Secūdus liber
A quantis ergo figuris et.quales et quot ꝓpoſitiones ⁊quādo ⁊ quō fit ſyll̓s Ampliaūt ad que perſpiciendum cōſtruenti ⁊ deſtruēti. ⁊ quomōoporteat querere de ꝓpoſitoẜm vnāquāqꝫ artē Ampliꝰ aūt ꝑ quā ſumamus viam que in ſingul̓ ſunt principia iampertranſiuimusſte eſt ſecūdꝰ liber pͥorum Ariſtotel̓ in quo ph̓sdeterminat de poteſtatibꝰ ſyll̓oꝝ. ⁊ de pctīs incidentibus circa eas. ⁊ qͥbuſdam ſpēbus argumētatōisminus pͥncipalibus ad ſyll̓m reducibilibus. Et ſic diuidit̉ in tres tractatus. Primus eſt de poteſtatibꝰ ſyllogiſmoꝝ. Scd̓s de defectibus incidentibꝰ circa ſyll̓osTertiꝰ de alijs ſpēbus argumētatōis a ſyll̓o. Scd̓s ibiIn pͥncipio at petere) Tertiꝰ ibi QQm̄ āt ꝯuertunt̉ extremitates) Primus tractatꝰ hꝫ ſex capl̓a ẜm ꝙ ſtꝭ ſexptātes q̄ patebūt in ꝓceſſu. Primū capl̓m eſt de pͥma poteſtate. Et diuidit̉ in duas ꝑtes. in pͥma poīt recapitulatōem eoꝝ q̄ dcā ſunt Et in ſcd̓a ꝑte ꝓſeqͥt̉ intentū ſuūibi Qm̄ āt alij) Quo ad pͥmū d̓t ꝙ in primo libro pertrāſiuimꝰ in qͦt ſiue in quātis figuris. qꝛ in tribꝰ. ⁊ ꝑ qͣles ꝓpōes in qͣlitate ⁊ qͣꝫtitate ꝯiugatas. ⁊ ꝑ qͦt qꝛ per duas ꝓpōes ⁊ qn̄. qͣꝫtū ad vtiles cōiugatōes. ⁊ quo qͦ addiſcretōis moꝝ in figuris fit oīs ſyll̓s. Ampliꝰ āt ad q̄media an̄tia vl̓ ꝯn̄a vl̓ oppoīta ꝑſpiciendū eſt ꝯſtruenti ꝑ affirmatm̄ ſyllm̄. vl̓ deſtruēti ꝑ negatm̄. ⁊ quō oporteat querere de qͦlibt ꝓpoſito ẜm vnāquāqꝫ artē ſyllogiſticā. Amplius per quā viaꝫ r̄ſolutōis ſumamꝰ t̓mīosvel ꝓpōes que in ſingulis ſyll̓mis ſtꝭ pͥncipia ip̄oꝝ qͣꝫtuꝫad gn̄atōem ſyll̓i. ex eis reſtat ergo nūc dicere de ptātibus generati ſyll̓mi qͣꝫtū ad cōcl̓oneꝫ quas p̄t inferreQuoniam autem alij quidem ſyllogiſmorum ſunt vl̓es. alij vero particulares. vl̓esquidem omnes ſemꝑ plura ſyllogizant. particularium āt predicatiui quidem pl̓a. negatiui vero cōcluſionem ſolam. nam alie quid̓ꝓpōnes cōuertūtur. priuatiua vero non conuertitur. concluſio v̓o aliquid de aliquo eſtquare alij quidem ſyll̓mi plura ſyllogizāt. vtſi a oſtenſum ſit omni aut alicui ineſſe. b. etſb. alicui. a neceſſarium ineſſe. et ſi nulli. b. aet. b nulli. a. hoc auteꝫ eſt aliud a priore. Siautem alicui. b non ineſt. a. non neceſſe eſtet. b alicui. a ineſſe. cōtingit enim omni ineēhic ergo cōmunis omnium cauſa et vniuer1ſalium et particulariumſIſta eſt ſecunda ꝑs iſtiꝰ capittuli in qua phūs ꝓſeItur intentū ſuum det̓inando pͥmo de pͥma ptāte. que eſſpoſſe plura ꝯcludere. Et qꝛ hoc cōtingit tribꝰ modis. ſocꝑ ꝯuerſionē ꝯcl̓oīs ꝑ ſb̓ſumptōeꝫ ſub medio. que vocatſūptio in latus. et ꝑ ſb̓ſumptōneꝫ ſub mīore extreītateque vocatur ſumptio in poſt. ideo pͥnio determinat deiprimo modo cōcludendi plures concluſiones. dicēs ꝙcſyll̓oꝝ alij qͥdeꝫ ſūt vl̓es ex ābabꝰ p̄miſſis vl̓ibꝰ ꝯſtituti
