miniſtro.eccleſielxx. A

ꝝvobis vbi vero a vite innocētia eta querēdo regno dei. ꝑ nephariaoꝑa deſtiterūt recte ab eis illa abducta ſūt que veris iuſticie cultoribus. regni qͣꝫ q̄ſitoribus fuerāt ꝓmiſſa Regnuꝫ inqͥt hiſtoricꝰ facileijſdem artibus retinet̉. qͥbus initiopartū eſt. verū vbi pro labore deſidia. ꝓ ꝯtinentia et eqͣlitate libidoatqꝫ ſuꝑbia inuaſere fortua ſil̓ cūmoribꝰ immutat̉. et qd̓ de regnodictū audis de oꝑibꝰ et honoribꝰceteris qꝫ fugacibus bonis dictūintellige¶ De mendicātibus eteoꝝ inani iactatione et gloria.Enio nūc ad mendicātesqui ex ꝓfeſſione artiſſimepauꝑtatis veros ſe xp̄i diſcipulos veros qꝫ imitatores eſſeiactant atqꝫ gloriātur. quippe quiꝯſiderantes vt ip̄i aiūt illud euāgelicū. ſi vis perfectus eſſe vade ⁊vende om̄ia que habes et ſequereme et itē illud Niſi qͥs renūciaueritoībus q̄ poſſidet. nō pōt meus eēdiſcipulꝰ. oīm poſſeſſionū ſuaꝝ rerūqꝫ tꝑalium ſpreta ſarcina onereqꝫ grauiſſimo. qui eruditi p̄terea īdinis lr̄is quibus pene ſoli hodieinſudāt. pabulū verbi dei quo populi reficiant̉ aſſidua p̄dicatōe miniſtrāt. viā eis ſalutis et̓nē quā nemo aliꝰ docet aꝑiūt. iuſtoꝝ dignap̄mia impioꝝqꝫ ſupplicia demonſtrat. ſicqꝫ aias ab interitū ſempit̉nō per verā pn̄iam reuocatas addeū ꝯuerti faciūt. Deniqꝫ ſoli ipſi

lxxxiijſvt aſſerūt ceteroꝝ oīm ecc̄e ſegnit̉dormitantiū officia peragūt exercent eorūqꝫ delicta ignorantias ⁊negligentias ſupplentQueſtio de ꝑfectionemendicantiū.Ed libet ab eis querere ſihūc gradū ſup̄me ꝑfectionis xp̄oqꝫ ꝓpinquiſſimeattigerūt. qͥd eſt ꝙ ſuis eā verbisita magnificāt ꝙ inſolenter adeoinde ſe iactāt. ꝙ vniuerſis ꝓptereavana gloriatione ſcpͥſerūt. imo ꝙalios oēs ſui ſtatus cōꝑatione abom̄i ꝑfectione euacuāt. decebat eivt alieno ore et nō ꝓprio ſuo. illaetherea ⁊ āgelica in t̓ris perfectōlaudaret̉. ſi mō ſolidā laudeꝫ nonvanā ſuſpectā odioſam cupiebāt.Nōne hec eſt ꝑfectoꝝ vera iuſticiavt nūqͣꝫ arbitrent̉ ſe ꝑfectos imovero quo iuſtiores fuerint eo magis in hūilitate de ſe ſētiētes lōgeſe a iuſticia abeſſe eſtimāt. Dā dūde eo qd̓ hr̄e ſe p̄ſumūt inanit̉ ſuper ſe efferunt̉ et id ip̄m qd̓ habebant. ſi quid tn̄. virtutis habebāteuaneſcit. (damētū ꝑfectionis.Qd̓ humilitas eſt funOnne humilis publicanꝰſua deo pcc̄a ꝯfeſſus iuſtificatus a tēplo redire meruit et qͣm orabat veniā impetrare Suꝑbe aūt phariſeꝰ ſua meritap̄dicans et pauꝑculū deſpiciēs reꝓbus abſceſſit et inexauditꝰ qm̄deus ſuꝑbis reſiſtit. et humilibus

c 2