Scrmo. VII.
tes ꝟo vadūt de die ſudando. laborando perpnīam vt habeant bonam cenā ⁊ qͥetā ī ꝑadiſo. licet ſtulti truffent̉ de eis. Ideo Ioh̓. Siqͥs ambulat in die nō offendit .ſ. cadēs in inferno. Ergo videte qūo caute ambuletis¶ Sermo. vij. de euangelio.Excuꝫ audiſſetiratꝰ ē. Scribūt̉ hͦ ꝟ̓ba originaliterMatt. xxij. ⁊ officialit̓ ī euangeliohodierno. Sermo nr̄ erit d̓ materia ſcī euangelij iſtiꝰ dn̄ice pn̄tꝭ. ⁊ ſi placet deo habebimꝰ⁊c̄. Rex aūt cū audiſſet iratꝰ ē. vt sͣ. ī euāgelio¶ Nota hic cauſantur tria pūcta¶ Primo benignitas diuinalis¶ Scd̓o ꝑuerſitas humanalis¶ Tercio ſeueritas dei ꝟtualisEt d̓ iſto vltimo loqͥt̉ the. cū dic̄. ꝙ rex iratꝰ ē.Un̄ pͥmo oſtēdit̉ benignitas dei erga nos q̄on̄dit̉ ī pͥncipio euāgꝭ. cū d̓r. Sil̓e ē reg. ce. homī regi qͥ fecit nup. fi. ſuo. Un̄ vidēdū eſt qūoh̓ oſtēdi t̉ benignitas diuinal̓. Pro qͦ ſciendūꝙ iſte rex ē deꝰ. ⁊ mr̄imoniū ēꝯiūctio diuītatꝭcū hūanitate. Quia ſic̄ vir ⁊ vxor ꝑ actū matrimonij ſūt duo ī vna carne. vt hr̄ Matth̓. xix.Itaqꝫ iā nō ſūt duo ſꝫ vna caro Qd̓ gͦ deꝰ ꝯiūxit hō nō ſeꝑet. dicūt illi. Quid gͦ moyſes mādauit dari libellū repudij ⁊ dimittere. Ait ill̓Qm̄ moyſes ad duriciā cordis vr̄i ꝑmiſit vobis dimittere vxores vr̄as. Ab initio aūt nōfuit ſic. Dico aūt vob̓. qꝛ qͥcūqꝫ dimiſerit vxorē ſuā niſi ob fornicatōꝫ ⁊ aliā duxerit mechatur. Et qͥ dimiſſā duxerit mechat̉. Dicunt eidiſcipl̓i eiꝰ. Si ita ē cā hoīs cū vxore nō expedit nubere. Quidixit ill̓. Nō oēs capiūt v̓būiſtud. ſed qͥbꝰ datū ē. Ita diuītas ⁊ hūanitasſūt vna ſola ꝑſona. Un̄ Athanaſiꝰ īſymbolo.Qui cū deꝰ ſit ⁊ hō: nō duo tn̄ ſed vnꝰ eſt xp̄usIſta vnio facta fuit ī thalamo vteri ꝟginalis¶ Querit̉ qͣre deꝰ aſſūpſit nr̄am humanitatēdico ꝙ ꝓpt̓ pacē bn̄dā. Un̄ ſciēdū ē ꝙ qn̄ pͥncipes ⁊ reges habēt iurgiū ⁊ litē int̓ ipſos. nullo mō p̄t fieri pax facilit̓ qͣꝫ ꝑ mr̄imoniū. Un̄ſciatis ꝙ rixa erat int̓ deū regē ⁊ pͥncipē Adāpr̄em nr̄m: qͥ etiā d̓r pͥnceps. Un̄ Qd̓ inqͥt inps. ciiij. Cōſtituit eū .ſ. adā. dn̄m domꝰ ſue: etpͥncipē oīs poſſeſſionis ſue. Inter iſtos fuitbellū ⁊ rixa quā ꝑpetrauit adā cū peccauit. ⁊tūc incepit deꝰ deſtruere terrā ade. ⁊ eiecit eūa ꝑadiſo. Unde dixit deꝰ angelis ſuis poſtqͣꝫadā peccauit. Ecce adā qͣſi vnꝰ ex nobis factꝰ
