Druckschrift 
2 (1493) Sermones de tempore. Pars aestivalis
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Sermo. V.

Oēs iſte tribulatiōes ſūt a deo pͥncipalit̓. lꝫoꝑet̉ naturā inſtrumētalit̓ vt notariꝰ calamū. nec de lr̄a bona ſiue mala dr̄. calamusfecit ſꝫ notariꝰ. Ph̓i ꝑfecte cogͦſcētes deūdicūt. Atali planeta eſt. qn̄ in his tribulatiōibꝰ quaꝝ ip̄e deus ē actor pͥncipalis hꝫpatiētiā murmurando ꝯͣ deū. nec amaritudinē cordis recipiēdo. nec ſe indignādo. ſꝫde neceſſitate faciēdo v̓tutē. tūc iſto fornelloaīa depurat̉ Ita fecit eadē die ꝑdidit qͥcqͥdhēbat. vt pꝫ Iob. j. On̄s dedit. dn̄s abſtulit.Sit nomē dn̄i bn̄dictū. Ex iſta patīa renouat̉ aīa. Scd̓o erga ꝓxīm .ſ. qn̄ de īiurijs ꝓximi quecūqꝫ ſint non recepiſtis vindictā. licꝫpoſſetꝭ. qꝛ magꝭ generoſus vel diues eſtis. ſꝫdicatꝭ deo. Dn̄e ego poſſē reciꝑe vindictātali iniuria mihi facta. ſꝫ qꝛ ego maiores iniurias feci vob̓ recepiſtꝭ vindictā. id̓o dn̄eamore vr̄i remitto. nolo vindictam. vt vosmihi remittatꝭ. Talis patīa facit aīaꝫ domicellā iuuenē qͣntūcūqꝫ fuiſſet antiqͣ. dicitxp̄s Math̓. vj. Si dimiſeritꝭ hoībꝰ pctā eo. dimittent̉ vob̓ delicta vr̄a. De ſil̓itudo exꝑimētū in nat̉a. Ferrū em̄ a ſua rubigine renouat̉ ignē dupl̓r. pͥmo fornaceꝫ.ſecūdo martellū ſiue malleū. Ita aīa cuius rubigo ē pctm̄. Si qn̄ ponit̉ in fornacetribulatiōis infirmitatꝭ ⁊c̄. hꝫ patiētiā. renouat̉ vl̓ martellū. Iniurie ꝓximi dicūt̉ martelli. qn̄ faciūt vob̓ vnā iniuriā dādo alapāvulnꝰ. ſꝫ teneamꝰ nos firmit̉ ne rūpamurimpatiētiā. ſic etiā aīa renouat̉. apl̓s deſe de alijs dicebat. Licꝫ is foris eſt nr̄corrūpat̉. tn̄ is intꝰ ē renouat̉ de die in diēij. Coꝝ. iiij. No. de die in diē. qꝛ due ſūt ſpēspatīe. Prima erga deū. iſta facit vnā diemclarificās aīaꝫ. Scd̓a erga ꝓxīm aliā diē faciens. Renouamī ſpū mētis vr̄e .i. abijciteveſtra pctā induimi. Secūdꝰ modꝰ ēpnīaꝫ actualē. Bn̄dictꝰ deꝰ tot modos ordinauit ad renouandū aīaꝫ. Pnīa actual̓ eſtqn̄ ꝑſona diu vixit in pctīs et in mala vitaredit ad ſe dicēs. O miſer ego ſuꝫ religioſusvel clericꝰ. Hic pnīa ꝟa incipit. Scd̓o recipit ꝓpoſitū peccādi. Tertio recipit ꝓpoſitūꝯfitēdi. Quarto acceptat pnīaꝫ. ſic renouatur aīa. De exꝑimentū in natura videmꝰ.Dicūt naturales exꝑti ſunt ꝓprietates reꝝ ſerpēs ex nimia antiqͥtate vix p̄t ſe mouereex groſſicie ruditate pell̓. qd̓ ip̄a aduertēs.pͥmo ieiunat. ſcd̓o pellis ex ieiunio qͣſi ſeꝑat̉ acarne. tertio a dura pelle renouat̉ artū fo-

