Druckschrift 
2 (1493) Sermones de tempore. Pars aestivalis
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Scrmo. VII.

tes ꝟo vadūt de die ſudando. laborando perpnīam vt habeant bonam cenā qͥetā ī ꝑadiſo. licet ſtulti truffent̉ de eis. Ideo Ioh̓. Siqͥs ambulat in die offendit .ſ. cadēs in inferno. Ergo videte qūo caute ambuletis Sermo. vij. de euangelio.Excuꝫ audiſſetiratꝰ ē. Scribūt̉ ꝟ̓ba originaliterMatt. xxij. officialit̓ ī euangeliohodierno. Sermo nr̄ erit materia ſcī euangelij iſtiꝰ dn̄ice pn̄tꝭ. ſi placet deo habebimꝰ⁊c̄. Rex aūt audiſſet iratꝰ ē. vt. ī euāgelio Nota hic cauſantur tria pūcta Primo benignitas diuinalis Scd̓o ꝑuerſitas humanalis Tercio ſeueritas dei ꝟtualisEt iſto vltimo loqͥt̉ the. dic̄. rex iratꝰ ē.Un̄ pͥmo oſtēdit̉ benignitas dei erga noson̄dit̉ ī pͥncipio euāgꝭ. d̓r. Sil̓e ē reg. ce. ho regi fecit nup. fi. ſuo. Un̄ vidēdū eſt qūo oſtēdi benignitas diuinal̓. Pro ſciendū iſte rex ē deꝰ. mr̄imoniū ēꝯiūctio diuītatꝭ hūanitate. Quia ſic̄ vir vxor actū matrimonij ſūt duo ī vna carne. vt hr̄ Matth̓. xix.Itaqꝫ ſūt duo ſꝫ vna caro Qd̓ deꝰ ꝯiūxit ſeꝑet. dicūt illi. Quid moyſesdauit dari libellū repudij dimittere. Ait ill̓Qm̄ moyſes ad duriciā cordis vr̄i ꝑmiſit vobis dimittere vxores vr̄as. Ab initio aūtfuit ſic. Dico aūt vob̓. qꝛ qͥcūqꝫ dimiſerit vxo ſuā niſi ob fornicatōꝫ aliā duxerit mechatur. Et dimiſſā duxerit mechat̉. Dicunt eidiſcipl̓i eiꝰ. Si ita ē hoīs vxore expedit nubere. Quidixit ill̓. oēs capiūt v̓būiſtud. ſed qͥbꝰ datū ē. Ita diuītas hūanitasſūt vna ſola ꝑſona. Un̄ Athanaſiꝰ īſymbolo.Qui deꝰ ſit: duo tn̄ ſed vnꝰ eſt xp̄usIſta vnio facta fuit ī thalamo vteri ꝟginalis Querit̉ qͣre deꝰ aſſūpſit nr̄am humanitatēdico ꝓpt̓ pacē bn̄dā. Un̄ ſciēdū ē qn̄ pͥncipes reges habēt iurgiū litē int̓ ipſos. nullo p̄t fieri pax facilit̓ qͣꝫ mr̄imoniū. Un̄ſciatis rixa erat int̓ deū regē pͥncipē Adāpr̄em nr̄m: etiā d̓r pͥnceps. Un̄ Qd̓ inqͥt inps. ciiij. Cōſtituit .ſ. adā. dn̄m domꝰ ſue: etpͥncipē oīs poſſeſſionis ſue. Inter iſtos fuitbellū rixa quā ꝑpetrauit adā peccauit.tūc incepit deꝰ deſtruere terrā ade. eiecita ꝑadiſo. Unde dixit deꝰ angelis ſuis poſtqͣꝫadā peccauit. Ecce adā qͣſi vnꝰ ex nobis factꝰ

