dus liber
Socūtamen ẜm elargatōnem nominis et extenſionem fit aliquando in ſyll̓mo ex hypoteſi. qn̄ ꝯtradicitur hypoteſi. etideo ꝑſpitiendum eſt diligenter. et diſtinguendū etiamde alijs inſtancijs cōmunit̉. et nō ꝓprie dictis. vt de hisque ſūt ſūpte ex ꝯtrarijs. et ex ſimili. vel ex opinione. ideſt ex auctoritate alicuius ph̓i hoc dicentis. ꝑſpitiendūeſt etiam. ſi eſt ſumere inſtantiam particularem cōmuniter et nō ꝓprie dictam ex prima figura. et ſi eſt ſumerepͥuatiuā inſtantiam ex media figura. hec em̄ erit cōmuīt⁊ nō ꝓprie dicta inſtātia erit ineuidens. Hoꝝ āt exēplaſūt per locum ab oppoſitis. vt ſi qͥs dicat om̄e gaudiumet inferatur ex hoc manifeſte falſum. ꝙ omnis triſtitiaeſt mala. multe em̄ triſtitie bone ſūt. ergo nō om̄e gaudium bonum. per locuꝫ aūt a ſimili. vt ſi qͥs dicat ꝙ pūctūeſt pars linee. ⁊ arguat aliqͥs cōtrarium a ſimili. dd̓nsſicut ſe habet pūctus ad lineam. ſic linea ad ſuperficiemſed linea nō eſt ꝑs ſuperficiei. ergo nec pūctus eſt parslinee. Ex opinione aūt ſiue auctoritate. vt ſi qͥs dicat oaīa hominis eſt mortalis. dicimus inſtātes ſicut. Socrates et plato dicunt ꝙ aīa homīs eſt īmortalis. Fitāt ꝑticularis inſtantia per pͥmam figuram ſic. dicto em̄ꝙ oīum ꝯtrarioꝝ ſit eadem diſciplina. dicatur nullorūoppoſitoꝝ eſt eadem diſciplina. quedam contraria ſūtoppoſita. ergo qͦrundam oppoſitoꝝ nō eſt eadeꝫ diſciplina. Qualiter at inſtatur affirmatīe ꝓpōni per ſcd̓am figuram. ſatis manifeſtum eſt ex prehabitisCirca textum mouetur queſtio.Utꝝ qͣttuor ſunt argumentatōnis ſpēs inter quaspotiſſima eſt ſyllogiſticꝰ diſcurſus Et videt̉ pͥmo ꝙ n̄Quia argumentatio nō eſt genus. ergo non habet ſpēsCōſequētia ꝓbatur. qꝛ genus eſt ſpēi genus. Ancedensꝓbatur. qꝛ eſt ſcd̓a intētio Scd̓o ſic. Ph̓us pͥmo thopicoꝝ ponit duas tm̄ ſpēs argumentatōis. igit̉ ſuꝑfluponūtur hic quattuor Tertio. tres alie ſpes reducūtad ſyll̓m. vt ptꝫ per phūm in textu. igitur noſtꝭ diſtincteſpēs a ſyll̓mo. Pro veritate tn̄ queſiti eſt ſententia. Areſtotilis. Et ponitur iſte diſcurſusMaior argumentatio que eſt cōſequentie ſpeties per terminum ad quem et mediūinſtar motus naturalis eſt dupliciter diſtingͣuibilis. Minor. Tantum quattuor ſuntmodi. aliquid per medium concludendi. int̓quos a primo ad vltimum per ipſum ꝓceſſus. eſt primario ordinatus. Concluſio igit̉quattuor ſunt argumentationis ſpēs. interquas potiſſima eſt ſyll̓s. reliquarum reſoluiitoria perfectrixMaior quo ad pͥmaꝫ partem patet. quia ꝯn̄a eſt cōmunior argumētatōne inqͣꝫtum om̄is argumentatō eſtpn̄a. ſꝫ nō om̄is ꝯn̄a argumentatio. Quia ꝯn̄a in ꝯmuiaccepta diuiditur in argumētatīaꝫ et nō argumētatīaꝫArgumentatīa ꝯtinꝫ ſb̓ ſe iſtas qͣttuor ſpēs. nō argumētatia illa retinet nomē ꝯmune gn̄is cōtinēs ſub ſe aliasꝯn̄as ad ſyll̓m nō reducibiles. Pro quo cōſiderāduꝫ eſtꝙ multiplex eſt ꝯn̄a. qꝛ q̄dam eſt t̓mini ad terminuꝫ vt1ptꝫ in reſpectīs. in cōuertibilibꝰ et ſynonomis. Quedaeſt ꝓpōnis ad ꝓpōnem ſecū vtroqꝫ t̓mino ꝑticipāteꝫ. viꝯuerſio et eqͥpollētia. ⁊ tales ꝯn̄e. nec ẜm actū. nec ẜm po-
