰ. qui diuidebat voluptatem in gaudiuꝫ iocūditatē ⁊ leticiā. hec em̄ eiuſdem ſcꝫvoluptatꝭ nōia ſtꝭ. ⁊ dicere hec accidere voluptati eſt dicere idem accidere ſibi. ⁊ gͦ ſi quis dixerit gaudere accidere letari diceret idem accidere ſibijpſi. et ergo deſtruendum eſt ꝓblema.Circa textum expoſitu ſunt dubia Priᵐ eſt Quot modi īherentie in ſuꝑiori diuiſioneīnuuntur Solutio quattuor ī ſpeciali licet tm̄ tres ex Opreſſe ponatur ī diuiſione diſꝑatoꝝ. ſcꝫ ncc̄e ineſſe. ⁊ contīgent̓ ineſſe. ⁊ hͦ ꝯtīgit tripl̓r Quia vel īeſt vt in pluribꝰvl̓ in paucioribꝰ. vel ad vtrūlibꝫ. Et rō huius eſt. Quiaōne qd̓ ineſt vel ineſt inherentia naturali ⁊ ſb̓ſtantiali ⁊tunc īeſt neceſſario. qꝛ neceſſitas cauſat totalitatē ſb̓iecti. ita ꝙ ineſt om̄i. ⁊ totalitatē tꝑis ita ꝙ ineſt ſemꝑ. eoyeſt de ratione ipſius cui ineſt q̄ ratio fundatur in ſubſtātia q̄ ſb̓ctm̄ nō relinquit. Si āt īeſt accūtl̓r ab accūtecōi. ā ineſt cū diſpōne īclinante ad illud. aut īeſt ei ita ꝙnō eſt diſpoītū ad illud. ⁊ ſi ē diſpoītū ad illud. aut diſpoē fortꝭ ⁊ fere ad nccītatē īclinās. ⁊ ſic ē ꝯtīgēs ī pluribusAut nō eſt fortꝭ ſꝫ īchoata tm̄. ⁊ ſic ē ꝯtīgēs ī paucioribꝰ. ⁊ſic quattuor ſtꝭ .ſ. de nccītate īherēs. ⁊ ꝯtīgēs vt ī pluribꝰ.ꝯtīgēs ī paucioribꝰ. ⁊ ꝯtīgēs ẜꝫ potētiā ⁊ nō ẜꝫ actū inherēs. qd̓ ē ꝯtīgēs ad vtrūlibꝫ ⁊ ẜm hͦ pn̄t multiplicari ꝯſideratōes ponendo contingens tanqꝫ neceſſarium. vel neceſſarium tanqͣꝫ ꝯtingens hͦ eſt vnū diſꝑatū ꝓ alioSecundum dubium eſtQue ē rō illiꝰ ꝙ hoīes vt ī plurimū ſtꝭ pͣui. Soº duplexē illiꝰ rō pͥma qꝛ hō ē ex duplici natura ꝯpoītꝰ .ſ. corꝑali ⁊ſpūali. ⁊ qꝛ boa corꝑalia ſtꝭ pl̓ibꝰ no. ⁊ maīfeſta. motꝰ appetitꝰ ſenſitī ī eis fortior ē motu rōis. ⁊ qꝛ motꝰ maioresexpellūt mīores. igitur hoīes vt ī pl̓imū ſequūt̉ motꝰ cōcupiſcētie deſerto bono ⁊ motu rōis. ⁊ ſic ꝑs ſenſitīa p̄domiat̉ q̄ eligit bōa vt nūc ⁊ nō ſimpl̓r. ē etꝭ iſtud ẜgularit̓ excorruptōe q̄ ē ꝑ pctm̄ ⁊ gͦ d̓r geneẜ octauo ẜſus ⁊ cogitatō
D iij