Secūdus liber

gis eligenda eſt bona voluntas ſine actōne. qͣꝫ actio ſinebona voluntate. Ad terminos aūt tranſcendentes ſic reducitur. ſi em̄ eligat omīs amās ab amico ẜm amoreꝫſic ſe habere vt concedere velit qͣꝫuis nō agat. non cōcedere ſit in quo. c. concedere aūt in quo. d. Et nō talem eſſevt ẜm amoreꝫ cōced ere velit ſit in quo ē. b. tunc maīfeſtūeſt ex dictis ꝙ. a qd̓ eſt huiuſmodi vt concedere velit ẜmamorem. magis eſt eligendum qͣꝫ. d̓ quod eſt concedereet nō velle. Ex quo vlterius infertur ꝙ diligere quod eſtẜm amorem velle bonum. magis eſt eligenduꝫ qͣꝫ coitusqui eſt ẜm amorem actōne corporali. Et vlterius patetꝙ amor magis eſt dilectōnis ſicut finis. qͣꝫ coitꝰ ſit finisamoris. Si aūt maxime eſt huius ſicut finis. tūc ſequitꝙ dilectio finis eſt amicitie et nō cōire. Et vlterius concluditur ꝙ huiꝰ quod eſt cōire. aut omnino nō eſt amoramicitie ſicut finis. aut ſi eſt eius qd̓ eſt cōire. tūc eſt etſicut gratia alterius qd̓ eſt cauſa diligēdi. quia ex coītudilectio inducitur. nam et alie cōcupiſcentie et artes ſicſtꝭ ꝙ ſunt ꝓpter vltimum et optimum ſicut ꝓpter finemQuomodo autem ſe habent termini ẜmconuerſionem. et in eo ꝙ magis eligendi velmagis fugiendi manifeſtum eſtHic ſummarie reſumit materiam huius capituli dicens ꝙ ex dictis manifeſtum eſt quomodo ſe habent ehabere debent termini ẜm conuerſionem. Et adhuc vlterius manifeſtum eſt quomodo ſe habent in cōſequentijs. in eo ꝙ magis fugiendi vel magis eligendi ſuntCirca textu expoſitu eſt vnicuꝫdubium. An magis eligendo opponit̉ magis fugiendūet eque eligendo eque fugiendū ⁊ minꝰ eligendo minusfugiendū. Et quia pͥmo videt̉ ꝙ nō. quia bene viuereeſt magis eligendū qꝫ viuere. ⁊ tamē nō bene viuere nōeſt magis fugiendū qꝫ nō viuere. Et cōfirmat̉ qꝛ eſſe ꝑfectū bonū eſt magis eligendū qͣꝫ eſſe bonū. ⁊ tamē eſſe imperfectū bonum minꝰ eſt fugiēdum qͣꝫ nō eſſe bonumSol̓o Alberti Verbū ph̓i ꝓcedit ſꝫ intelligit̉ de his vbivnū eligendoꝝ nō ē in altero nec ꝑs alteriꝰ. ſicut ſe habent ꝟtus ⁊ ſcia cum em̄ ꝟtus magis ſit eligēda qͣꝫ ſcientia. viciū magis eſt fugiendū qͣꝫ ignorātiaQm̄ aūt nō ſolū dialectici ⁊ demōſtratiui ſyll̓i ꝑ p̄dcās figuras fiūt. ſed etiā rethorci. ⁊ ſimpl̓r q̄cunqꝫ fides eſt. ⁊ ẜm vnāquāqꝫartē nūc erit dd̓m. om̄ia em̄ credimꝰ aūt ſyllogiſmo aut inductioneIſtud eſt ſcd̓m capl̓m iſtiꝰ tractatꝰ in qͣ ph̓us agit deinductōe ⁊ exēplo ⁊ de deductōe ⁊ inſtātia. dicēs pͥmo ꝙnō ſolū dialectici ⁊ demōſtratiui ſyll̓i fiūt ꝑ p̄dcas figuras ſꝫ etiā argumētatōnes rethorice ſicut ſunt enthimemata ⁊ exempla q̄ appropriant̉ rethoricis. ⁊ vl̓r q̄cunqꝫargumētatōes q̄ hn̄t facere fidem de ꝓpoſito pn̄t fieri indictis figuris. De quarū argumentationū nūero eſt inductio. qd̓ ꝓbat phūs. qꝛ oīa credimꝰ aut ꝑ ſyll̓m aut ꝑinductōnem. ſb̓ ſyll̓o ꝯprehēdendo enthymema. ⁊ ſb̓ inductione exemplum.Ergo inductio qͥdē eſt. ⁊ ex inductōe ſyllogiſmꝰ ꝑ alterā extreītatē. alterā de medioſyllogizare. vt ſi eoꝝ que ſunt ac ſit mediumb. ꝑc on̄dit̉ a ineē b. ſic em̄ facimꝰ inductio-

