IIIISermo

non dixit. nolo ꝙ intres. imo deſiderabat. ẜ nōerat dignus. quia nullus eſt dignus reciꝑe deūvt intrētis in domum meaꝫ. lꝫ placeret ſibi ſi intraret vt aliquam bonam gratiā obtineret. Itadebet eſſe nobis in cōmunione. debemus enimdicere. domine non ſum dignus ⁊cͣ. lꝫ velimusꝙ intret intus cōtemplando: ⁊ credendo firmit̓ꝙ deus eſt intra illam cortinam ⁊ hoſtiā albam⁊cͣ. tunc homo dicet. domine non ſum dignꝰ ⁊cͣ.tamen exquo domine vos vultis ītrare ⁊ ita ordinaſtis mihi placet: ⁊ ſanabit̉ puer meus. id ē.ſpūs qui ſemper eſt iuuenis. nō enī ſeneſcit. Aliqui enī ex iſto verbo. domine non ſum dignus.male intellecto. ⁊ ex qͣdam humilitate que potius debet dici rebellio: nolūt recipere ip̄m cōmunicando in paſca. talis nunqͣꝫ recipiet̉ a chriſtoDicunt enī. nōne eſt melius non cōmunicare qͣꝫcōmunicare male paratus. Detur reſpōſio perparabolam de rege qui iuit ad venandum. Itain ꝓpoſito xp̄s rex ⁊ dominus venit in deſertohuius mundi ad venandū non ꝑdices ⁊cͣ. ſꝫ animas noſtras. Iſta venatio fit maxime in. xl. ⁊ ꝑfecta venatione in paſcate vult intrare villam.Quelibet ꝑſona eſt tāqͣꝫ villa ſeu caſtrū. ⁊ ē honor domini talis ingreſſus. ⁊ eſt vtilitas noſtraDicūt aliqui. lꝫ ſitis rex non intrabitis. quia nōſum dignus ⁊cͣ. qꝛ ego ſū in mala volūtate. Talis non excuſat̉. quia debet deponere malaꝫ voluntatē. dicendo. domine non ſum dignus. Sꝫexpectate exquo vultis intrare ornabo domū ꝑcōtritionem cōfeſſionē ⁊cͣ. tūc eēt excuſatus. aliter non. Alij imꝑiti recipiūt lete cōmunicādo ſꝫponūt eum in loco porcorū nec habēt excuſationem. quia eccl̓ia dat hebdomadas ſeptē: ad parandū ſe ad cōmunicanduꝫ. ⁊ ꝑ dignam cōmunionem. ſic reformat̉ corpus. Id̓o in cōmendationem illius oratiōis dicit̉: ⁊ ſanatꝰ eſt puer exilla hora. Matth̓. viij. Supradictā parabolaꝫvide latius ſuperius in diebus rogationū. ẜmone. petite ⁊ accipietis ⁊cͣ. ¶ Tertia ē. thema ꝓpoſitum. Patientiā habe in me. Dico ꝙ hic petit̉ꝓlongatio vite Ratio. iuſtificata anima homīsper gram. ⁊ corꝑe reformato ꝑ euchariſtiaꝫ. adhūc reſtat ſolutio debitoꝝ. Dicat̉ quomodo ꝓquolibet peccato mortali debemus ſeptē ānosde penitētia vel h̓ vel in purgatorio. verbi gr̄a.Si iuiſti vnqͣꝫ ad diuinos cōputa ſepteꝫ annosde penitentia quos debes deo. Iteꝫ ſi iuraſti inuanum ⁊cͣ. Si nō ſoluūt h̓. in purgatorio habētſoluere. Id̓o cōfiteri peccata tua debes ⁊cͣ. Cōfeſſio enī liberat animā ab inferno ⁊cͣ. ſed cōmunio cōfortat corpus. ſꝫ reſtat nunc ſoluere debitum ſicut alicuius regis ẜuus furtum cōmittēspoſt reconciliationē domini qͥ dimiſit ſibi mortēadhuc tenet̉ ſoluere qd̓ accepit Ita omnes nosſumus fures ⁊ latrones. quia furati ſumus deomultotiens honorē. reuerentiā. obedientiam. ⁊

