Druckschrift 
Commentaria in quattuor libros nove logice se[cundu]m processus burse laurentiane Coloniensis
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Soxius

naturā p̄dicabilis accn̄tis ſicut indiuiduuꝫ vagū naturam ſpeciei. cū dicitur ſocrates eſt aliquis bomoSecūdum dubiū eſt. Anph̓us bene d̓t ꝙ aliqd̓ ꝯn̄s ſeqͥtur ad an̄s freq̄nt̓. ⁊ aliqd̓ſemꝑ. cum tn̄ regula ſit ꝙ ꝯn̄s qd̓ ſemel ſequit̉ ad ansſeqͥtur ſemꝑ ad ipſum. vel nunqͣꝫ. ⁊ qd̓ ſeqͥtur aliquādoet aliqn̄ no. non videtur ꝯn̄s Solutio Alberti. in tota illa ſcientia an̄s vocatur ſb̓ctum et ꝯn̄s p̄dicatū et nōvocātur an̄s ⁊ ꝯn̄s ẜꝫ ꝯn̄am ẜm quā id qd̓ eſt in alio ẜmactum ⁊ intellectū ſeq̄tur ad ipſum. ⁊ quia aliqn̄ p̄dicatum ineſt ſb̓cto vt nūc. aliqn̄ vt in pluribus. aliquādoſimpl̓r. ergo accipiūtur ẜm hoc cōſideratōes pretacte intextu Appellāt̉ āt iſta potiꝰ an̄s ⁊ ꝯn̄s. qͣꝫ ſb̓ctū ⁊ p̄dicatūqꝛ ſb̓ctū et p̄dicatum nō dicūt ordineꝫ medij ad cōcl̓oeꝫſed ꝯn̄s et an̄s medij dicūt ordinem. qꝛ om̄is habitudomedij affirmatiua ad cōcluſionem expͥmitur per has intentōes an̄s ⁊ ꝯn̄s. Oīs athabitudo medij negatiuaad cōcluſionem expͥmitur per repugnās et extraneuꝫ. ⁊ideo talibus intētionibus eſt hic intendendumTertium dubium eſtAn ſignum vl̓ vt dicitur hic ⁊ pͥmo perihermenias nōpoteſt addi p̄dicato dicendo. omeꝫ hominem eſſe omneaīal. vel iuſtitiam om̄e bonum Et videtur pͥmo ꝙ poteſt addi p̄dicato. Quia iſta eſt vera. om̄is hō eſt omīshomo. ⁊ tamen additur p̄dicato. Probatur pͥmo. quiaiſta eſt vera. homo eſt homo. ex quo idem p̄dicatur de ſeipſo. ergo iſta erit vera. om̄is homo eſt omnis homo. ꝙvtrobiqꝫ idem apponitur ſb̓cto. ſcꝫ et predicato. ergo inipſa p̄dicatur idem de ſe ipſo Scd̓o. ſi. a et. b ſtꝭ ideꝫ tūchec eſt vera. a eſt. b. ſed omīs homo eſt om̄is homo ſuntidem. ergo iſta eſt vera. om̄is homo eſt om̄is homo. Tertio. veritas eſt adequatō reꝝ et intellectuū. ergo vbi eſtmaior adeqͣtio. ibi erit maior ꝟitas. ſꝫ inter iſta duo. oīshō eſt om̄is hō. eſt maior adeqͣtio qͣꝫ int̓ iſta. om̄is hō eſthō. ſed illa eſt vera vt maīfeſtū eſt. gͦ iſta om̄is hō eſt oīshomo Solutio. Alb̓ti ſic. qꝛ talis facit p̄dicatum ẜmquālibꝫ ꝑtē dici de qͣlibꝫ ꝑte