leres indignanter. In qua etiā affectiōes ſuas dele-ctabiles poſuit: ſpem: audaciā: vt eſſes virilis ad bonum aggrediendū ⁊ ſperās adipiſcendū. ¶ Ecc̄e qͣꝫmulta bona tibi tribuit/ in quanta mōtiſ ſublimitatete collocauit. Intellectus fuit illuminatus vt noſterprimus parens/ qͣꝫuis vt credimus deū per eſſentiānō vidit/ ip̄o tamen puro mentis intuitu ⁊ cōtēplationis exceſſu ſpeculabatur. Nullam tibi paſſiōeꝫ ſeuaffectionē indidit malā: id eſt quorum obiectum eſtcirca malum: ſicut odium triſticia/ et hoc actualitermouentem: ne quicqͣꝫ eſſet quod te intus perturba-ret. Nec erant tunc iſte vires potentie vel affectiōesſibijnuicem contrarie vt lex carnis legi mētis repu-gnaret. Nondum enim erat corpus qd̓ corrumpit̉/ideoqꝫ nec aīam aggrauabat. Sed iſtas vires opti-mo modo in te ordinauerat: vt inferiores ſuꝑioribuſſine contradictione/ ſiue quouis appetitu contrarioobedirent. Senſus eniꝫ obediebat rōni: ratio mēti:Mēs autē ip̄a ſoli deo fuiſſet ſubiecta: Appetitꝰ ſenſitiuus/ ſcꝫ vis concupiſcibilis et iraſcibilis voluntati ⁊ appetitui rōnali promptiſſime obediebat. Et itain interiori homine ſūma erat concordia: et qd̓cūqꝫvolebat ip̄a voluntas in hoc parebant relique vireſet affectiones inferiores. ¶ Uoluntas autem omniaagere debuit ad intellectus conſilium vel dictamenrationis. Intellectus auteꝫ ſignato ſuper ſe luminevultus domini: naturali ſcilicet et gratuita illuſtratione plene nouit quid fuerat agendum vel dimittē-dum. Et iſtiuſmodi virium et affectionū concordiapacifica ac concors obediētia dicebat̉ et noīabat̉ aa 4