manū ſuā ſumat ligno vite comedat viuat in eternū. emiſit deꝰ de ꝑadiſo voluptatis vt oꝑaret̉ terrā de qua ſumpiꝰ ē. EiecitqꝫAdā collocauit ante ꝑadiſū voluptatis cherubin flameū gladiū atqꝫ ꝟſatilē ad cuſtodiendā viam ligni vite. Ecce bellū rixā Gen̄. iij.Et tūc adam vidēs ſe eiectū ſciēs poſſet reſiſtere: noluit bellū ꝯmittere. attamen genuit filios filias. ꝯmiſerūt iteꝝ bellū cumdeo .ſ. qn̄ peccauer̄t. qm̄ peccat ꝯmittit bel ꝯͣ deū. ipſi fecerūt. maxime in tꝑe noe. ettūc deꝰ incepit deſtruere eoꝝ terrā. occiditoēs demptꝭ pauciſſimis aīabꝰ. vt pꝫ Gen̄. vij.Poſt diluuiū ꝟo iteꝝ ꝯmiſer̄t bellū ꝯͣ deū turrim babylonis edificādo vt poſſent celū ꝑtingere. ꝯſeq̄ns fortiter ꝯͣ deū inciperent pugnare. Unde dixerūt intra ſe. Uenite faciamus nobis ciuitatē turri. cuiꝰ culmē ꝑtīgatvſqꝫ ad celū. celebremꝰ nomen nr̄m anteqͣꝫdiuidamur ī vniuerſas terras. Gen̄. xj. Qd̓ videns deꝰ ꝯmouit gētes ſuas .ſ. angelos. et aitill̓ ī loco p̄allegato. Uenite igit̉ deſcēdamꝰꝯfundamꝰ ibi linguā eoꝝ vt audiat vnuſqͥſqꝫ vocē ꝓximi ſui. qd̓ factū eſt. fuerūt ꝯfuſi vnꝰ alteꝝ intelligēs. Nam vnꝰ petebataquā aliꝰ portabat lapides ecōuerſo. ita dimiſerūt edificiū ꝯpletū. Et durauit illudbellū multis tꝑibꝰ. Pꝰ ꝟo fuerūt aliqͥ boniceres viderūt tantā rixā tm̄ iurgiū int̓ deū hoīem Et ſicut int̓duos reges tractauerūt rogauerūt bono pacis federis eterni .ſ.filiū dei filiā regis nr̄i .ſ. Ade. qꝛ hūanitas filia ē Ade. Et dixerūt illi boni ꝓceres. Si deus vellet ſe tm̄ inclinare reciꝑet filiā regisnr̄i .ſ. hūanitatē in vxorē valde eēt benignus.Et deꝰ p̄ſciens futuꝝ illud mr̄imoniū: ſuā benignitatē oſtēdendo: dixit ad abraā Gen̄. xij.Abraam in ſemine tuo benedicent̉ vniuerſifines terre. Proph̓e etiā ꝓphetar̄t de iſto mr̄imonio. Unde dicit Iſa. Ecce ꝟgo ꝯcipiet etpariet filiū: vocabit̉ nomē eiꝰ emanuel. Iſa.vij. Mat.. Ad mr̄imoniū electa ē vna nobil̓ aula ſiue camera .ſ. vent̓ ꝟginis. De Qd̓In ſole poſuit tabernaculū ſuū: ipſe tanqͣꝫſpōſus ꝓcedēs thalamo ſuo. pͣs. xviij.aūt natꝰ eēt ſpōſus de thalamo ſuo: dixit angel̓ vt facerēt cantilenā .ſ. Gl̓ia ī excelſis deo.Et ī terra pax hoībꝰ bone volūtatis Luce. ij.Sic illud mr̄imoniū fuit facta pax interdeū hoīem. ꝓpter qd̓ xp̄s ſalutabat hoīeſſꝑ dicebat. Pax vobis. ī ꝯuerſatiōe hꝰ md̓iqͣꝫ etiam in aſcēſione ad celū. dixit. PaceꝫKK 2