De ſanctoBenedicto

mirabilis ⁊ īuſitata tēptatio carnis ſecuta ē.inuiſibilit̓ ip̄m tēptando. Cepit em̄ cogitarede qͣdā muliere gibboſa quā viderat ī ciuitate. ⁊ intm̄ tēptatio augmētabat̉ ꝙ volebat dimittere heremū ⁊ redire ad md̓m ad inqͥrendā dictā gibboſam. qͥd feciſſꝫ ſi fuiſſꝫ pulcraSꝫ ecce fortitudo. qꝛ ſtatī poſt hͦ nudū ſe ꝓiecit in ſpinis ⁊ vrticꝭ. ita ꝙ fuit totꝰ cruētatꝰ.⁊ ſanguinolētꝰ. ⁊ d̓t Grego. ꝙ ꝑ vulnera cutꝭeduxit vulnꝰ mētis. nec expoſt vnqͣꝫ tl̓e aliqͥdſenſit. Ecce fortitudo maior qͣꝫ ſi decē gygantes viciſſet ¶ Moralit̓. hēmꝰ h̓ exēplū reſiſtēdi inimico nr̄o diabolo qꝛ nihil p̄t. Debil̓ eſtem̄ hoſtis qͥ nō pōt vincere niſi volētē. vt d̓tGrego ꝓpt̓ hͦ d̓t Augꝰ. Iō aliqͥd eſt pctūm. qꝛvolūtariū. Niſi em̄ eſſet volūtariū nō eēt peccatū. Eſtote gͦ fortes ī bello. ⁊ pugnate cū antiqͦ ſerpēte. ⁊ accipietꝭ regnū eternū cū beatobn̄dicto. ¶ Quātū ad qͥntū. radiꝰ qͥntꝰ ē pͥmaꝟtus theological̓ .ſ. fides cordial̓. ⁊ dicunt̉ ꝟtutes theologicales. a theos qd̓ eſt deꝰ. qꝛ immediate reſpiciūt deū ꝓobiecto. qꝛ fides eſtcredere deo. ſpes ſperare ī deo. charitas diligere deūꝓpt̓ ſe ⁊ ꝓximū ꝓpt̓ deū. Secꝰ d̓ v̓tutibus moralibꝰ. q̄ hn̄t ꝓxim ꝓ obiecto ſeu creaturas. Iſtā v̓tutē fidei excellent̓ hūit beatusbn̄dictꝰ ad illa q̄ ſunt fidei xp̄iane. ſꝫ ſingularit̉ ad crucē dn̄i nr̄i ih̓u xp̄i ⁊ ad eiꝰ nomen. vtptꝫ ex eiꝰ legēda. vbi ſic hēt̉. Cū aūt celebre eiꝰnomē ⁊ fama haberet̉. qꝛ ꝑ illū ſacerdotē et ꝑpaſtores fama ſue ſanctitatis fuit diuulgata.Cōgregatio cuiuſdā monaſterij ad eū venitvt ei p̄eſſꝫ petier̄t. qꝛ abbas eoꝝ erat mortuꝰ ⁊qꝛ ip̄i erāt male vite ⁊ male fame ⁊ ribaldi. gētes nolebāt eis facere elemoſynas. Et iō ſubmātello ſanctitatꝭ ſctī bn̄dicti volētes cooꝑire ſuā malā vitā ⁊ ꝑ eū famā recuꝑare eleger̄tip̄m in abbatē. Cui licet diu diſplicuiſſꝫ. dicens ſuos ⁊ illoꝝ mores ꝯuenire nō poſſe. tn̄victꝰ aſſenſum dedit. motꝰ cōſcīa. qꝛ forte illiemēdarēt vitā. ⁊ iuit cū eis. ⁊ viſa regl̓a eoꝝ ⁊ꝯſtitutōibꝰ. īuenit ꝙ n̄ d̓bebāt comedere carnes. nec hr̄e aliqͥdꝓpriū. ⁊ p̄cepit ẜuare regl̓aꝫ⁊ ꝯſtitutōes. nolēs ꝙ loq̄rent̉ cū mulieribus.⁊ hmōi. Et monachi hͦ vidētes qͦlibet die tenebāt ſua ꝯſilia ꝙ facerēt ſibi vt recederet abeis. Et dixit vnꝰ. Ego ſcio qͥd poterimꝰ facere. demꝰ ſibi vinū infectū ad bibēdū. ⁊ om̄esꝯſenſer̄t. ⁊ ita fecer̄t. ⁊ ī collatōe deder̄t ſibi vinū infectū. Cū aūt beatꝰ bn̄dictꝰ iuxta moreꝫbn̄dixiſſet vinū cū ſigͦ crucꝭ. cyphꝰ frāgebat̉ īqͣttuor ꝑtes qꝛ vbi fit ſignū vite nō p̄t nocere

