Liber cercius de conſolatione eccleſie

renui non noīe ſꝫ re ipſa inſequūturUimeo me verbis meis ꝓlixis te infeſtare. vellē pontifices nr̄os ſanctiAmalachie vitā mores ꝯuerſatōeꝫquā vtiqꝫ ſi vellēt poſſēt imitari. hicerat tꝑe Cōrādi tertij archiepūs.ſingularis atqꝫ ſc̄iſſime vite hic nnqͣꝫ fuit ocioſus A die pͥmo ſue ꝯuerſionis ſine ꝓprio vixit Nō ẜuos nōancillas. nō villas nō vitulos. nondeniqꝫ quicqͣꝫ reddituum eccleſiaſticoꝝ ſeculariū ve in ipſo habuit ep̄stu Menſe prorſus ep̄ali nihil ꝯſtitutū vel aſſignatū vn̄ epūs viuēt necenim vel domum ꝓpriam habuit.Erat autem inceſſanter circuiēs parochias omnes ſeruiens euangelioet de euangelio viuens ſicut conſtituit ei dominus Apud quos morāfecerat illorum ſe moribus et obſeruancijs conformauit. Cūqꝫ iret adpredicandum cum peditibus et ipſe pedes ibat Et hec quidem eo magis mira qͦ rara nimis in alijs. Nr̄ipontifices. ⁊ͣReſiduū hꝰ diſtictōis habes. jͣ. pꝰ finē libri de ꝯſolatōne ecc̄e videli cetfolio ecc. xcij.Diſt. iiii. Tertiū malūeſt acceptio ꝑſonaꝝ ⁊ h̓ eſt contradeū qui nō ē acceptor ꝑſonaꝝEllē de malo ꝓgredi in bonū ſꝫ nō ꝑmittit ſchola nr̄atā ꝑuerſe ꝯgregatōis vt oī5conatu valeā nr̄o iaꝫ tꝑi aſcriberebonū. Pn̄tiū dieꝝ. horaꝝ. atqꝫ momētoꝝ nō patit̉ anguſtia vt de ſpinis roſule colligant̉. ſed ſpinis adijti tribulos ē neceſſe. Hinc tertium

ſuꝑaddam malū qd̓ mētē moleſtatmeā. cor quoqꝫ facit inquietum etiſtud ex pͥmis ante poſitis orit̉ radicibꝰ et fundamentis Eſt igit̉ vt citorecolligā tertiū nephandū malumexpulſio ſc̄e caritatis et deſertio eqͣlitatis qͣſi vt ita dixerim natural̓. Acceptio ꝑſonaꝝ. hoc nāqꝫ iudiciū humanū fallit̉ diuino ꝯſilio qꝛ nō ē ꝑſonaꝝ acceptor deus ſed in oī gētedeū timēs acceptꝰ eſt illi. Qui meruit merito ſuo ſiue bono ſiue malo p̄miū nactus ē. ſn̄ia iſta a nulla reuellit̓ plebe quam filij nr̄i in nr̄a cōglomerati ſchola ſimpliciter ānullāt etꝯtēnūt. Meritū iā voco dignū quēip̄a ſcīa v̓iteqꝫ honeſta ꝑornat conuerſatio. qͥ etſi talis tātus ve in oībus extiterit ſed pauꝑ tanqͣꝫ vas eijcit̉. putridū aūt inane qꝛ vn̄ ſibi beneficiū vendicet nō habet. hinc ⁊ fame qͣntū in nr̄is ē filijs mori ꝑmittitur Diues ꝟo cū abūdet ea q̄ libētnō q̄ licent impetrat cū munera ipſū immeritū ac indignū multū dignō p̄ferri nō deſiſtant. Qd̓ et poetateſtat̉. ita dicēs. Carmina laudant̉ſed munera magna petūtur. Dūmōſit diues barbarus ille placet. Aurea nūc vere ſūt ſecula plurimꝰ aurovenit honos. Itē idē Ipſe licet venias muſis comitatus homē. Si nihil attuleris ibis homē foris. Em̄uero hec ē in nr̄a ꝯgregatōe ſtupēdā ſocietas. Ebrius vnus ē. aliꝰ ſitibūdus incedit. aliꝰ fame palleſcit.alter gula morit̉. Alter nudꝰ nudemtuā ſequitur crucē. alius vario circūamictus latebras ſequitur demonis et ſpeluncas. Alter conſcientie gloriam in te ſponſo meo fi-