ramē. Sic aīa in pctīs antīqͣta inueterata pōt ſe mouere ad eundū ad ꝑadiſū oꝑameritoria. ſꝫ remediū bonū hꝫ ſerpētis remedio ſil̓e. vt .ſ. ſic̄ ſerpēs ieiunat. ſic pctōr tl̓is faciat abſtinētiā a pctīs. elōgando ſe a mala ſocietate. deinde artū foramē ꝯfeſſiōis deponat pellē pctōꝝ. ſic̄ ſerpēs magno laboredeponit pellē. ita etiā ꝯfeſſio ē laborioſa in qͣſi diffamat ſe. dicēdo. Pr̄ ego ſum milesvel ciuis ⁊c̄. gētes hoīes honorāt me. ſꝫ egoſū talis tl̓is. ſic aīa renouat̉ et īduit̉ nouapelle .ſ. gr̄e. ſic aīa pōt ambulare meritorie.Auc̄tas. Deponite vos ẜm pͥſtinā ꝯuerſatio veterē hoīem corrūpit̉ ẜꝫ deſideria erroris. Renouamī aūt ſpū mētꝭ vr̄e. īduite no.hoīem ẜm deū creatꝰ ē in iuſticia ſctītateꝟitatis. Eph̓. iiij. Deponite .ſ. vitā ꝯuerſationē malā pctōꝝ. No. dic̄. ẜm deū creatꝰē. pnīa fuit pͥma p̄dicatio xp̄i poſtqͣꝫ ieiunauit. Un̄ d̓t Matheꝰ. Exinde cepit p̄dicare dicere. Pnīam agite. Math̓. iiij. No. iniuſticia .i. pnīa a pctīs p̄teritꝭ. ſctītate cuſtodiēdo ſe a pctīs futurꝭ. ꝟitatis .ſ. pnīegͦ Renouamī ⁊c̄. Tertiꝰ modꝰ ē hūilitatē cordialēQn̄ ꝑſona vana ſuꝑba pōpoſa vult hūiliari toto vero corde dimittendo vanitatestot dānāt. tūc aīa renouat̉. Itē qn̄ ml̓ier videt vir non ſufficit ad vanitates qͣs ip̄afacit. īmo oꝑtet facere vſuras. retinere decimas bona defunctoꝝ. retinere oꝑtetp̄ciū ẜuoꝝ ip̄a dic̄ viro. Ecce iocalia. Nonfaciatꝭ iſta de cetero. Ego volo ire ſimpl̓r. nedānemur vos ego. qͥd mihi ꝓderūt manice caude. Meliꝰ em̄ ē dare amore dei tūc aīarenouat̉. Idē de dn̄o ſiue p̄lato cuiuſuis ſitſtatꝰ qn̄ de ſtatu vano pōpoſo hūiliat̉. dicēdo. Nolo oīa expēdere ī vanitatibꝰ ī ꝯuiuijs dilectꝭ mulieribꝰ. Ego habeo tot florenos vl̓ ſolidos de redditibꝰ. tm̄ expēdā corpore. tm̄ aīa. qn̄ aliqͥs ſic hūiliat̉ aīa renouat̉. De exꝑimētū ī nat̉a. Dicūt nat̉aleſ qn̄ aqͥla eſt ml̓tū antiqͣ hꝫ roſtrū intm̄ reflexū p̄t os aꝑire nec comedere. ſic marceſcit. abūdat in plumis. Et a ſua vetuſtaterenouat̉ allidēdo roſtꝝ ad petrā. Totū fitad exēplū nr̄m. Aqͥla antiqͣ ē aīa pctīs antiqͣta. roſtꝝ hn̄s .i. ītellectū acutū. qꝛ nihil acutiꝰ ē in hoīe nec ſubtiliꝰ. deberet rectꝰerga deū celeſtia ꝯtēplādo. r̄flectit̉ tn̄ ad ſeip̄ꝫcogitādo ſuū genꝰ vt genere regali vl̓ tl̓i. etcogitādoꝓpriā excellētiā d̓t. tu debeſ ire ſicīdutꝰ. Ecce abūdātia plūaꝝ Itē ego ſū nobi