ſcoenhauia dictoꝝDefenſio Ioh̓is de
Gefenſio Ioh̓is deUantū ad pͥmū ē ſciendūꝙ fr̄ Ioh̓ de Ruyſbroichauctor p̄dicti libri de ornatu ſpūaliū nuptiarū in tertia ꝑteeiuſdē libri n̄ loquit̉ de illa vniōeque eſt per identitateꝫ realis exn̄tie de qua dicit xpūs Io. iiij. Egoet pr̄ vnū ſumꝰ. imo in om̄ibꝰ alijslibris ſuis ꝓteſtat̉ ip̄e ꝙ creaturanō p̄t fie̓i creator. Nec loquit̉ etiāde illa vnione. q̄ eſt ſolū ꝑ ꝯſenſūet ꝯformitatē volūtatis. q̄ eſt omnibꝰ ſpūalē gr̄am hn̄tibꝰ ꝙ admodū legit̉ actꝭ. iiij. ꝙ multitudīs credentiū erat aīa vnā et cor vnū indn̄o Sed loquit̉ de illa vnione q̄eſt ꝑ amorē liquefactiuū ⁊ exceſſūcōtēplationis extatice. q̄ p̄ nimiaſuauitate et magnitudīe int̓ni dulcoris et vehem̄tia āorꝭ. aīaꝫ liq̄facit et reſoluit et totaꝫ ꝟtute rōnisabſorbet de qͣ dicit paulꝰ pͥmo adchorꝭ. vij. Qui adheret deo vnusſpūs eſt Ex ꝑceptione enī diuinepn̄tie et deguſtatione int̓ne dulcedinis aīa deuota in ſe ip̄a qͥetat̉.et ſibi ac om̄ibꝰ rebus creatis perdeſideriū inflāmatū ⁊ in deū toͣliter expanſū funditꝰ morit̉ vt verepoſſit dice̓ cū apl̓o Iiuo ego iaꝫnō ego. viuit aūt in me xp̄s id eſtego totus tranſfoͣrtus in deū peramorē nō ſum in me ſed in xp̄o. etid̓o per amorē totus deificatꝰ loquor vt xp̄us Qd̓ etiā idē Apl̓sdic̄ chorinthijs An exꝑimentū q̄ritꝭ. eiꝰ qui in me loquit̉ xp̄s; Qd̓aūt liqueſcit ⁊ reſoluit̉ in ſe ip̄o nōexiſtit. ſed recurrit ⁊ trāſformatur
Okin illā imaginē que ſibi pn̄tialit̓ exhibet̉ Ex quo patet ꝙ imago aīerōnalis per efficaciā diuini lumīsin ſuā imaginē increata deifice poterit trāſformari ꝓut docet apl̓sij. ad chorꝭ. iij. Nos autē reuelatafacie gloriā dn̄i cōtemplantes ineandē imagine tranſfōrmur a claritate in claritatē tanqͣꝫ a dn̄i ſpū.qꝛ a claritate imaginis create perqͣndā ſimilitudine trāſfoͣrbimur inclaritatē imaginis increate. Et inhac trāſfoͣrtōne imago rōnalis ꝯſtituitur in tāta cōformitate d̓ineaſſimilationis que eſt inexplicabil̓om̄i lingue Qd̓ ſubtiliter videt̉ innuere apl̓s cū dic̄ pͥma ad chorꝭ.ij. Oculus nō vidit nec auris audiuit nec in cor homīs aſcēdit. bonūſcꝫ inenarrabile qd̓ p̄parauit deꝰdiligētibꝰ ſe oc enī bonū inenarrabile qd̓ p̄parauit deꝰ diligētibꝰſe pōt dici ꝑfecta cōformitas ⁊ indicibilis charitas diuine aſſil̓ationis que om̄i lingue indicibilis ē etincōprehēſibilis eſt om̄i mēti necvnqͣꝫ ꝑfecte ꝯgnoſcit̉ niſi in ſpeculo et̓nitatis qd̓ eſt verbū diuinuꝫet eēntia d̓ina et ergo de iſta vnion ⁊ tranſfoͣrtione credenduꝫ eſtmagis notitiaꝫ affectualē et exꝑimentalē hn̄tibus qͣꝫ ſolū intellc̄ualeꝫ qꝛ nemo hec ſcit niſi qui accipit per exꝑientiā vel reuelatōꝫ Etde iſta indicibili claritate d̓ine aſſimilatōis locutꝰ eſt frater Io. deRuyſbroich in tertia ꝑte libri deornatu ſpūaliū nuptiaꝝ et de hacvnionē extatica intelligēda ſūt eiꝰ