Alij ſunt ꝑticulares ex altera ꝑticulari cōſtituti. Ul̓esLſyllogiſmi oēs eandē hn̄t ptāteꝫ que eſt ꝙ pūt plura cōcludere id eſt ſyllogizare plures ꝯcluſiones vnā quideꝫimmediate aliā aūt ex ꝯuerſione ꝯcluſioīs eo ꝙ ꝯuerſaſemꝑ infert ſuā ꝯuertentē. vocādo ꝯuerſam pͥmā ꝯcl̓oeꝫꝯͣſiue immediatā. ⁊ ꝯuertentē ſcd̓am ⁊ mediatā. ne erroryfiat qꝛ ſic ſupra noīate ſunt in toto libro. licet Albertꝰet alij noīent pͥmā ꝯcluſionē ꝯuertentē. ⁊ ſcd̓am cōueraſam. Sed p̄dicatiui ſyll̓i ꝑticulares qui cōcludūt cōcluA ſiones affirmatīas ꝯcludūt plures ꝯcluſiones. Illi ꝟoqui ſunt negatiui vnā ſolā ꝯcluſionem ꝯcludūt Cauſa3vero iſtoꝝ eſt quia quedam ꝓpōnes cōcluſe in vl̓ibꝰ ſyllogiſmis ⁊ ꝑticularibꝰ affirmatiuis ꝯuertunt̉ per accicidens vel ſimpl̓r. vt vl̓is affirmatiua ꝑ accn̄s cōuertiturin ꝑticularem affirmatiuam. ⁊ vl̓is negatiua ſimpl̓r in1vniuerſalem negatiuam. Quedam vero ꝓpoſitionesconcluſe non conuertunt̉ ſimpliciter in terminis ſicutparticularis negatīa. cōcluſio em̄ ꝓpter hoc ꝙ eſt ꝓpoſitio enūcians aliquid de aliquo ꝯuerſionem ſuſcipit. ſicut quelibet alia ꝓpoſitio ꝓpter qd̓ quidam ſyllogiſmi vtvniuerſales affirmatiui ⁊ negatiui ⁊ particulares affirmatiui. plures ſyllogizant concluſiones. quia conclu-ſionem principalem et conuertentem ip̄ius. vt ſi oſtenſum eſt ⁊ concluſum. a ineſſe omni aut alicui b. ſimul exconuerſione concluſionis oſtenſum erit bineſſe alicuia. Quia vniuerſalis affirmatiua cōuertit̉ in particularem affirmatiuā. ⁊ ꝑticularis affirmatiua iteꝝ conuertitur in ꝑticularem affirmatiuam. Similiter ſi inmodo negatiuo oſtenſum eſt ⁊ ꝯcluſum nulli b ineſſe aex conuerſione vl̓is negatiue on̄ſum erit b nullu a ineſteHec aūt concluſio alia ē a priore quā immediate concluſit ſyllogiſmus. tn̄ aliquo mō eſt concluſio facti ſyllogiſmi. quia conuertens id eſt ſecunda continet̉ ſb̓ſtātialiter in cōuerſa Si vero in particulari ſyllogiſmoaliquo oſtenſum ⁊ ꝯcluſum eſt alicuib nō ineſſe a. noneſt neceſſe ꝑ ſyll̓m oſtēdere. eo ꝙ aliqͣ contingitb alicuia nō ineſſe omni ineſſe in cōuertente aliqd̓ em̄ animalnon eſt homo vt manifeſtū eſt ⁊ tn̄ om̄is homo eſt aīalergo cōuertēs ꝑticularis negatiue que eſſet aliquis bomo non eſt animal nō eſt vera. quia ꝯtradcōria eius eſtvera que dicit om̄is homo eſtanimal. Hec ergo ē cauſa ꝙ ꝯcluſio pͥma conuertit̉ ⁊ cōis oīm cauſa ꝯcludēdiplures ꝯcluſiones eſt. qꝛ quicūqꝫ ſyll̓s cōcludit aliquāꝓpoſitionem ille in ſe ſb̓aliter habet conuertētem cōcluſionis. ⁊ ideo ex ſuis ſb̓ſtātialibus ꝯcludit etiam illamSi aūt ꝯcluſio ꝯuerti nō poteſt. tūc per ſua ſb̓ſtantialianon concludit niſi vnam ſolam concluſionem. ⁊ hec eſtpoteſtas tam vl̓ium qͣꝫ ꝑticulariū ſyllogiſmoꝝ.E ſtautem de vniuerſalibus ⁊ aliter dicere Quecūqꝫ em̄ aūt ſub medio aūt ſub cōcluſione ſunt omnium idem erit. ſyllogiſmꝰſi hec quidem in medio. illa vero in concluſione ponantur. vt ſi ab concluſio per c. q̄cunqꝫ ſubb aut ſub cſunt. neceſſe eſt de omnibus dici a. nam ſi d in toto b. ⁊ b in a. ⁊ deinerit a. Rurſum ſie in toto c. ⁊c in a. ⁊ e inerit a. ſimiliter et ſi priuatiuꝰ fit ſyll̓sHic philoſophus conſequenter oſtendit qͦmodo
k iij