Monorederon ſiue
In ſine3¶ υAoxeleergo oīs ex vob̓ qͦ nō renūciat oībus q̄ poſſidet nō p̄t meus eēdiſcipulus. Bonū eſt ſal Si aūt ſal euanuēit in quo cōdiet̉? neqꝫin terrā neqꝫ in ſterquilinium vtile eſt ſed foras mittet̉ Qui habꝫaures audiendi audiat.De villico iniqͥtatis. L. xvj. Ca. ij.Icebat āt et ad diſcipulos ſuos. Hō quidā erat diuesdqui hēbat villicū et hic diffamatꝰ eſt apud illū qͣſi diſſi3paſſet bona ip̄ius. ⁊ vocauit illum et ait illi. qͦd hoc audio de te Redde rōem villicationis tue Iā enī nō poteris vltravillicare Ait aūt villicus intra ſe. qͦd faciā qꝛ dn̄s meus aufert ame villicationē? Fodere nō valeo mēdicare erubeſco Scio qͥd faciam. vt cuꝫ amotus fuero a villicatione recipiant me in domosſuas Cōuocatis aūt ſingl̓is debitoribus dn̄i ſui dicebat primo.qͣntū debes dn̄o meo. At ille dixit. centū cādos olei Dixitqꝫ illiAccipe cautionē tuā ⁊ ſede cito ſcribe qͥnqͣginta Deinde alio dixit Tu ꝟo qͣntū debes; Qui ait Tētū choros tritici Ait illi Accipe lr̄as tuas et ſcribe octoginta Et laudauit dn̄s villicū iniqͥtatis qꝛ prudēter feciſſet. qͥa filij huiꝰ ſeculi prudētiores filijs lucisin generatione ſua ſt̓ Et ego vobis dico. Facite vob̓ amicos demamona iniqͥtatꝭ. vt cū defeceritis r̄cipiāt vos in et̓na tab̓nacl̓aQui fidel̓ ē in mīmo ⁊ in maiori fidelis ē. ⁊ qͥ in modico iniquꝰ ēet in maiori iniquꝰ ē. Si gͦ in iniquo māmona fideles nō fuiſtisqd̓ vr̄m eſt quis credet vob̓. Etſi in alieno fideles nō fuiſtis qd̓veſtrū eſt. qͦs dabit vobis. Nemo ſeruus poteſt duobus dn̄is ſeruire. aut enī vnū odiet ⁊ alterū diliget aut vni adherebit ⁊ alteꝝꝯtemnet. Nō poteſtis deo ſeruire et māmone. Audiebāt aūt oīahec phariſei qͥ erāt auari et deridebāt illū Et ait illis Uos eſtisqui iuſtificatis vos corā hoībus. Deꝰ autē nouit corda vr̄a. qͥaqd̓ homībus altū eſt abominatio eſt apud deū Lex ⁊ ꝓph̓e vſqꝫad ioh̓em Ex eo regnū dei euāgeliſat̉ ⁊ om̄is in illud vim facit.Faciliꝰ eſt ei celū et terrā p̄terire qͣꝫ de lege vnū apicē cade̓. Omnis qui dimittit vxorē ſuā et ducit alterā mechat̉ et qui dimiſſaꝫa viro ducit mechatur.De diuite epuloue L. xvj. Ca. iij.Omo quidaꝫ erat diues et induebatur purpura ⁊ biſſoet epulabat̉ quotidie ſplēdide Et erat quidā mendicusnomīe lazarus qui iacebat ad ianuā eius vlceribus plenus cupiēs ſaturari de micis que cadebāt de mēſa diuitis ⁊ nē̄o