Sermo. II.

pobedientiā nos oēs acqͥrimꝰ ꝑadiſum celeſtē. Hoc on̄dit cū dic̄. Nō oīs qͥ dic̄ mihi dn̄edn̄e ⁊c̄. vſqꝫ regnū celoꝝ. Hic ē magnū ſecretū in hͦ ꝙ dicit dn̄e dn̄e. ⁊ nō ter. vel ſolū ſel̓.Sꝫ qꝛ eſſet ꝓlixius nō dicam hodie ſꝫ cras.Sꝫ in hͦ ꝙ dic̄. Qui facit volūtatē pr̄is meiqͥ in celis ē. ip̄e intrabit ī regnū celorū. Dicoꝙ maxīa gr̄a eſt ꝙ deꝰ dic̄ nob̓ captiuis ſuis.Qui facit volūtatē pr̄is ⁊c̄. Cū tn̄ ex debitoſine aliqͣ ꝓmiſſiōe teneamur ſibi ſeruire. Acſi dn̄s diceret captiuo ſuo. ſeruias mihi bn̄. ⁊ego dabo tibi hereditatē. Nūquid ſuffeciſſetdicere. faciā te liberū. Sꝫ ex magna gr̄a dn̄sꝓmittit hereditateꝫ. Ita deꝰ nobis captiuisſuis. Ideo. j. Ioh̓. v. Hec eſt charitas dei vtmādata eiꝰ cuſtodiamꝰ ⁊ mādata eiꝰ grauianō ſunt. Idē qͥlibet dꝫ dicere ī ſuo ſtatu. ⁊ religioſus ⁊ clericꝰ ⁊c̄. Dn̄e qͥd vultꝭ de me qͥ ſūreligioſus. ego faciā ⁊c̄. ⁊ ſic de alijs. Amē.¶ De eadem dominica. Sermo. ij.Tten dite a falſisꝓphetis. Math̓. vij. De iſta mateRria p̄dicaui heri intellectū lr̄alemModo aūt p̄dicabo materiā moralē. ⁊ totꝰſermo erit moralis. Salutet̉ virgo Maria⁊c̄. Pro introductiōe ⁊ totali ꝓſecutōne huiꝰꝟbi recipio fundamentū a quadā autoritateHieremie ꝓph̓e. in qͣ on̄dunt̉ tres differentiefalſoꝝ ꝓph̓aꝝ. Ecce ego ad ꝓphetas dic̄ dn̄snoſter ih̓s xp̄s ſaluator mundi. Qui furant̉verba mea vnuſqͥſqꝫ a ꝓximo ſuo. Ecce egoad ꝓphetas dicit dn̄s. qͥ aſſumūt linguas ſuas. ⁊ aiūt. dicit dn̄s. Ecce ego dicit ad ꝓphetas ſomniātes mendaciū qͥ narrauerūt ea etſeduxerūt populū meū in mendacio ſuo. etin miraculis ſuis. cū ego nō miſiſſeꝫ eos necmādaſſem eis. Hiere. xxiij. ¶ Pro intellectuhuiꝰ auc̄tatis ſciendū ꝙ ẜm glo. ⁊ doctorespoſtillātes quādo ſancti ⁊ veri prophete. vtIſaias ⁊ Hieremias ⁊ alij habebāt a d̓o aliquā reuelationeꝫ de aliquibꝰ magnis factisfuturis ꝓſperitatis vl̓ aduerſitatis ponebātillam in ſcriptis. vt ſuo tꝑe eā reuelarēt ppl̓oEt aliqui falſi ꝓphete obſeruātes furabant̉eis illas ſcripturas. ⁊ ipſi vt reputarent̉ prophete publicabāt anteqͣꝫ veri ꝓphete. Et cōtra iſtos dicit deꝰ. Ecce ego ad prophetas qͥfurant̉ verba mea. ¶ Secūda differētia falſorum ꝓphetaꝝ fuit qui nō furabant̉ vt pͥmiſed qͥcquid ſomniabāt vel illudebant̉ a demonibꝰ. dicebāt eſſe reuelatōes diuinas. Et