non ſoluimus ſibi ⁊cͣ. Si fieret p̄ceptum ex ꝑtebaliui ſub pena qͥnqꝫ ſolidoruꝫ ꝙ nullus facerethoc ⁊cͣ. om̄es cauerent. et deus ꝑ patriarchas.ꝓph̓as. apoſtolos. ⁊ ꝑ ſeip̄m p̄conizauit ꝙ nullus vadat ad diuinos ſub pena ⁊ ꝑditiōe corporis anime ⁊ bonoꝝ omniū: ⁊ nullus timet. Idene aliquis iuret. Idem de feſtis ẜuandis ⁊ noncuramus. Ecce furtum honoris dei. quia in maiore honore habet̉ mādatū alicuius domini terreni p̄cipientis qͣꝫ dei. Id̓o om̄es obligamur regi xp̄o. Confeſſor autē eſt medius inter deum ⁊homineꝫ. Id̓o eligēdus ē bonus cōfeſſor qͥ oretꝓ peccatore. ⁊ quādo peccator abſoluit̉ remittitur ſibi mors inferni. Et quando cōmunicat comedit cum rege xp̄o. ſed reſtat ſoluere debitumſcꝫ ſatiſfacere per penitentiā. Facite fructos dignos penitētie. Mat. iij. Ad hoc ſoluenduꝫ petitur dilatio vite dicēs: Patiētiā habe in me ⁊cͣqͣſi diceret. Domīe exquo remiſiſti mihi morteꝫ⁊ reduxiſti me. ad mēſam tuam expecta me modicū ⁊ patientiā habe ⁊cͣ. Sciatis ꝙ modo poterimus ſoluere cū decē operibus: et erit ꝯtentusqd̓ ſignatur in hoc vocabulo patientiā. In quoſunt decem littere. qꝛ ſicut peccamus ꝯtra decēp̄cepta ita ſatiſfaciamꝰ ꝑ decē oꝑa penitētialia.Primū ē peccatorū cognitio. Scd̓m cordis contritio. Tertiū emēdandi ꝓpoſitū. Quartū orisconfeſſio. Quintū corporis afflictio. Sextū humilis oratio. Septimū elemoſynarum largitio.Octauū in iuſtoꝝ reſtitutio. Nonū euchariſtiecōio. Decimū iniuriarū remiſſio. Tunc de quolibet ſic faciēte poterimus dicere. Et miſertꝰ eſtdn̄s ſerui illius. dimiſit eum ⁊ om̄e debitū dimiſit ei. Matth̓. xviij.¶ Sermo qͣrtus de eadem dn̄ica.Haritas veſtramagis ac magis abūdet. ad Phlip̄.Doctrina eſt cōmunis in tota ſcriptura ſiue theologia ꝙ īter om̄es virtutes nobis neceſſarias ſiue intellectuales. vt ſapiētia. ſcientiaītellectiua. vl̓ morales. vt tꝑantia prudentia ⁊cͣvel infuſas vel acqͥſitas. vel theologicales. vt fides ſpes. maior ⁊ plus neceſſaria ad ſaluationēeſt charitas .ſ. amor. dei ſuꝑna et ꝓximi ordinata. Ratio declaretur ꝑ ſimilitudinē Ponamusꝙ de vno fonte ꝓcedunt. xij. riui vel flumīa Sivos haberetis illum fontem in domo ſeu viridario veſtro: omnia flumina ab eo deſcendētiahaberetꝭ. Per oppoſitū. ſi fons ſiccatur nihil haberetis de fluminibꝰ. Ita charitas eſt vnꝰ fonsabundās ꝯcernens amorē dei ⁊ ꝓximi. a quo ꝓcedunt omnes ꝟtutes tāqͣꝫ flumina a fonte quiergo habet charitatem habet et alias virtutes.vnde Augꝰ. Quicquid patet ⁊ quicqͥd latet totum ſeruat qui charitatē ſeruat in moribus. peroppoſitum. ſi charitas deꝑditur que nō deꝑdit̉