Liber occauus de cōſolatione eccleſie

et dolo plena. Ipſe em̄ inter oēs ſolus eſt qui reſignare aut cede̓ ꝯtemnit cū alij iā dudū reſignauerint etceſſerint pleno cū effectu. 7Meritoigit̉ nomen ſibi petrus de luna congruit vt in noīe eius fiat exp̄ſſio reiquā facit. ẜm illud pſalmiſte. Secūdum nomen tuū ſic et laus tua in fines terre. Reuera nomen ſibi grande vſurpauit contumelie videlꝫ dedecoris qd̓ iā mūdū redolet ꝑ vniuerſum Uideamus ergo nōis ſui ꝓprietatē Petrus vt norunt oēs agnoſcens dicit̉. Cognoſcit igitur ſedde quo ſit illius cognitio agnomēillius inſinuat cū additur de luna.Luna inſtabilis eſt. mutabilis ē. creſcit decreſcit in eodem ſiſtere neſcit.huius domus cancer eſt. qui eſt piſcis retrogradus. Sic ipſe in vltīaſua conſtitutus ſenectute. et in finequo factā debuit fouere vnionemretrogradus eſt inuentus. Sed mirū eſt quō ſibi pontificale nomē ſcꝫBn̄dictus ſit impoſitū cui tota resipſa. ꝯtrariat̉ Unde aduertent̓ cōſiderandū ē ꝙ rem ipſā nōia deſignant. nā nomina ex rebꝰ nō res exnominibus tracta eſt. Bn̄dictꝰ nāqꝫvocatus eſt Petrus de luna non ꝙin re ip̄a ſit bn̄dictus ſed nōie ſolo.Sicuti nāqꝫ lr̄is et lingua vnioneꝫſcām deſiderabat ſic ſola bn̄dictuseſt apparentia ſed non rei exn̄tia.Em̄uero. cū tot tantas ve ꝑ orbememiſerit lr̄as pro ſc̄e vniōis intimozelo: bn̄dictus eſt acclamatus. quaſi diceret omnis lingua Bn̄dictusqui venit in noīe dn̄i. qui talē virumradio diuini ſplendoris luminoſum

oibi contulit vniuerſo qui et inueteratum et exiciale ſcimā tollet emedio. hec vox mundū ferebat̉ pervniuerſū et ſolo noīe Bn̄dictꝰ vocatus ē ſed re ipſā veriſſime maledictꝰCōſtat igit̉ nullū ex noīe ſolo ſaluādū ſed meritū bonū ꝑ grāꝫ xp̄i ſaluat oēm hominē qͣꝫqͣꝫ etiam ꝑuerſonoīe nominat̉ Maledictus ergo illeBn̄dictus cui n̄ poterit dici Ingredere bn̄dicte dn̄i cur foris ſtas. ſꝫrumore crudeliſſimo ſibi acclamabitur Ęgredere maledicte diaboli curintus ſtas. Dignū em̄ eſt et iuſtū vtqui toti xp̄iane religioni maledicitexeat foris ꝯdēnatus. et ep̄atū illiꝰaccipiat alter illo a ſede ſua cathedrali reiecto ¶ Sed o mi ſpōſe dulciſſime multū horreo huius maledicti ac nequiſſimi viri dolū atqꝫ neqͥciam quē facꝝ Conſtan̄ conciliumfauoribꝰ cōprehendē nō valet. neqꝫviribꝰ obtine̓ qui ſe ſūmū gloriaturpontificē et adhe̓ntibꝰ eius mirā infūdit audaciā regibꝰ videlꝫ ⁊ pͥncipibꝰ ne ip̄m deſerāt. quem veꝝ eſſepapā cognouerūt. Confidit in opibus et diuicijs atqꝫ ſue manſionisſecuritate. cuius vt fert̉ manſio nulla poterit indignatione cōpelli. nullius ve potentia poterit ſubiugari.que omnia ipſum contra te ſponſūmeum. tyranniſare cōpellunt. Iuxta illud poete Deniqꝫ n̄ ꝑuas animo dat gloria vircs Et fecunda facit pectora laudis amor. Et ſi perſepe fatum Conſtantien̄ conciliumobediētiā ſibi vt merito merereturſubtracta fuerit. quid proderit iſtaſubtractio ſi reges et principes ſibi