ip̄i decepti decipiebant populū. Et de iſtisdicit deꝰ. Ecce ego ad ꝓph̓as dicit dn̄s ſomniantes ⁊c̄. ¶ Tertia differētia falſoꝝ ꝓphetarū eſt qͥ nō furabant̉ nec ſomniabāt. ſed exſua ſuꝑbia ẜm ſuas imaginatiōes loquebātur ad voluntatē ſuā ⁊ decipiebāt populumEt iſtis dicit deꝰ. Ecce ego adꝓphetas. quiaſſumūt linguas ſuas. ⁊ aiūt. dicit dominꝰ.Ex iſtis tribꝰ differētijs falſoꝝ ꝓphetaꝝ notaui ego tres differētias falſoꝝ prophetarū.qui hodie decipiūt totū mūdū. Primus ꝓpheta eſt qͥ ingenio vl̓ intellectu ē p̄ſumptuoſus. Secūdus eſt qͥ ꝓximo eſt iniurioſus.Tertiꝰ ē dyabolꝰ totꝰ mēdoſus. Iſti tres hodie totū mundū decipiūt. ¶ Dico primo ⁊c̄.Iſte ꝓph̓a malus multos dānat ⁊ cadit ī pͥma differētia illoꝝ qͥ furabant̉ verba dei ⁊ ſibi appropriabāt. Ita faciūt p̄ſumptuoſi quiverba dei ſubmittūt ⁊ ſubijciūt ſuis rōnibꝰ.argumētis ⁊ intellectui. nō curātes qͥd dicitdeꝰ. vel ſi eſt ꝯtra deū et determinationē eccleſie. de quibꝰ dicit Hieronymꝰ ad Paulinū. c. vj. Neſcire dignant̉ qͥd ꝓphete. qͥd apoſtoli ſenſerunt. Sꝫ ad ſenſum ſuū incōgruaaptāt teſtimonia. qͣſi grāde ſit ⁊ nō vicioſiſſimū dicēdi genꝰ deprauare ſentētias ⁊ ad volūtatē ſuā ſacrā ſcpͥturā trahere repugnāteꝫIſte falſus ꝓpheta multos dānat. Un̄ eſt hͦin mūdo qd̓ multi credūt ꝙ vſura nō ſit peccatū. Et licꝫ nō dicāt ore ꝓpter timorē. quiaeccl̓ia ꝯdēnat vſurā. tn̄ volūt vſurꝭ intereſſe⁊ intellectꝰ taliū facit iſtā rōeꝫ. Quare ſi vnaꝑſona vel cōmunitas tenet pecunias meas⁊ cū illis lucrat̉ nō recipiā ego aliqͥd ⁊c̄. Neccogitat ſi eſt ꝯtra deū vl̓ eccl̓ie determīatiōꝫNā talis rō ꝯtinet errores. Primꝰ qn̄ dicūtpecunias eſſe ſuas. falſum dicūt. quia dominus nō tenet̉ cōputū reddere alteri. ſed quilibet habet reddere cōputū deo. qui eſt dominus oīm. Dn̄i eſt terra ⁊c̄. Qualē iniuriā faceret regi ſi theſaurariꝰ vl̓ diſpēſator diceretDe pecunijs regꝭ vt de meis pecunijs ego faciā ⁊c̄. Oēs diuites ſūt theſaurarij vl̓ diſpēſatores dei. Qꝛ ſic̄ rex ꝯſtituit ſuos diſpenſatores. Ita deꝰ in qͣlibet villa vel ciuitate ſuos diſpēſatores .ſ. diuites vt diſpēſent. Primo in ſuis neceſſitatibꝰ ⁊ domꝰ ſue. ⁊ nō ī vanitatibꝰ. Secūdo in domeſticis. dās quitationem .ſ. pauꝑibꝰ amicis regis xp̄i. Regulaquā dn̄s dedit ſuis diſpēſatoribꝰ eſt iſta. Nōfeneraberis fratri tuo ad vſurā pecuniā. necfruges nec quālibet aliam rem. Deute. xxiij.