Liber primus de cōſolatione eccleſie

Sponſa meo ſponſo ſeruaui poma vetuſtaEt noua mala ſimul pulcro candore venuſtaMetrū ſextū in quo ſponſa mouet̉ cōn ſpōſū qꝛvidet̉ ip̄am deſeruiſſe in iſto tempore tribulatōisHeus p̄terijt fingens ab amante receſſumSubtraxit greſſuꝫ ſpōſꝰ mea limia ſꝑnensDulcoris guſtum mihi tollit ſpōſus amenUberis hinc pleni lactis pellitqꝫ ſaporemSponſa meū quero gyrans et querito ſponſumNec dat reſponſum nec percipit aure vocatusZurgo meo curro me queſtus cura fatigatNec per queꝫ figat ſua lumina cernit ocellusCuſtodes ſed me cernunt quam vulneris ictuDiro conflictu quatiunt mea vellera tolluntHeu dolor heusqꝫ labor pudor hic mea dira raObſtraxit vina dulci ſtillantia vite(pinaHeus ſponſi facies heus eius pulcra figuraEſt mihi iactura quam ſpernit amatus amoreMetrū ſeptimū in quo ſpōſa perit qꝛ ſi aliqͥs vidit ſponſum ꝙ oſtendat ſibi illum.In Am̄ vos vidiſtis hūc ꝓ quo mēs mea meretTui totis heret affectibus iſta figuraDicite ſi ſponſum vidiſtis ſiqꝫ tuliſtisHunc humeris iſtis capiam ſemperqꝫ teneboDicite ſi lateat magno fectabor amoreEius vt ex ore vocem mittat mihi dulcemMetrum octauū in quo vocat ſponſumſIc vbi ſponſe manes ſolito quem diligo niſudQue ſplendore tuo ſū pulcra venuſtaqꝫ viſuDic vbi ſpōſe cubas ne ꝑ vagaſim vaga currēsAccidas rogo te mihi ſubde ſilentia queſoAudi nūc miſere vocem. carmēqꝫ dolorisHorroris planctum tua te precor audiat aurisANetrū nonū in quo loquit̉ ſponſocantās carmen elegiacum ad ipſūEmihi ponſe meꝰ mͥ. ve. ve ve. mihi ſpōſevO dolor o rabies ve mihi ſponſe meusTerricolis ſic predixit dulcis ꝑanimphaUe. ve. ve. ſit eis. ve mihi ſponie meusIn me tela. mea proles traiecit iniqua