ſb̓cti. ⁊ ſic diſꝑata dicerentde eodem. qd̓ eſſe nō p̄t. ſꝫ in negatīa p̄t ſignum vl̓ addiad p̄dicatum. dicēdo. om̄is homo nō eſt om̄e aīal. qꝛ cuꝫaffirmatīa in qua poītur ſignū vl̓ ad p̄dicatū ſit flā negatō ſuꝑueniēs tollit illaꝫ flītatem. ⁊ ſic vere tali addit̉Ad obiecta in oppoſitū Ad pͥmūeſt dd̓m ꝙ ip̄a eſt flā. Et ad ꝓbatōem dd̓m eſt ꝙ ideꝫ appoīſb̓cto et p̄dicato p̄t ītelligi dupl̓r. qꝛ vl̓ illud additūſignificat aliqͥd det̓inatū in gn̄e. ⁊ ſic erit ꝟitas in ẜmoneqͥ pͥus fuit verꝰ. Om̄e āt p̄dicatū additū p̄dicato. nō ſig-nificat rē det̓inatā in gn̄e. ſꝫ moᵐ rei. ⁊ iō nō ē nccē ꝙ ſermo ſit verꝰ ſicut pͥus. qͣꝫuis em̄ hō ſit hō. nō tn̄ nccē eſt ꝙoīs hō ſit oīs hō. qꝛ repugnat ſingl̓arit̓ p̄dicato. Ad ſcd̓ē dd̓m. qͣꝫuis oīs hō et oīs hō ſtꝭ idē ẜm ꝙ accipiūʳ ẜm ſenō tn̄ ẜm ꝙ vnū p̄dicat̉ de reliqͦ. qꝛ ſigᵐ ex ꝑte p̄dicati eſtꝑs p̄dicati eo ꝙ illud toᵐ eſt p̄dicatū. oīs hō. qꝛ hͦ totūenūciat̉ de ſb̓cto. ſꝫ in ſb̓cto nō eſt ſignuꝫ ꝑs ſb̓cti. ſed tm̄diſpō Ad 3ᵐ eſt dd̓m ꝙ adeqͣtio reꝝ et ītellectuū nō ēadeqͣtio rei q̄ ſb̓icit̉ cū re qͥ p̄dicat̉. ſꝫ ītellectiuū in ꝓpōnevbi p̄dicatur vl̓e ſumptum vl̓r. ⁊ ergo conueīent̓ dicitph̓us in textu ꝙ ſignum additum predicato erit inutileet impoſſibile. id eſt facit incōpoſſibilitatem et falſitatemQuartum dubium eſt Quare

phūs non numerat cōuertibile inter media per artemiſtam inuenta. cum tamen contingit per conuertibileconcludere aliud conuertibile vel alterum de ipſoSolutio Conuertibile vel eſt antecedens ad illud cuꝫquo conuertitur vel conſequens ad illud. ⁊ ideo non ponit in numerum conuertibile cum antecedēte ⁊ conſequente poſitis ipſis ſatis intelligitur cōuertibileQuintum dubiū eſtAn inſpectio ad medium quā docet philoſophus ſit vtilis Et videt̉ ꝙ non quia inſpectio ad medium eſtinſpectio ad vnum. ſicut phūs docuit in textu. ſed phūsin terminis quos ponit docet inſpicere ad multa ⁊ eligere multa ꝓ medio. gͦ inſpectio ſua quā docet eſt inutilisMinor patꝫ qꝛ ad ſyllogizandum iſtam. Om̄e b eſt adocet ſumere pro medio f ⁊c. ⁊ ſimili modo eſt in alijsSolutio Sic Ex quo medium debet habere habitudinē ad extrema cōcluſionis tanqͣꝫ antecedens vel cōſequens vel