Druckschrift 
1 (1483)
Entstehung
Seite
CCXCVIIv
Einzelbild herunterladen
 

Suꝑ Canticacanticoꝝ

meos. ſqͦꝝ mihi grādis ē numerꝰfamilia ml̓ta nimis ſicut moralit̓ inIob on̄dit Gregꝭ. Linter qͦs ſimulpaſcit̉ dilectꝰ inter lilia ſcādidā meritorū ldonec aſpiraret dies ſet̓nitatis l. et inclinēt̉ vmbre caliginisſtatꝰ pn̄tis. qd̓ vt celerit̓ adueniat.cupio ei diſſolui l reuerte̓ dilc̄e mi lad diuinitatis gloriāl ſuꝑ montesbethel. in celeſtibꝰ. trahēs me tecūin alacritate ꝑnicil ſil̓is. in hoc factꝰ lcapree hinnuloqꝫ ceruoꝝ lliceat illic ex ſētētia dice̓ voto perenniOſculet̉ me oſculo oris ſui Iſympſalmate qͣrto Inci INICO pit diapſalma qͣntuꝫ in ponunt̉ ſex ꝓprietates .ſ. xxij. xxiij.xxiiij. xxv. xxvi et xxvij.Uerit amor qd̓ amat tenet/ in ſublimia ſurgit. Autcubar aut fert̉ aut diadema gerit AAmor hortat̉ pͣs. Letet̉ cor q̄rentiū dn̄m et ꝯfirmaminiq̄rite faciē eiꝰ ſꝑ. Primū in oſculo.Alteꝝ in amplexū. Tertiū in ꝯcemplādo¶ Eſt itaqꝫ iuxta qd̓ p̄tactūeſt pͥmꝰ actꝰ amoris naturalis liberi qͣꝫ gratuiti ſuꝑ infuſi. ſimplexꝯtinuus. Actꝰ ꝟo ſecūdi qͦs dicimꝰferuorē amoris ſūt qͥdem ꝯtinui inpr̄ia. Sūt āt in via frequent̉ heu nimis int̓rupti ꝯpellēte ncc̄itate corꝑis ſeu fragilitate īpietate ſpūsiſtud faciente. Pretēa ncc̄e crebrorepete̓ qd̓ crebro deſerit̉. 7morigit̉ ſeſe recolligēs d̓t. In lectulomeo. ꝑnoctes. Lectulꝰ hic accipit̉ſepiꝰ qͥete ꝯſcie admittit alte qͣꝫ deū. coāguſtatū ē em̄ ſtratūita vt alter decidat Noctes pn̄t ad

lr̄aꝫ intelligi. qꝛ ſūt ꝯtēplātibꝰ aptiores. Sūt inſuꝑ noctes vmbre creaturaꝝ. Sūt qͦꝫ tribulatōes intusaut exteriꝰ. ex pcc̄is aut penis ꝯtribulātibꝰ exurgētes. Dicebat vnꝰ examatoribꝰ. Factꝰ ſū ſic̄ nocticoraxī domicilio. Scādala nocticorax ſiꝓdit. mox tolerabit. Mox alijsdabit .ſ. auiculis diurnis. Tutiꝰ gͦͦlatet. Hec ſil̓itudo ē ſolitarij/ poſita. Anſel. ſe ip̄o ad epiſcōpatꝰ ꝓdiret actōes. A beato ſil̓r opta eſt et laudata Gregꝭ. nobis autēore ſil̓ et aīo ſepiꝰ recēſita Amoridcirco d̓t In nocte q̄ſiui quē diligit aīa mea. Satis ē ab amore notificatꝰ ille q̄rit̉ ſb̓ epytetō quēdiligit aīa mea. Queſiui illū etinueni. Cur obſecro inuenit; qꝛ erat tūc tꝑs. aut locꝰ bn̄placitiſui. Sciebat ꝯmoditates āplioresqͣs ex dilatōe ſpōſa ſuſciꝑet qͣꝝ ml̓tas tractatu ſcd̓o theologia myſtica prideꝫ notauimꝰ et in vulgaride mēdicitate vbi formā inſecuti ſumꝰ de mēdicātibꝰ vicos plate.as ſatis ample forma ſb̓ paucishic tāgit̉. Surga ait plꝰ animi feruoreqͣꝫ corꝑis agitatōe circuibo paſſibꝰ corꝑis ſꝫ ſpūs. ciuitateꝫcuiꝰ ꝑticipatio eiꝰ in id ip̄m quāglorioſa dicta ſūt liberā mr̄ nr̄a vicos qͦs dicimꝰ eſſe ordines angeloꝝ. et plateas generalit̓ omniūmāſionū celil Queſiui inuenideo ī meliꝰ diſponēte. Amor ſubiūgit¶ Inuenerūt me vigiles cuſtodiūt ciuitatē. Eſt ciuitas occidit ꝓph̓as in qua vidit pͣs. ꝯtradictionē et iniqͥtatē. ſuꝑ cuiꝰ muros