De vitaſpirituali anime
tdamus. Hic enim modus accōmoſior eſt ſchole et inqͥſitiōi tali. ſpeculatiua veritatis ſepe p̄cioſior atqlucidior inuenit̉. Erunt aūt primitꝰdue materie pͥncipales ꝑtractādevna de qͥdditate et quātificationepctōꝝ per que vita aīe vel tolliturvel īpedit̉. Altera de qͥdditate pͥmelegis d̓ine et iuſtitie ꝓut nobis exſcriptura ⁊ alijs innoteſcit. De notitia qͦꝫ ⁊ drn̄tia pcc̄orū penes illālegē. ſic ad extra deriuatā tractādoprincipalit̓ quid ꝓprie debeat dicide iure d̓ino quid de natuali quidde humano inferēdo qͣliter ſtatutareligionū ⁊ cōitatū obligant. Et ſiſemꝑ vota iuramēta ⁊ p̄cepta cōminatōnes qͦꝫ ſeu interminatōnesmortis eterne aſtrīgāt ad mortalePro pͥma materia ſit hec vnica cōcluſio cum ſuis corollarijs. Omnepctm̄ pro quanto eſt offenſa dei etꝯtra legē eius eternā. eſt de ſua cōvitione ⁊ indignitate mortiferum.ẜm rigorē iuſtitie ⁊ a vitā glorie ſeparatiuū Ratio eſt qm̄ oīs offenſain deū pōt iuſte ab ipſo iudice deopuniri pena mortis tam tꝑalis qͣꝫeterne. imo annihilatōis pena. Eſtigit̉ de ſe mortifea Aliter deducit̉ex hoc ꝙ nulla pēa talis. eſt ita mala qͣꝫto mala eſt ipſa offenſa. Et exalio qꝛ potius tolerāda eēt omnismors penalis et ānihilatio qͣꝫ committēda eſſet quantūlibet ꝑua offeſa in deum. da oppoſitū Iam offēſadei licite fieri deberet in caſu Preterea q̄libet offenſa dei niſi remitte
ſpirituali animeretur repelleret a gloria dei ꝑpetueet abſqꝫ termino puniret̉. alioquinmaneret dedecus culpe ſine decoreiuſtitie. ꝙ aūt offenſa dimittitur ſcuremittit̉ eſt ex pura liberalitate deiremittētis ⁊ non āplius imputātisDeniqꝫ non minꝰ eſt fugibilis offēſa dei qͣꝫ ſit eligibile illud bonuꝫ ꝓquo adipiſcēdo nullo mō deberetcōmitti ſed pro infinito bono nondeberet fieri offenſa dei. Et ſi quisifinita bona poſſideret poſſet iuſteōnibus a deo ſpoliari ſi caderet inoffenſaꝫ dei. Ex his radicibꝰ argumētorū que poſſint in latius ramificari. videt̉ eſſe ſufficiēter deductūꝙ oīs offenſa dei eſt mortifera exſui ꝯditione et indignitate. imo ꝙeſt infinite fugibilitatis et īputabilitatis addēdo vel ītelligēdo ꝙ ſitin iniuriā boni infiniti et qͣꝫtum inſe eſt abijcit ab hoīe deuꝫ tāta elōgatōne ꝙ nunqͣꝫ poterit niſi ꝑ ſolāet mera grām illi ꝓximꝰ eſſe maxīeper vitā glorie. Patet etiaꝫ de veniali. Sed diceret aliqͥs ꝙ deus iōquia dn̄s eſt ſue creature in ſup̄mitate pleni dominij ad faciendū deea qͥcquid voluerit et qͦcunqꝫ voluerit ꝓcedunt rōes p̄dicte ad on̄dendum ꝙ pōt pro aliqͣ offenſa peneꝫquātālibet poſſibilē inflige̓ Nec poterit ei quiſqͣꝫ dicere cur ita facis. h̓aūt diceret̉ ita de iuſtiſſima creatira aut non peccatrice ꝙ ipſa ſubiacere pōt cuicūqꝫ afflictōi et penalitati abſqꝫ hoc ꝙ oꝑteat dicere eaꝫeſſe in aliquo culpabilem. Rn̄deturꝙ deus poteſt abſolute et iuſte dat̉