Liber ſcd̓ns de cōſolatione eccleſie

Nulla enī confert iuſtitia vt obſtinatis detur mīa quā nō merent̉et culpa illis remittat̉. qui reſipiſcēaut penitere dedignant̉ Sed reuera remota cā remouebit̉ et effectQuaꝓpter ſequorDiſti. viij. ij tractat ſnōſus materiā rn̄ſionis ad diſtinctionem qͣrtam pͥmi libri in qua cōcludit finaliter quō miſcrenduꝫ eſt etquibus et qͥbus nō et qn̄ liberabitur Sponſa que fuit ſub ſex tribulationibus et in ſeptima liberabit̉Oli ergo exaſperari O dulplciſſima ſponſa que me au-tumas ea ꝑcutere de cauſa vt flagellis ꝯtinue atqꝫ aſſidueverberare velim que magnis mepulſas clamoribꝰ vt miſereri nonoedigner eis qui cōtrā mē tā grauiter deliq̄runt et iniuſtitias measꝓphanarūt Polluerūt templū ſc̄mmeū ponētes te ſanctā et immaculatā in pomoꝝ cuſtodiaꝫ Non eſtvolo ꝙ aduertas mīe inſigne indulgere peccantibꝰ vt iniqͥtateꝫ faciant. neqꝫ impio miſerendū eſt vtiniuſtitiā facere diſcat Quinimo ⁊in hac ꝑte mīe dignitas eſt. tolleremīam et auferre ¶ Solū conuertivolētibus mīa impertiēda eſt quiſe peccaſſe penituerint et de ceteropeccare noluerint nec tamē impune tranſire debebūt. ne iuſtitie derogetur Quādiu igit̉ prelati mundi huius ſūmi rectores et tenebrarum harū regimē qd̓ tyrānice poſſident obſeruauerint. nō eſt porta

ad miſerendū reſerata. qui ſola ducti ambitione ſe p̄latos oſtendūtvt p̄ſint nō ꝓſint. vt marſubia impleāt aīarū ſpreta ſalute. vt viuātvt volūt nō vt debēt. vt libita ꝓſequant̉ nō licita. oībus ſe inferioribus ſcandalū et ſpecula malorummorū. et totius xp̄iane religionismacula exiſtētes Quibus aut reſignātibus aut depoſitis rectuꝫ patehit iter ad tuam O ſponſa vnionem celebrandā Sed qꝛ tu ip̄a ꝓte atqꝫ tua gente dep̄cari non deſiſtis quā mīam meaꝫ implorare ꝓclamas. quę mihi tibiqꝫ fidelis inuēta eſt et niſibus totis ad noſtrāanhelat pacē Te exaudiā vna cuꝫpopulo tuo meoqꝫ tibi miſſurꝰ pͥncipē vnuꝫ. virū bonū quem inueniẜm cor meū cū cet̓is multis qͥ pacem tibi dabūt exoptatā ¶ Namqͣꝫqͣꝫ filij tui dereliq̄rint legeꝫ meāet iuſtitias meas ꝓphanauerint etmandata mea nō cuſtodierint Miſe̓icordiā tn̄ meā nō diſꝑgā ab eoquē tibi mittā ꝓpter ſc̄am religiōꝫtuā Et reuera q̄ de labijs meis ꝓcedūt nō faciā irrita Uidebis enīet mirabit̉ et dilatabit̉ cor tuū qn̄ꝯuerſa fuerit ad te multitudo fideliū tuoꝝ et gētis tue fortitudo venerit tibi. qui oēs te ad vnitatempſcis radicatā tꝑibus reuocabūt.Et vt clarius intelligas. attētiusſolito pauliſper aduertas queſo.Quadraginta annis irritatus ſuꝫab iſtis qui ſe erraſſe nouerūt ſednon emendabant quod male geſſerunt. ſed neceſſe eſt vt finem