conſcientie ¶ Cxxxpiiqualitate

peccat Et rō p̄t eē. quia nullo mōvideri pōt ꝙ aliqͦs ad id qd̓ de ſeex ſuo qꝫ genere ſeu naturā malūeſt poſſit et maxime ad hoc ꝑ errorem rōnis ⁊ ꝯſcientie teneri ſeu obligari. cū illud potiꝰ ex ſe ip̄o ꝓhibitū videat̉ Ergo cū ad tale qͥdquis obligatꝰ nō exiſtāt. imo ecōtrario videat̉ ab illo ꝓhibitꝰ videtur ꝙ illud nō faciēdo nulla rōnepeccare poſſet imo potiꝰ mereaturSimilit̓ nec ab eo qd̓ de ſe ex ſuoqꝫ genere ſeu naturā bonū ē. poſſet quis et maxime adhuc ꝑ errorem rōnis et cōſcientie vt tactū eſtꝓhiberi. cū potiꝰ ex ſe ip̄o faciēdūvideatur Ergo cū a tali ꝓhibitusnō exiſtat. imo potiꝰ ad illud videatur obligatꝰ. videt̉ ꝙ illud faciēdo nulla rōne peccare poſſit. imopotiꝰ mereat̉. Nō ſic aūt ē in indifferētibꝰ q̄ de ſe ex ſuoqꝫ genere ſeunatura nec bona nec mala exiſtūtEt ideo faciliꝰ ex aliqͣ occaſiōe ſeucircūſtātia. vtputa ex iudicio rōiset dictamine ꝯſcientie poſſūt bonavel mala effici. et exin̄ ad talia qͥsteneri et obligari vel ab eis ꝓhiberi. vt ſatis declaratū eſt Sꝫ iſtāpoſitionē iſtū qꝫ modū dicēdi partim approbat et ꝑtim impugnatbeatꝰ Thom̄ li. ſupͣ notato In qͣntū em̄ ponit ꝙ rō vl̓ ꝯſciētia circaactꝰ de ſe ſuoqꝫ gene̓ ſeu natura īdifferētes errās obligat. volūtasqꝫ a tali rōne taliqꝫ ꝯſcīa ſic errāte diſcordans mala ē et peccat eā

conſcientie ¶ Cxxxpiiqꝫ approbat Sꝫ ī qͣntū ꝟo pōit ꝙrō vel ꝯſcīa circa actꝰ de ſe ex ſuoqꝫ gene̓ ſeu natura bonos vl̓ malos errās nō obligāt nec volūtasa tali rōne taliqꝫ ꝯſcientia ſic errāte diſcordans mala eſt et peccatip̄am impugnat. monſtrās ꝙ idēeſt dicendum de rōne vel ꝯſciētiacirca actus de ſe ex ſuo qꝫ genē̓ ſeunatura bonos vel malos erranteſcꝫ ꝙ obligat. et ꝙ voluntas a tali ratione taliqꝫ conſcientia ſic errante diſcordans. mala ē ⁊ peccatSicut dicitur de illa que circa actde ſe ſuo qꝫ gene̓ ſeu natura indifferentes errat Et cauſam huiusex ſequentibus. effectualiter aſſignat Tertum eſt enim ꝙ propriuꝫobiectum voluntatis et a quo acẜm quod ipſius voluntatis bonitas et malicia dependet et accipidebet eſt illud quod ſibi a ratione obijcitur ſeu ſupponitur Non qͥdem ẜm ꝙ illud ex ſe ipſo de ſuiqꝫnaturā eſt. ſed ẜm illam qualitatēin bonitate vel malicia ẜm quamab ipſa ratione apprehenditur etipſi voluntati obijcitur ſeu proponitur Etenim vt frequentius ſupͣdictum eſt ratio voluntateꝫ mouere habꝫ ⁊ mouet ẜm ſui obiecti app̄hēſionē ⁊ ẜm illd̓ qd̓ apprehēditCertū ē inſuꝑ vt iam modicū ſupͣſatis declaratū ē ꝙ ratio. etiā qd̓bene notādū ē. credēdo forſanſed̓bite volūtati dine ꝯformare. licꝫtn̄ tc̄ erret. p̄t qn̄qꝫ aliqͦd obiectū