De naruulis.ad chriſtū
xperiū ceſſerit Et ſane mihi vidēt̉diſcipuli domini adhuc tunc celeſtiū parū capaces hac inſipiētia laboraſſe prohibētes paruulos offerri xp̄o/ reputātes videlicet indignū eſſe ſi tantꝰ magr̄ ⁊doctor eoꝝ xp̄s / huic hūilitati ſb̓iaceret Cōuicit autē ipſos ſic ſētientes tā exēplū xp̄i qͣꝫ ꝟbū premiſſum Apl̓i In quo vult aliorū inſtructores eſſe ſpirituales etſpiritu lenitatis preditos ⁊ cōfiderātes ſe ip̄os ne tēptent̉ Tales vero qͣꝫ rari ſint cogitae̓ ſtupor eſt Da mihi aliquē et dicāꝙ ſpiritualis eſt qui ſpiritualit̓oīa dijudicet. qͥ didicerit ex eisq̄ paſſꝰ eſt cōꝑati. qͥ q̄rat nō queſua ſūt ſed q̄ ih̓u xp̄i. quē totumrepleuit charitas. hūilitas ⁊ pietas. vt nullum in eo locū vanitas et cupiditas īueniat. cuiꝰ cōuerſatio in celis ſit qui tāqͣꝫ vnꝰex angelis dei nec benedictionenec maledictione moueat̉ exemplo eoꝝ. neqꝫ ex miniſterio occupationis ſue inferioris/ ſupernadeſerat. nec ſordes contrahatpeſtiferas Alioquī quid ſibi ꝓderit ſi vniuerſū mūdū lucret̉ ⁊anime ſue detrim̄tū patiat̉ nonaudiens iubētē Miſerere aīe tueplacēs deo Tal̓ deniqꝫ qͥ nullisſtimulet̉ aut alliciat̉ formis corporū ſꝫ abſtractꝰ in ſublimi arcerōnis in ſola aīarū ꝑſpicaci qͣlitate verſet̉. Quādiu enī iſta tibideerūt ⁊ repente vl̓ ſuſpitōnibinqͥetaberis vel nimis t̓reberisvel gloria curgeſces. aut ꝯtractꝰ
eris īfamia. carnal̓ es. nō ſpūalisnecdū ſatis idoneꝰ qͦ alios inſtruas in ſpū lenitatis. Quo fit vt adhoc res redeat vt īculpari potiusde temeritate qͣꝫ de nimia humiliatione debuerim duꝫ officio ſpūaliuꝫ virorum memet immiſceo volens ꝑuulos inſtrue̓ p̄occupatosin pec̄is/ tāqͣꝫ ſi teſtudo t̓reſtris ſepēnatis auibꝰ cōſociet Sed quidagam? Sentiūt alit̓ quidā ex hoſbus etiā beniuolis Cōmināt̉ velmihi. vl̓ ꝑuulis ne accedāt ad me⁊ hoc alia multiplici rōne. ſignant̉qͣdruplici id arbitrant̉ recte facē̓.Allegāt qͥppe diſparitatē moꝝ mͥcū ꝑuul̓. Allegāt officij dignitatēoccupādā ad maiora. dehic cauſant̉ loci ⁊ tꝑis importunitatemPoſtremo metuūt rei inſuetudinēab emulis calūniabilē At ꝟo tractemꝰ pauca d̓ ſingul̓ Dicūt ⁊ veꝝē magnā eē diſpaitatē moꝝ debitoꝝ mͥ ad mores ꝑuuloꝝ Nihilominus ſi ꝓdeſſe voluero vt meosmores ſuis ꝯtemperē ⁊ ad ſb̓leuādū iacētes / altiorē me depͥmaꝫ neceſſe eſt Nō bene ꝯueniūt nec eadē ſede morant̉ maieſtas ⁊ amorAttamen ſicubi deeſt amor quidproderit inſtructio dū nec libent̉audient nec dictis credēt nec imperatis obediēt. Quaē maieſtatēoportet omnē exuere ⁊ ꝓ ꝑuulisꝑuuluꝫ ſe facē̓ ſecluſis tn̄ vicijs ⁊ꝓiecta lōge oīs īpudicicie nota.Adde ꝙ naturā eſſe ꝯtumacē teſtat̉ Senec̄. magꝭ. ducit̉ qͣꝫ trahit̉Habꝫ p̄terea hͦ ꝓpriū gene̓oſa indoles (qd̓ ⁊ irrōnabiles ⁊ beſtie