tentiaꝫ ſtꝭ ſyllogiſtice. eo ꝙ ſyll̓s eſt ꝯn̄a argumentatiua21extremi de extremo ꝑ mediuꝫ cōmune vtriſqꝫ vt dicit̉ innꝯcl̓one. ⁊ ergo tales nō ſtꝭ argumētatīe. Scd̓a ꝑs ꝓbat̉qꝛ ars imitat̉ naturā. ergo ſicut motꝰ naturalis eſt du8Ipl̓r diſtinguibilis. vt d̓r quīto phyſicoꝝ. ſic etꝭ argumētajtō que eſt motꝰ qͥdam ratōnis Sed diceres motꝰ rōiseſt obuius motui nature. igit̉ nō diſtīguit̉ eodeꝫ modo7eSol̓o. ꝟm eſt quo ad id a quo eſt ꝓceſſus et ad quodnō at ẜm foͣrm ordinis et ꝓceſſus. id eſt obuiꝰ eſt mat̓iajliter. nō āt foͣrit̉. Minor ptꝫ ex definitōibꝰ ſingularuꝫiſpēꝝ poſite in textu. Ꝙꝛ āt ꝓceſſus ille ſolū ſit ordinatus3in quo ꝯcludit̉ pͥmuꝫ de vltimo per medium ptꝫ. Quiapͥmuꝫ medium et vltimū ſtꝭ regulares differētie ipſiusiordinis. igitur ꝓceſſus a pͥmo ꝑ mediuꝫ ad vltimum eſtpͥmario ordinatꝰ Cōcluſio ſeqͥtur ex p̄miſſis quo ad pͥinā ꝑtem. Quo ad ſcd̓am ꝑtem ptꝫ. Ꝙꝛ īꝑfectum reſoluitur ad ꝑſcm̄. poſterius ad prius. irregulare ad regulare. mēſuratū ad mēſurā. ſꝫ ſyll̓s eſt ꝯn̄a vt iam patuit perfcā. gͦ eſt regulatrix et ꝑfectrix reſolutoria aliaꝝ. ī tm̄ ꝙalie argumētatōnes ſtantes in tali reductōne ſunt ꝯn̄eformales ſimpl̓r. exn̄tes tn̄ mat̓iales inqͣꝫtum reducunt̉ad ꝓprietates ſigna et circūſtātias rethorice coniectureprimo mō fiunt indrn̄ter ex quibuſcunqꝫ terminis. ſcd̓oſolum ex rethoricisAd obiecta in oppoſitū Ad pͥmūeſt dd̓m. ꝙ genus accipitur dupl̓r. Uno mō pro om̄i eoqd̓ eſt altero gn̄alius. ⁊ ſic argumētatō appellatur genꝰAlio mō accipitur genus pro illa natura que eſt genusdicibili vniuoce de aliqͥbus inferioribus. ⁊ ſic nō eſt arzumentatō genus Ad ſcd̓m eſt dicendum Ꝙ ph̓uspͥmo thopicoꝝ poīt tm̄ duas ſpēs rōtinatōis dialecticehic vero poīt quattuor ſpēs argumētationis in cōmuniaccepte Ad tertium eſt dd̓m. qͣꝫuis materialit̓ alioſpēs reducātur ad ſyll̓m tanqͣꝫ ad ꝑfectiſſimam ſpēm. nōtn̄ formaliter. qꝛ inductō ẜm formā ſuā. vt in ſcd̓o dubioſequenti patebit a ſyll̓mo diſtinguiturCirca textū expoſitū ſūt dubiaPrimū eſt. Quare phūs nō facit ſpetialem librumde inductōne ſicut de ſyll̓mo Solutio. Alb̓ti. qꝛ inductio nullā habet nccītatem niſi a ſyll̓mo. ergo nō oportuitde ea facere ſpetialem librum. Det̓minatur aūt hic de eavt ꝯīter ſe habet ad dialecticum et demōſtrationem. Inthopicis āt ꝓut reſpicit dialecticum tm̄Secūdum dubiū eſt. QuomōInductio reducitur ad ſyll̓m. cū tn̄ habeat oppōnem adipſum Solutō Alb̓ti. Inductō reducit̉ ad ſyll̓m materialit̓ ⁊ nō formalit̓. qꝛ forma inductōnis non reducit̉in ſyll̓m. ſꝫ mat̓ia nūc exn̄s ſb̓ forma inductionis induitformā ſyll̓mi poſtea. Cuiꝰ exᵐ eſt. Sortes eſt aīal. platoeſt aīal. petrus eſt aīal. ⁊ ſic de alijs. ergo omnis hō eſt alibi eſt inductio on̄dēs pͥmū ſcꝫ aīal ineē medio qd̓ eſt hoꝑ vltimū qd̓ eſt ſingularia. et reducitur ſic ad ſyll̓m. Oēqd̓ eſt ſortes petrus vl̓ plato ⁊ ſic de alijs eſt aīal. om̄is hōeſt ſortes petrus. vel plato ⁊ ſic de alijs. ergo om̄is hō eſtaīal. Ex quo ptꝫ ꝙ inductō d̓r quaſi intus ductio. id eſtvl̓is deforis ꝑ exꝑimētū ſingulariuꝫ intra apud intellectū ꝟificatō. ẜm doctrinā ph̓i ſcd̓o poſterioꝝ. ⁊ pͥmo methaphiſice. vbi d̓t ꝙ ex ſingularibꝰ colligit̉ vl̓e. quare inductō eſt decurſus rōnis ad ſenſū ſingularia cognoſcen
n iij