Druckschrift 
3 (1483)
Entstehung
Seite
LXXv
Einzelbild herunterladen
 

De mendicitate ſpirituali ſiue colloquio

Fma innoteſcit miſeria. qm̄ pret̓ hec expoſuiſti ꝯſide̓o qd̓ dc̄m ē ī pueris. qͦs mr̄es aliqn̄ ſolitariosrelinquūt mirū videri p̄t qͣnta deſolatōe torq̄ant̉. qͣꝫ feruēti ec̄ deſide̓io illas reqͥrāt flētes inceſſant̓eiulātes. nec aliud qͦcqͣꝫ cogitātesQuāto magis ego miſera meritodolerē et in meo exardeſcerē deſiderio. mea culpa me videodidiſſe meū pr̄eꝫ celeſtē et ſua gr̄apͥuatā ē mea mr̄ nutrix Ferturde multis parētibꝰ orbati vel ec̄hereditate fraudati pr̄na. ſe ip̄osꝑemerūt Legit̉ inſuꝑ de qͣꝫpl̓imisfeminis a ſuis dēlicte maritismortē a alias. ſibi ip̄is necē intule̓At ego heu infelix ꝑſepe perpēdome pr̄em celeſtē offēdiſſe ac ꝓindea ſua pn̄tia legitime ꝓſcriptā pr̄na he̓ditate eqͥſſimo iure pͥuatā. ſꝫ is eſſꝫ ſpōſus ob meas inſolentias lubricas feditates meꝯtēnit abijcit et repellit Quotiēsinuētū ē vt amico ꝑdito alt̓ ſibinecē inferret Et qͥs tal̓ ac tātꝰ amicus ſic̄ dn̄s nr̄ Ih̓s xp̄s meaſalutē mortē ſuſcepit quā nec meip̄a velle̓ ſuſtine̓. Itāqꝫ ſi hec ꝓpt̓infortunia aut dāna tꝑalia fiant.meito in tāto meo ſpūali detrimēto mihi ip̄i dabo vexationē ero qꝫſupͣ modū dolēs triſtis Quoobſtāte loqͣr ad te cōfident̓. et exponā qͦd in hac re aliqn̄ mihi ꝯtingat Inuenio enī deſideriumclamo ad dn̄m et ad ſc̄os auxiliūpetēs. deſuꝑ nullā adeſſe ꝯſolatio

. nullū meis nc̄itatibꝰ afferri p̄ſidiū In̄ fit vt remaneā apud mefrigidior ac minꝰ feruidā ad eosdep̄cādū orādū hincmiraberis o aīa. qm̄ ita diſponitaut ꝑmittit fieri deꝰ ꝓpter alteraꝫcauſarū quas exponaꝫ Una quidem eſt propter tuaꝫ inſtructionēvt ex hoc videlicet officiū mēdicādi tibi plenius innoteſcat Si enimmox te petēte petita acciꝑes tuncvl̓ donū dei paruipendēs ad aliafacile tua diuertes deſide̓ia. vl̓ deibn̄ficio ingrata ſuſceptum gr̄e munus iuſta viciſſitudine ꝑde̓s. qd̓et te diuinis redderes indignambeneficijs Frequent̓ id fieri videmus apud homines vt his qui beneficia cito ſuſcepta paruipendūt.petita vel denegentur vel difficulter et tarde concedant̉. qͣſi vanaet indigna ſit talibꝰ fc̄a donatio.quēadmodū ec̄ mr̄ aliqͦtiēs infātēſuū ꝓpter eiꝰ abſentiā eiulāteꝫ adtēpꝰ relinqͥt ſoluꝫ. vt poſtmodumapud diligētiꝰ remaneat eiqꝫ inhereat feruētiꝰ Cōtingit etiam vtdelectet aliqn̄ filioꝝ amorē experiri. et exꝑto dolore mr̄ne abſētie maiorē ad eos excreſce̓ dilectione Ita qͥdē dinū indultuꝫ differriputādū ē aliqn̄. vt hinc tua innoteſcat diligētia hūilitas patientia.vnde perpenditur an vera ſit tuapaupertas an ficta Naꝫ et ſic fiericomperimus apud pauperes huius mundi quos longā exped̓ationē tentari cernimꝰ an ꝟa ſit vel