Liber primus de cōſolatione eccleſie

Eruat celū mobile. firmo lumine curſumIupit̓ atqꝫ venꝰ mars mͥcuriꝰqꝫ ſaturnPhebus clarꝰ. lumie puro tramite gratoCum lunā motum ſeruat quem condidit ipſeOrdo laudis germine magnus flore coruſcansSic rōſa ſic quercus fortis leo ſic quoqꝫ agnꝰProducūt fetus quos vis dedit inſita rebusEſt ſtabili fundata loco que pendet ad vndasffrigida tellus ſcemate vilis. vilior antrisNobilior natura dei quam vexit ad altaTurpior extat. ficca tetra nigrior illaUnda labilior quia ſpernit cantica ſummiProſpera geſtit. paret prauis. mente procaciHeu mortale genus quantū tu degeneraſtiAt celi partem quam conditor ingeniauitTurbidā ſepellas te brutis equiparandoHinc vultus pallet. oculus flet cuncta liqueſcuntCorporis in membris conſitꝰ pulcra meisMMetrū quartuꝫ in quo ſponſa iuuitatinſēſibilia ad plangendum pre doloreDolor. o meror. o quātus luctus ⁊ aſtrao ¶ Celica flete modo. tēpora triſte parantPlāgat tellꝰ ⁊ vnda fleat pōtꝰ lachrymet̉Flammiuomus qͣꝫ rogus euomat et lachrymasOmnis ſtella poli. zoneqꝫ per omnia plorentSignifer obliquus proferāt et lachrymasO vos ſigna poli voces emittite planctusSemina vilia tam vos generaſſe ꝑ alamMetrū. v. in quo loquitur ſpōſa de ſtatu inquo multa bona habuit cum ſponſo et econtraſponſus cum ip̄a et hoc tempore fortuneCorida de roſeo quondā ſtillantia floreAlella tuli ſponſo qͣꝫ dedi p̄ cordis amoe̓Ob que baſia plura dedit q̄ cōtulit oreEt dedit ora mihi dulci manantia rōreIbera nam temeto mea tunc meliora fuereInde meus dulce voluit lac ſponſus habereAe meus inuexit in ſtratum ſponſus amenūDulces p̄monſtrans oculos vultū qꝫ ſerenūIn me letitiam contempta nube dolorisExultans habuit plenam ſplendore decoris