nes. vt ſit a longeuum. in quo aūt b cholerānō habere. in quo vero c ſingulare longeuūvt hō equꝰ ⁊ mulꝰ. ergo toti c ineſt a. omneem̄ quod ſine cholera eſt. lōgenū eſt Sed ⁊b nō hr̄echolerā om̄i ineſt c Si ergo ꝯuertat̉ c. ei quod ē b. ⁊ nō trāſcendat mediū neceſſe eſt a ineē b. oſtēſum eſt em̄ priꝰ ꝙ ſi duoaliqua inſunt eidē ⁊ ad alteꝝ eoꝝ cōuertat̉extremū. Qm̄ conuertēti ⁊ alteꝝ inerit predicatoꝝ. oportet aūt intelligere c ex omibꝰſingularibus ꝯpoſituꝫ. nā inductio per oīaHic phūs deſcribit inductōem dicēs ꝙ inductio ſiueſyllogiſmus qui eſt ex inductione eſt qͥ on̄dit pͥmum demedio ꝑ tertiū accipiēdo mediū nō ꝓ termīo inferenteſed pro illo qd̓ ẜm naturā ordinate p̄dicatōis eſt medium inter maiorē extreītatem ⁊ minorē. Cuiꝰ exempluꝫeſt in termīs trāſcendētibꝰ vt iſtoꝝ extremoꝝ q̄ ſunt a c.mediū ſit b. tūc ſi ꝑ coſtendat̉ a ineſſeb eſt ſyllogiſmꝰ inductiuꝰ. Secūdo etiā patꝫ in termīs ſignificatis. ſit em̄a quod eſt pͥmum ſiue maior extremitas longeuum. idaūt in quo eſt b. ſit nō habere cholerā. id aūt in quo c ſitſingulare longeuū vt hō equꝰ ⁊ mulus ⁊ ſingula hmōi.et ſic pͥmū eſt longeuū. mediū aūt erit nō habēs cholerātertiuꝫ āt ſingularia nō hn̄tia cholerā. ⁊ cū om̄e nō hn̄scholera ꝯuertat̉ cū ſingularibꝰ nō hn̄tibꝰ cholerā pꝫ ꝙ eēlōgeuū dicet̉ de nō hn̄te cholerā ⁊ formabit̉ ſic ſyll̓s. Oēqd̓ eſt equꝰ vel mulꝰ vel hō ⁊ ſic de alijs ē longeuū. ſꝫ om̄enō hn̄s choleram eſt equus mulꝰ ⁊ homo ⁊ ſic de alijs. etgo om̄e nō habēs cholerā eſt longeuū. toti em̄ cẜm hancpoſitōem ineſt aOm̄e em̄ qd̓ ſine cholera eſt. longeuū ē.ſed b quod eſt nō habere cholerā om̄i ineſt c. hoc autenoſtendit̉ ꝑ quintā regulā poſitā in an̄cedēti capl̓o. qꝛ ſitam pͥmū qꝫ mediū dicat̉ de tertio ⁊ mediū ⁊ tertium cōuertant̉ nccē eſt pͥmū vel vltimū dici de medio qꝛ on̄ſumeſt ſi duo p̄dicata dicant̉ de aliquo ſb̓iecto ⁊ vnū illorūpredicatoꝝ cōuertat̉ cū illo. tunc reliquum de illo dicet̉vl̓iter quod cum ſubiecto conuertitur Oſtenſum em̄ eſtprius in capitulo precedenti quoniam ſi duo aliqua p̄dicata eidem ſubiecto inſunt. ⁊ ad alterum illorum cōuertatur ſubiectum quod eſt extremum in ſyllogiſmo qͦniam ei quod conuertitur etiam alterum inerit vniuerſaliter predicatum. Et in hac inductione ſic ad ſyllogit̉mum reducta. oportet. c id eſt mediuꝫ eſſe compoſitumex omnibus ſingularibus. id eſt neceſſarium eſt in inductione omnia ſingularia enumerariEſt autē huiuſmōi ſyllogiſmus prime etimmediate ꝓpoſitionis Quarū em̄ mediumeſt. ꝑ mediū eſt ſyll̓s. quaꝝ ergo nō eſt ꝑ inductōem ⁊ quodā mō opponit̉ inductio ſyllogiſmo. nā hͦ quidē ꝑ mediū extremum tertio on̄dit. illa aut ꝑ tertiū extremū medio ergo natura prior ⁊ euidētior ſyll̓s ꝑ mediumnobis aūt manifeſtior qͥ ꝑ inductionē.Hic ꝯꝑat inductionē ad ſyll̓m penes differētiā Et ponit tres differentias Prima eſt. ꝙ inductio eſt ſyllogiſmus pͥme ⁊ īmediate ꝓpōnis. Quia pͥncipia ſcīaꝝ notificant̉ ꝑ inductōem ⁊ nō ꝑ ſyll̓m. Syllogiſmꝰ vero qͦ ad

n i