cibꝰ mortꝭ. Et ītelligēs vir dei ꝙ d̓ morte ſuatractaſſent. allocutꝰ eſt eos dicēs. Miſereat̉vr̄i oīpotēs deꝰ. qͣre iſta facere voluiſtꝭ. Nunqͥd n̄ dixi vob̓. qꝛ vr̄i meis moribꝰ n̄ ꝯuenirētEt receſſit ab eis. rediēs ad ſolitudinē. Eccefidē quā habuit ad crucē de qͣ armauit ſe. al̓sinfectꝰ mortuꝰ fuiſſꝫ. Ita debetis vos facere.qn̄ debetꝭ aliqͥd comedere ⁊ bibere ſignetꝭ voſ⁊c̄. Iō eccīa cātat. Salue crux ſctā. ſalue mūdi gl̓a. ꝟa ſpes nr̄a. va ferēs gaudia. Signūſalutꝭ. ſalꝰ in ꝑicul̓. vitale lignū. vitā ferēs omniū. ¶ Quātū ad ſextū radiū. ſextꝰ radiꝰ eſt deſpe ſuꝑnaturali q̄ ſeqͥt̉ ad fidē. Spes em̄ ẜmꝙ eſt ꝟtꝰ theological̓ eſt qn̄ ꝑſona nō deſꝑatde mīa dei qͣꝫtūcūqꝫ ſit peccatrix. ſꝫ ſperat dicendo. Utar medicinis a d̓o ordinatꝭ ꝯͣ plagas pctōꝝ ⁊ infirmitates. ⁊ ſperat nō ſolū ſaluare ſe. ſꝫ multos alios. Hāc habuit beatusbn̄dictꝰ. qn̄ em̄ fama ſctītatis ſue fuit extēſaꝑ mūdū. ceperūt nobiles filios ſuos ei darenutriēdos oīpotenti deo. Itē clerici ꝯueniebāt ad eū vt poſſent ſaluari. intm̄ ꝙ tot ſuntab eo ꝯgregati. vt. xij. monaſteria conſtrueretCredatis ꝙ de licētia pape Et ita placuit d̓oqꝛ cū nō haberēt aquā in qͦdā monaſterio illoꝝ. imo diſtaret. monachi de mādato bn̄dicti foderūt in rupe. ⁊ ſtatī fons aq̄ dulciſſimeꝓrupit. qͥ adhuc durat. Itē tꝑe famis ſperabāt ī dn̄o ⁊ abūdabāt. ita ꝙ ip̄i dabāt elemoſynas. Iſto lumīe debetꝭ illumīari. ſperare īdeo. nō in diuitijs. nec ī diuīs. ⁊c̄. nec īꝑſonavr̄a. nec ī ſcīa. nec ī fortitudīe. Un̄ dic̄ apl̓usDiuitibꝰ hꝰ ſeculi p̄cipe nō ſublime ſaꝑe necſperare ī incerto diuitiaꝝ. ſꝫ ī deo viuo. qͥ preſtat nob̓ oīa abūde. j. Thy. vj. Iō Dauid ait.Sperate ī eo oīs ꝯgregatio ppl̓i. effundite coram illo corda vr̄a. deꝰ adiutor nr̄ in eternuꝫ.p̄s. lxj. ¶ Quātū ad ſeptimū. ſeptimꝰ radiꝰ eſtde charitate ītegrali .ſ. dei ⁊ ꝓximi. Un̄ apl̓usMaior aūt hoꝝ eſt charitas. jͣ. Corinth̓. xiij.Charitas aūt ītegral̓ eſt diligere deū ſuꝑ oīa⁊ ꝓxīm ſic̄ ſe ꝓpt̓ deū. Iſtā hūit beatꝰ bn̄dictꝰ.Poſtqͣꝫ em̄ hūit magnā famā ſctītatꝭ. ex charitate motꝰ dixit intra ſe. Mō potes p̄dicare⁊ ꝓficere. qꝛ p̄dicare cū mala fama ē ſic̄ ſcindere cū gladio nō acuto ſꝫ qn̄ p̄dicator habꝫbonā famā tūc fac̄ fructū. Iō d̓t GregoriusSācti p̄dicatores laudari appetūt vt reuerēter audiāt̉. reuerēt̓ audiri deſiderāt vt maiorem fructū faciāt. Iō beatꝰ bn̄dictꝰ famoſusde vita ⁊ de ſcīa nō acqͥſita. ſꝫ hūit ſcīam infu