Ic ponit̓ ꝑabolade villico qui cuꝫ diffamatuseſſet apud dominū ſuūꝓpter qd̓ villicationē ſuam ipſum perdere oportebat. duꝫadhuc habet officiū et admminiſtrationē dn̄i fui. cogitans ꝙ fode̓ nōvalebat et mēdicare erubeſtebat.vocauit debitoe̓s dn̄i ſui et debitaꝓ ꝑte remiſit. et ſic eorū gratiaꝫacquiſiuit. Qd̓ vtiqꝫ ideo fecit vtcū eſſet āmotus ab officio ipſuꝫ inſua tab̓nacula recipent. et factāgratiam r̄cōpenſarent. Cōuocatisigitur ſimul debitoribꝰ ſuis dicebat primo. Quantū debes domīomeo. at ille dixit Cētū cados oleidixitqꝫ illi. accipe caucioneꝫ tuaꝫet ſcribe quinqͣgnita. Deinde alijdixit. Tu vero ꝙͣtū debes. Qui ait. centum choros tritici. Ait illi.accipe litteras tuas et ſcribe octoginta. dominus ergo ſuus hoc audito ipſum de prudentia cōmendauit. Xp̄c etiam a ſimili docet nosde alieno largos eē. ⁊ de manimona miqͥtatis amicos ſcꝫ pauperesnob̓ facerē. vt cuꝫ defecerimꝰ nospoſſint in eterna tab̓nacula acceptae̓. Lu. xvi. Mor Verba ſaluatoris iſtam ꝑabolam exponūt.et eam eſſe dictaꝫ ꝓpter miſericordiam dicunt vn̄ iſta ē ve̓itas naꝫquilibet habet a deo aliquā villicatio neꝫ. habꝫ em̄ mīſtrare bō nature et fortune. Quid eniꝫ habes hōqd̓ nō accepiſti. 1. Cor̄. iiij. Homoenim ī admīſtratiōe ſenſuū corporaliū vel bonoꝝ tēporaliū nō eſt nͥvillicꝰ dei. cū ergo neceſſe ſit quēlibꝫ in mortē taleꝫ villicationē perdere. ideo ante actū debemꝰ de remedio ꝓuidere. debemus ergo debonis nob̓ ꝯmiſſis et de tꝑalibuspauꝑibꝫ benefacere. et ſi qͥd nob̓debent remittere vt poſt mortemquando villicationem et temporalium adminiſtrationem amiſeriꝰqn̄ non erit fōdiendum .i. bene operandum et qn̄ erit verecundūin inferno degere poſſint iſti pauperes quibus in hoc mundo benefecimus in celeſtibus tabernacūlis nos recipere et fouere. Quodſi fecerimus dominus nos commēdabit et ꝙͣuis iſta boͣ non ſint noſtra ſed potius ſua. ſi inde tamenelemoſinam fecerimus ipſe dominus approbabit. Igitur de manimona iniquitatis .i. de terrena ſb̓ſtantia que reuera ad multas iniquitates inducit. debet vnuſqͥſqꝫamicos id eſt pauperes et ſāctosſibi facere vt in eoꝝ tabernaculis.i. in regno celoꝝ qd̓ eſt pauperuꝫmereatur cuꝫ eis exultare. ſupravi. Datꝫ et dabitur vob̓Omo quidaꝫ erat diues et īduebatur purpura et biſſoet epulabatur cottidie ſplendide.ad ianuam ipſius iacebat quidaꝫinfirmus et vlceroſus nomine lazarꝰ. qui cupiebat ſaturari demicis que cadebant de menſa eius ⁊nemo ei dabat. et veniebant canes et lingebant vlcera eius. cuꝫe̓go diues et lazarus morerēt̉. lazarus in ſinu abrahe fuit poſitus.diues in inferno ſepultus Cū e̓godiues qui erat in torm̄tis oculosleuaſſet. et lazaruꝫ in ſinū abrahevidiſſet. guttam aque ꝓ lingue rfrigerio per lazarum quē viuēs cōtēpſea̓t ſibi dari perijtquā tamen