extraneū. Ad obiectū eſt dd̓m. ꝙ docꝫinſpicere ad vnum ẜm rem ⁊ ad plura ẜm rōem. ⁊ talis pluralitas ẜm rationem eſt pluralitas comꝑatōnūmedij ad extrema. Quia in vna comꝑatione eſt mediūan̄s ⁊ in alia ꝯſequēs. ⁊ in vna ꝯn̄s ⁊ in alia extraneū. ⁊ad hͦ ẜcādū noīat meᵐ ꝑ duos t̓mīos ſiue ꝑ duas lrās.Sextum dubium eſt.An ad ſyllogizandū vl̓em affirmatīaꝫ ꝯueīenter ſumatur meᵐ qd̓ ē an̄s ad p̄dicatū. ⁊ ꝯn̄s ad ſb̓cm̄. iuxͣ ẜcatōꝫvocaliū ⁊ ꝯſonātiū illiꝰ dcōis fecana Et videt̉ ꝙ n̄. qͥabn̄ ſeqͥt̉ oē aīal currit. oīs hō ē aīal. gͦ oīs hō currit. ⁊ tn̄aīal qd̓ ē ibi mediū nō eſt an̄s ad currere qꝛ nō ſeqͥtur ſialiqͥd eſt aīal gͦ currit Sol̓o Sicvt deductū fuit in textu Ad obiecta in oppoſitū dd̓m ē vt ſupͣ qꝛ. p. accipit hic an̄s ꝓ ſb̓iecto ⁊ ꝯn̄s ꝓ p̄dicato ⁊ ſic ē currere ꝯſequēs ad aīal in maiori p̄dci ſyll̓i qꝛ p̄dicat̉ de ip̄o.Septimū dubii ē quare phuspotiꝰ docet ſyllogizare ꝯcl̓onē ꝑticularē in t̓tia figura ſumēdo meᵐ qd̓ ē an̄s reſpcū vtriuſqꝫ qͣꝫ in pͥma figuraSoº. qꝛ regl̓a quā poīt in t̓tia figura ſufficit ad ꝯcludēdū ꝑticularē affirmatīam in pͥma figura. ſolū oꝫ ꝯuertere mīorē Qn̄cūqꝫ em̄ ꝯn̄s inē an̄ti ſiue vl̓r ſiue ꝑticulariter ſūpto nccē ē an̄s inee ꝯn̄ti ꝑticularit̓ ſumptoOctauum dubui eſt qͣre. p. ponitduas regl̓as ad ꝯcludēᵐ vl̓eꝫ negatīaꝫ ẜꝫ ẜcatōeꝫ illaruꝫdcōnū dafenes ⁊ hebare. ⁊ tn̄ pōīt vna ſolā ad ꝯcludēdūvl̓eꝫ affirmatīam ẜꝫ ẜcatōeꝫ illiꝰ dcōis fecana Soº qꝛad ꝯcludēdū vl̓eꝫ affirmatīaꝫ nccē ē acciꝑe meᵐ ꝯueīenscū vtraqꝫ extreītate. ita ꝙ vni vl̓r ſb̓ijciat̉ ⁊ de altera vl̓rp̄dicet̉ ⁊ hͦ ꝯtīgit vnoº tm̄ ⁊ gͦ dat̉ vna r̄gl̓a de illa on̄ſioēſꝫ ad ꝯcludēᵐ vl̓eꝫ negatīaꝫ ſumēᵐ eſt meᵐ ꝯueīens vni extreītati ⁊ drn̄s ab alia ⁊ qꝛ hͦ accidit dupl̓r .ſ. inqͣꝫtū ē ꝯueniēs cū pͥᵗº ⁊ drn̄ſ a ſb̓cº vl̓ eꝯͣ. iō d̓ ſua on̄ſio ē dat̉ duę rl̓eNonū dubiū. Quare docet ſylloizare ꝑticularē negatīam ī t̓tia figura ꝑ meᵐ qd̓ ē an̄sſb̓cī ⁊ exneū p̄dicati. ⁊ n̄ docꝫ hͦ ī pͥma ⁊ ī ſcd̓a Soº. tale meᵐ ſufficit ī oībꝰ figurꝭ. qꝛ de t̓tia figura fit pͥma ꝑ cōuerſionē mīorꝭ. vt tactū fuit. ⁊ d̓ ſcd̓a fit pͥma vtraꝫ ꝯu̓ſaDecimūdub̓ ē. qͣre. p. in illo textumaīfeſtū ē gͦ qm̄ ad p̄d cā ꝑſpiciēᵐ ⁊c̄ docꝫ acciꝑe ꝯn̄s ſb̓cī