manū ſuā ⁊ ſumat d̓ ligno vite ⁊ comedat ⁊ viuat in eternū. emiſit eū deꝰ de ꝑadiſo voluptatis vt oꝑaret̉ terrā de qua ſumpiꝰ ē. EiecitqꝫAdā ⁊ collocauit ante ꝑadiſū voluptatis cherubin ⁊ flameū gladiū atqꝫ ꝟſatilē ad cuſtodiendā viam ligni vite. Ecce bellū ⁊ rixā Gen̄. iij.Et tūc adam vidēs ſe eiectū ſciēs ꝙ nō poſſet reſiſtere: noluit bellū ꝯmittere. attamen genuit filios ⁊ filias. ⁊ ꝯmiſerūt iteꝝ bellū cumdeo .ſ. qn̄ peccauer̄t. qm̄ qͥ peccat ꝯmittit bellū ꝯͣ deū. ⁊ ipſi fecerūt. ⁊ maxime in tꝑe noe. ettūc deꝰ incepit deſtruere eoꝝ terrā. ⁊ occiditoēs demptꝭ pauciſſimis aīabꝰ. vt pꝫ Gen̄. vij.Poſt diluuiū ꝟo iteꝝ ꝯmiſer̄t bellū ꝯͣ deū turrim babylonis edificādo vt poſſent celū ꝑtingere. ⁊ ꝑ ꝯſeq̄ns fortiter ꝯͣ deū inciperent pugnare. Unde dixerūt intra ſe. Uenite faciamus nobis ciuitatē ⁊ turri. cuiꝰ culmē ꝑtīgatvſqꝫ ad celū. ⁊ celebremꝰ nomen nr̄m anteqͣꝫdiuidamur ī vniuerſas terras. Gen̄. xj. Qd̓ videns deꝰ ꝯmouit gētes ſuas .ſ. angelos. et aitill̓ ī loco p̄allegato. Uenite igit̉ ⁊ deſcēdamꝰ ⁊ꝯfundamꝰ ibi linguā eoꝝ vt nō audiat vnuſqͥſqꝫ vocē ꝓximi ſui. qd̓ factū eſt. ⁊ fuerūt ꝯfuſi vnꝰ alteꝝ nō intelligēs. Nam cū vnꝰ petebataquā aliꝰ portabat lapides ⁊ ecōuerſo. ⁊ ita dimiſerūt edificiū nō ꝯpletū. Et durauit illudbellū multis tꝑibꝰ. Pꝰ ꝟo fuerūt aliqͥ boni ꝓceres qͥ viderūt tantā rixā ⁊ tm̄ iurgiū int̓ deū⁊ hoīem Et ſicut int̓duos reges tractauerūt⁊ rogauerūt ꝓ bono pacis ⁊ federis eterni .ſ.filiū dei ⁊ filiā regis nr̄i .ſ. Ade. qꝛ hūanitas filia ē Ade. Et dixerūt illi boni ꝓceres. Si deus vellet ſe tm̄ inclinare ꝙ reciꝑet filiā regisnr̄i .ſ. hūanitatē in vxorē valde eēt benignus.Et deꝰ p̄ſciens futuꝝ illud mr̄imoniū: ſuā benignitatē oſtēdendo: dixit ad abraā Gen̄. xij.Abraam in ſemine tuo benedicent̉ vniuerſifines terre. Proph̓e etiā ꝓphetar̄t de iſto mr̄imonio. Unde dicit Iſa. Ecce ꝟgo ꝯcipiet etpariet filiū: ⁊ vocabit̉ nomē eiꝰ emanuel. Iſa.vij. Mat. jͣ. Ad hͦ mr̄imoniū electa ē vna nobil̓ aula ſiue camera .ſ. vent̓ ꝟginis. De qͦ Qd̓In ſole poſuit tabernaculū ſuū: ⁊ ipſe tanqͣꝫſpōſus ꝓcedēs d̓ thalamo ſuo. pͣs. xviij. Cūaūt natꝰ eēt ſpōſus de thalamo ſuo: dixit angel̓ vt facerēt cantilenā .ſ. Gl̓ia ī excelſis deo.Et ī terra pax hoībꝰ bone volūtatis Luce. ij.Sic gͦ ꝑ illud mr̄imoniū fuit facta pax interdeū ⁊ hoīem. ꝓpter qd̓ xp̄s cū ſalutabat hoīeſſꝑ dicebat. Pax vobis. tā ī ꝯuerſatiōe hꝰ md̓iqͣꝫ etiam in aſcēſione ad celū. cū dixit. PaceꝫKK 2