Druckschrift 
2 (1483)
Seite
LXXVv
Einzelbild herunterladen
 

De vitaſpirituali anime

et reuelate qͥbuſdā ſingularibꝰ ꝑſonis ꝓ ſe ⁊ pro paucis ad hoc elcisSimilit̓ quicqͥd ex talibꝰ legibꝰ deduceret̉ modis predictis in ſecūdogradū de his legib notat̉ in decretis. Ex his aperit̉ intellectꝰ qͣlit̓dicta apoſtolorū ⁊ diſcipulorū xp̄iſunt alterius auctoritatis quo adaliqͥd etiā pue̓ de fide qͣꝫ ſucceſſorūſuorū. qm̄ primi a xp̄o doctrinā immediate ſuſceper̄t. eius inſuꝑ factaviderunt et ad eos exp̄ſſe dictū eſtQui vos audit me audit. Et rurſus q̄ dico vobis in tēbris p̄dicateſupͣ tecta. Iſte p̄terea ſunt in euāgelijs poſite et a xp̄o immediate tradite Petrus fuit apoſtolꝰ. petrusaccepit aucͣtoritatē ligādi et ſoluēdi. petrus edoctus eſt in die pēthecoſtes a ſpūſcō de oī veritate neceſſaria ad ſalutē. Tales āt de qͣcūqꝫſucceſſoꝝ petri formate. non ſic habent̉ a xp̄o et in ſcriptura ſacra. p̄ſupponūt em̄ ſemꝑ ad minus iſtamꝙ talis rite ſuccedat petro per electionē aūt aliter. Et hoc eſt hūanatraditōe ſolum cognitū. niſi forſanqͥs diceret ꝙ vniuerſal̓ eccīe auctoritas a ſpūſcō ſpēalit̓ inſpirata determinauit de qͥbuſdaꝫ ꝙ petro inpapatu ſucceſſerūt vt clemēs ſilueſter et gregoriꝰ qͣꝫuis in eis q̄ ſuntfacti non ſit neceſſe eccīaꝫ nō poſſenō errare. Cōſeq̄nter deducit̉ qūomaior fuit pͥmitie eccie auctoritasquo ad p̄dicta qͣꝫ nunc ſit et ꝙ noneſt in ptāte pape aūt ꝯſilij aut eccieīmutare traditōes datas ab euan

li tcamnegeliſtis et a paulo ſicut qͥdam delirant Nec hn̄t quo ad hoc qd̓ eſt facere aliqͥd eē pure de fide parē auctoritatis firmitatē. vnde quantuꝫlicet dubitae̓ de iure alicuius in papatu vel ep̄atu tantūdeꝫ licet ſuasinſtitutiōes in dubiū reuocare. hācmateriā tractat Durādus Et hicaperit̉ modꝰ intelligēdi illud augEuāgelio nō crederē niſi me auc̄ioritas eccīe cōpuliſſet. Ibideꝫ enimeccīaꝫ ſumit pro pͥmitiua cōgregatione fideliū eorū qui xp̄m viderūtaudierūt et ſui teſtes extiterunt. Declaremꝰ nunc poſtmodū qͥdſit lex ꝑtinens ad d̓inā et qͥd imꝑtinens. Et dicamꝰ ꝙ illa lex eſt ꝑtinens ſoluꝫ q̄ licet deduci nō poſſita veritatibꝰ ſolis legis d̓ine. deducitur tn̄ ex eiſdē coaſſumptis aliqͥbus veris ꝓbabilibꝰ que pie et rōnabilit̓ negari non pn̄t. Quia enimẜm regulā magiſtralē. Cōcluſio ſꝑinſeqͥtur debiliorē ꝑtem alicuius p̄miſſaruꝫ que neceſſario coaſſumit̉ad ſui illatiōeꝫ. Aut etiā ſi ꝯſeq̄ntiaſit ineuidēs nec. ꝓprie de fide ꝯn̄seſt vt ꝯcluſio illa ſignās talē legeꝫnon dicat̉ ꝓprie lex dina exquo velvna p̄miſſarū vel ꝯn̄tia deficiunt srectitudine fidei vel cuidētie Sic eīverū eſt ꝙ ꝓpō copulatius ex vnacōtingēte d̓r tota ꝯtingēs et ex falſa vel impoſſibili tota falſa vel impoſſibil̓ iudicat̉. Ignorātia autemiſtius diſtinctionis multos plerūqꝫturbat et inuoluit. Imꝑtinens lexerit ad legem pure diuinam que