penitēcialesC Cxci.
etaudio qd̓ ſequit̉l Filij ẜuoꝝ tuoꝝhabitabūt. Iā mͥ enī leta cōfidentia orit̉. qꝛ filij ſeruoꝝ .i. ſanctoruꝫtuorū tecū hītabūt. ſcꝫ boni xp̄iani. de quoꝝ numero eē cupio Quifilij ſc̄oꝝ ſūt. nō ꝑ carnalē ꝓpagationē. ſed ꝑ ſpūalem ꝑticipationēſicut ecōtra mali. filij ſunt ſpirituūmalignoꝝ. ſicut ſcpͥtū eſt Ios expr̄e diabolo eſtis. nō ꝑ generatio.nem. ſed ꝑ imitationē Uel filij ſūtoꝑa bōa ſine qͥbꝰ nullꝰ hītabit ingloria Qui ego ibi vult habitarenō ſit a bonis oꝑibus ſterilis. ſedp̄mittat fetus bonoꝝ oꝑm. quosſequat̉. vt intret in terrā viuuentiūSicut ioſeph an̄ceſſit pr̄em ſuū iacob in egiptū. dicēs ei et fr̄ibꝰ ſuisego p̄ueni ꝑare vobis eſcas. ita p̄cedāt filij tui. id ē oꝑa tua tibi parare eſcā refectioni et̓ne Quales filios p̄miſeris. tales ſeq̄ris ¶ Et ſemen eoꝝ ſſcꝫ bonoꝝ xp̄ianorū. vl̓meritorioꝝ oꝑm De qͥbus ſcribit̉.Qui ſemināt in lachrymis. ſcꝫ hicin via. cū exultatiōe metent in celeſti pr̄ia Hoc inqͣꝫ ſemē. de quo fructus glorie metit̉ lin ſeculū dirigetur oc eſt in celū directū et erectum in eternū. ibi tanqͣꝫ in horreoẜuabitur ¶ Da ergo mͥ dn̄e da. ⁊fac me ita hͦ ſemē bn̄ oꝑādo ſeminare. vt inde fructū glorie poſſimmoriēdo ſuſciꝑe Da ⁊ fac hoc ſemen ita in me per te fructificare etad te dirige̓. vt in tua et̓nitate ſinefine habitādo valeā ꝑmanere.Meditatio ſuper ſexto pſalmo penitentiali De profundis.
Omine ih̓u xp̄e fons ⁊ origo totius pietatis et gr̄e.dū ego ſicut ceruus ad fōtes aquaꝝ ad te venire deſidero.tāto imperfectū meū āplius recōgnoſcēs. de me. mea qͣꝫ ꝓpria ꝟtute diffido Ideo ꝑ auxiliū mīe tuerefugium miſerie mee q̄rens. ad teclamādo fugio dicens¶ De ꝓfundis clamaui ad te dn̄e Nō ſolumde exterioribus labijs oris. ſed deꝓfundis et intimis cordis lachrymis clamaui ad te Quid clamaui?¶ Domine exaudi vocem meam.Dein̄ alijs ꝟbis idem repeto ¶ Fiant aures lid ē auditꝰ clemētie tueLintēdentes in vocē dep̄cationismee. Nec fruſtra ſepe et iteꝝ. atqꝫiterū. varijs ꝟ̓bis eandē oratiōisdeuotionē explico. qꝛ ad exprimēdū mētis mee affectum. nō ſufficitorganū mee vocis. nec deſideriuꝫcordis ſatis pōt de ꝓmere linguacalnis Nec īmerito ad te clamo deꝓfūdis cordis et vocis qͥ me eē ſētio nō in vno ſolū ꝓfūdo. ſꝫ ī pl̓ibꝰꝓfūdis fluctibꝰ. tā interiorꝭ. qͣꝫ exterioris miſerie. qͣꝫdiu ſū in via huius miſerabilis vite Nā qui ſic deꝓfūdis clamat. de ꝓfūdis ſurgit.nec ip̄e clamor eū diu in ꝓfūdis eēfinit. qꝛ vox hꝰ clamoris oē ꝓfūdūpenetrāt. et ad dei aures vſqꝫ ꝑuenit Ecōtra vero quidam valde inprofundo malorū ſūt. qui nec adte clamant. cum ſe viderint quotidianis pcc̄is ⁊ iniqͥtatibꝰ obrutoset oppreſſos. ſed potiꝰ illos irridētqui eos ad te clamare monent̉.