et attrahendo: in tēptationibꝰ et tribulationibꝰ conſulendo et confortādo. Niſi enī Paulꝰ de tertio celodeſcēdiſſꝫ/ et d̓ alto ſtatu mētꝭ ſue īfirmioribus ſe īclinaſſet neminē attraxiſſꝫ/ ſed deſcēdit factus oībꝰ oīaEt carnalibus quidē Ieſū p̄dicabat et hūc crucifixum: ſpūalibus autem ſpiritualia cōꝑabat. Sic ⁊ tu-ſis omnibus omnia: ſingulis ſuccurrens ꝓut eoruꝫneceſſitas exigit. ¶ Si corporalis vrget infirmitasex corde compatere: libenter miniſtra qͣꝫtum ī te eſtprecipue domeſticis. Si rerum conſtringit pauper-tas/ ſi potes tribue eis et ſuccurre etiam neceſſitateꝫinterdum patiendo: vt nō de ſuꝑfluo ſꝫ de neceſſarioofferas cum vidua. vt ex tua pauꝑtate et neceſſitatequā paterꝭ in cibo et veſtitu/ ⁊ ſic de alijs/ ſuccurras.Si nō poteris ſubuenire rebꝰ/ ſaltē pijs admonitiōibus. Nam verbū bonū ē ſuꝑ donū optimū. Et ma-ior ē elemoſyna ſpūal̓ qͣꝫ corꝑalis. Un̄ maxīe ſi ſtāsin aſcenſionibꝰ cordis tui ſubtus videris aliquos axp̄i iugo ſuberrare: deſcende feſtināter et relnque aſccnſū ſi ita tibi ꝓ tꝑe viſum fuerit expedire: attrahe:admone: corrip̄e. Nec dicas in corde tuo/ ſufficit mihi mea ſaluatio: ꝓ me volo eſſe ſollicitus nō ꝓ alio.Nunquid ego ſuperior eius ſum? ¶ Nunquid egocuſtos eius conſtitutus? Ecce talem cogitationemnō genuit zelus dei. Sed vt ait beatus Grego. In-quantū gr̄am ſuꝑne aſpirationis accepiſti: a praui-tate ꝓximū reuoca: eternum regnum vel ſuppliciumeo modo quo ſuperius dictum eſt erranti annunciavt dici angelus merearis. ¶ Sic igitur verbum ad-monitionis omnibus impende ꝓut tibi ꝓ vno qͦqꝫ