De montecontemplationis
De montecordias ſanctoꝝ ⁊ ſāctaꝝ. beneficia infinita ab ipſo nob̓ exhibita ⁊que qͦtidie exhibet abſqꝫ vllo nr̄omerito. ſpēalr̄ aūt maximā dignationē ⁊ mīaꝫ paſſiōis ieſu xp̄i dn̄inr̄i Itē gr̄aꝫ qͣm deus facit ſb̓itopcc̄oribꝰ eos ſuſtinendo In hͦ tāb̓naculo ſpei aīa deuota reſumitaliqualit̓ cor ſuū trāſferēdo ſe devno tabernaculo ad aliud. ad miſcēdū pauorē ⁊ hūilitatē cū ſpe boͣInū eī alio abſēte nō ſufficit Int̓cia ꝟo māſiōe dc̄e rupis demoratur charitas. ibi qꝫ ꝯſiderabit aīadeuoͣ dn̄i ſui magnitudinē. ⁊ qūodignꝰ ſit amari appreciari atꝫ laudari Qualit̓ oīa gubernat atꝫ ſuſtinet. oē qd̓ eſt ex nihilo pura ſuabōitate crequit Et ſic de ſil̓ibꝰ ꝯditiōibꝰ nobilibꝰ ſine numero. ſic ⁊ d̓gl̓a quā ſuis tradidit amicꝭ. Sc̄saugꝭ. docebat qn̄qꝫ agnoſce̓ deūꝑ mētis eleuationē ſupͣ t̓rā. ſupͣ celū. ſupͣ ꝓpriā ſuā aīaꝫ. atꝫ ſupͣ resom̄es ab eo creatas. ⁊ tūc in momēto tꝑis ⁊ raptū ſb̓ito ad ſil̓itudineꝫ coruſcationis aut velocisnubiū curſꝰ. aīa deuoͣ attingit qͥdſit de d̓o. ⁊ ſtatim decidit econ ſeurelabit̉ Sꝫ ibi non oꝑtet vos eſſecurioſas nec nimis ſtabiliē ⁊ ſtareSufficit vobis deū agnoſce̓ in ꝑadiſo celi. ⁊ qͣꝫtū in pn̄ti ſecl̓o debꝫſuffice̓ vobis ꝙ credatis ⁊ ꝯgnoſcatis qꝛ ip̄e creator fc̄or ⁊ redem/ptor vr̄ ē ⁊ ſic d̓ alijs dignitatibꝰde qͥbꝰ in fide catholica edocemini. ſine hoc ꝙ ſcie̓ velitis qͥd ſit ip̄edeꝰ in ſuā naturā ꝑ clarā viſioneꝫ
contemplationiseiꝰ de qͦ trado vob̓ tale documētūſc̄i dionyſij Quociēſcūqꝫ in ꝯtemplatiōe ⁊ meditatiōe de d̓o factꝭ.ſcitis qͣlis ſit res quaꝫ videtis. videt̉qꝫ vobis ꝙ res hec viſa qͦcūqꝫmō aſſil̓et̉ alicui rei alteri huiꝰ mudi tūc certitudinalit̓ teneatꝭ. vosnō videre deū talr̄ ꝑ claraꝫ viſionē Et ſil̓i mō dico ⁊ de angel̓ Nōenī ē deꝰ corꝑalit̓ magnꝰ. nec albꝰnec rubeꝰ nec clarꝰ neqꝫ coloratusSic nec ſt̓ ⁊ āgeli. verū qͥdē eſt ꝙcognoſcit̉ ⁊ ſentit̉ bn̄ ꝑ modū alium qͥ ſcripto trādi nō p̄t neqꝫ verbis edoceri. niſi ꝙ iſti ſic ꝯgnoſcētes ſentiūt ⁊ ſciūt hͦ qd̓ ꝯgnoſcūtSic̄ ſentiēdo vnū dulcore autplenitudinē vnā ſapoꝝ ⁊ vnā melodiā. ⁊ talia ſentimēta enarrari nequeūt Sic̄ a ſil̓i aliqn̄ intra nos ſētimꝰ bn̄ amore aut gaudium. ⁊ tn̄amor ⁊ gaudiū nō ſt̓ magna corporalit̓ aut gracilia alba vel nigͣ.Nec poſſet aliqͥs face̓ intelligē̓ aliquē qͣlia eſſēt talia. qͥ nūqͣꝫ hmōiſenſiſſet in ſe Nō tn̄ dico quin ꝯcipi poterit deꝰ qͥd ſit in hūana natura. hꝫ enī vt ſic corpꝰ. formatusqꝫ eſt vt alius homo Sed qͦd dixi de deo. intelligo in ſua diuinaeſſentia Et qn̄ anima deuota bene vſitata eſſet inhabitando iſtārupem aut montem forti meditatione et per fortem cogitationemſemꝑ illuc reuerteret̉ faciliꝰ ſe eleuando ac ꝓmptiꝰ ad habēdū fidēſpem ⁊ charitatem ⁊ alias pulcerrimas ꝯtēplatiōes abſqꝫ numeroqͣs ibidē reperiret. eſſetqꝫ ei tanqͣꝫ