Druckschrift 
3 (1483)
Entstehung
Seite
CCXCVIIv
Einzelbild herunterladen
 

De exercicijsdenotorū ſeu qͣliter

ſe ad dn̄m deum ſuum et ꝯpaſſiuead ꝓximū ſuū qui pͥus in ſil̓ia peccata cecidit habuiſſet.De malarū cogitatio cauſis atqꝫ remedijs.Iia tactum eſt ſuꝑius degrauibꝰ et abominādistationibus cordis ſeu cogitatōnū doctrinaꝝ aliquarū earūdeꝫremedio ānotatōne At adhuc clarius poſſit intelligi qd̓ dictū eſt etvt faciliꝰ poſſint inueniri remediaſpūalia con morbū ſpūalē peſtiferū. expedit declarare aliqͣlit̓ cauſas qͣntū poſſibile fuerit dn̄s donauerit ex qͥbus ortū hēant qn̄qꝫ turpes cogitationes. Primumitaqꝫ fieri poſſūt ex ſuggeſtione etimmiſſione inuiſibilis hoſtis ꝟtutem fantaſticā et imaginatiuā ſimpliciū mouet. hmōi abominatōibꝰprout fecit illi monacho. xx. annisvn̄ ſupͣ dictū eſt Probationeꝫ huius docet exꝑientia in nōnullis deuotis innocētibus caſtiſſimisſonis. que nūqͣꝫ ab extra audierūtblaſphemias et turpitudines tl̓esquales ab intra ꝑcipiūt In̄ claꝝeſt niſi ab hoſte inuiſibili immitterent̉ mīme ſentirent̉ Immiſſiōesaūt hmōi ꝑmittit deus fie̓i ad humiliandū hoīem vt timoratꝰ operetur ſalutē ſuā. et ad diſcendū antiqui hoſtis infidias. vt eo deuotius ad diuinū auxiliū recurratRemediū bonū ē. vt homo faciatvt ſupͣ heremita docuit Itē ꝓdeſt

denotorū ſeu qͣlitervt homo d̓ino adiutorio ꝯfidensderideat et ꝯtemnat ſp̄m nequāſuꝑbū ſuis īmūdicijs dicendo Immūde ſpūs ſi qͦd poſſes āplius ec̄face̓s. ego te curo qꝛ dn̄m deūmeū ne tibi vnqͣꝫ cōſentiā in adiutorē inuoco Scio ꝑſonā que huiuſmōi irriſionē ſolatioſe de faciliſe eruit ab his ſpurcitijs Spiritusqͥppe ſuꝑbus diu patit̉ ſe ita?teptui hr̄i Scd̓o fieri pn̄t hmōicogitationes turpes et abominabiles ex cauẜ naturalibꝰ ẜm humani corꝑis diſpoſitionē Prīo videlicꝫ aut ex nimia cerebri euacuatione per ieiunia ſtudiū vel fortē imaginationē Scd̓o aut ex nimia abijdantia groſſi fumi cauſati ex corruptis humoribꝰ ꝓpter cibi pōtꝰintēꝑantiā vel etiā cauſati ex cētocibo vl̓ potu qui licꝫ modice ſumptus habꝫ naturalit̓ generae groſſos hūores caput ꝑturbātes Tertio aut ex eo ꝑſonā talis eſt nimis ocioſa Quarto aut exinde eſt ꝯſuetus curioſe incaute videre vel audire res de qͦbus faciliter ſumit̉ occaſio poſtea cogitādinefaria Quīto aut etiā ex inordīato et nimis ꝯtinuo timore offendēdi deū Quēadmodū videmus exemplarit̓ ſepe et cōiter ꝑtrāſiturlignū qͣntūcunqꝫ etiaꝫ anguſtū interra ſimplicit̓ poſitum abſqꝫ aliqͣtrepidatione qd̓ non ſic fieret ſi lignū foret in alto aut de ſubtꝰ haberet ꝓfundā foueā etiā qͣꝫqͣꝫ eſſꝫmagis amplū. tūc imaginatio