. 148Tentatio. liaus
De diuerſislulū. atqꝫ hoc modo in tantū hominē ſuccēdit et inflāmat. vt easa ſe vix excutere poſſit. Itaqꝫ nihil eſt ſalubrius qͣꝫ illis initio int̓cludere aditū. Aliqn̄ aūt oriūturhuiuſcemodi noxie cogitationes.cuꝫ ſtudioſe quis ſuoꝝ affiniū quiin mūdo ⁊ cōnubio viuūt ſtatumanimaduertit.Onnūqͣꝫ alicuiꝰ mentē plurimū cōturbat hoſtis inillā. magnā fedarū ac turpiū cogitationū multitudine īmittēdo. vt his ſe ꝯtinuo peccare credat Dicit enī horrendū eē ſcelus.cū legēdo horas ⁊ deo obſeq̄dohe cogitationes adueniūt. Itaqꝫhortat̉ vt illis prorſus penitus q̄fugādis his ſemꝑ inuigilet. neqꝫaliud quicqͣꝫ agere curet Scit nepe malignus hoſtis ventū faciliin manu poſſe fixū mane̓ qͣꝫ illastolli fūditus. radicitus qͣꝫ cōuelli.vel ita poſſe abigi. vt ne quidē poſtea vnqͣꝫ redire q̄ant Atqui noncū impie mentē cogitationes tangut peccamus morliter. ſꝫ duntaxat cū eis ꝯſentimus. id eſt qͣndoillis voluntas nr̄a fauet. qn̄ easip̄a cū delectatione cōplectit̉. qn̄eas adeſſe gaudet qͣꝫdiu vero heſibi diſplicet. ſibiqꝫ ſūt horrori acodio. nullū eſt morlis noxē ꝑiculū¶ Sciendū aūt. non eſſe poſſibilein occupatiōe laboris vel tꝑalisadminiſtrationis tantā ineſſe hoīmētis ſerenitatē ſicut in ſua quietepoſt diuturnā morā Et alit̓ illaꝫquerere eſt ſepe irritus labor ⁊ ſo
entationibusla tentatio frequēter aūt he cogitationes melius vincuntur. ſi easnihilipendimus aut curamus ſedalijs in rebus occupamꝰ animuꝫ.qͣꝫ ſi eas vi nitamur ꝓpellereOnnūqͣꝫ bonas cogitatōnes ſubijcit hoſtis nō certe ꝓpter bonū aliqd̓. veꝝad id ſolū vt ſancte orōni impedimentū p̄ſtet Dā illas eo immittit tꝑe cū eas ſuſciꝑe nec licꝫ neccōuenit Nō enī audiēdo vel canēdo miſſā oportunū tꝑūs eſt de recogitare familiari qd̓ tamē alijshoris bonū expediensqꝫ foretDmonet nōnunqͣꝫ hoſtisſemel in tantū alicui pcc̄oincūbere aut illicite cuidāvacare voluptati. vt exin̄ ad plenū is ſaciet̉ neqꝫ poſtmoduꝫ illiꝰvnqͣꝫ rei ꝯcupiſcentiā hēat Ideove̓o iſtud agit hoſtis. quia in hocgrauit̓ iſtū nouit delicturū Agnoſcit etiā ꝙ et ſi is modico tēꝑe huiuſce deſtderij carebit. paulo poſttū huic multo tetnabit̉ fortiꝰ Itenī qui eſtu graui febreqꝫ laborātcū gelidā aquā biberint pͥmo releuari vident̉ Dein̄ vero lōge grauius et vehemētius affligūtur ſicexpleta libidine illius poſtmodūāplius ingraueſcit cupido Sicutetiā ⁊ hi qui qͣnto plus ſeſe vngulis ſcalpūt ⁊ fricant tanto magispruriginē ſentiūtᵐ Atqꝫ ſi modicuꝫ id tolerare poſſent citius multo liberarentur.Onnūqͣꝫ in ſe qͦs ꝑcipiēsmotꝰ iracūdie et vindicte