Druckschrift 
2 (1488) Sermones de tempore. Pars aestivalis
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Sermo

pignus reſtituerit ille impiꝰ rapināqꝫ redͥdiderit in mandatis vite ambulauerit nec fecerit qͥcqͣꝫ iniuſtū vita viuet ⁊ nō moriet̉. omīa peccataq̄ peccauit nō imputabunt̉ ei. Ezech̓. xxxiij. Uidetur gͦ nob̓ ſi habemus bonū ⁊ piū dn̄m Magna erit culpa damnatorū. cū tam bonū forumhabeamꝰ hic de pietate ⁊ miſcd̓ia dei. In iſta ꝑte pͥma euangelij apparet manifeſte ꝙ diuites ⁊p̄lati nō ſunt dn̄i bonorū tꝑalium ſeu ſpūaliumſꝫ diſpenſatores tm̄. Rō qꝛ ẜm euangeliū hodiernum qͥlibet hꝫ reddere ratōeꝫ ⁊ cōpotū. gͦ ⁊cͣ.Caueant gͦ diuites ne dicāt ſe eſſe dn̄os ſꝫ diſpēſatores. Sicut em̄ vnus magnꝰ rex hꝫ multosdiſpenſatores vt diſpenſent bōa pͥmo ill̓ de domo dando neceſſitatē. Ita de xp̄o. totus md̓useſt regnū ſuū. ⁊ in qͣlibet villa. ciuitate ⁊cͣ. facittres theſaurarios .ſ. diuites. qꝛ nullus eſt diueſniſi ordinatōe dei ⁊ dat bona ⁊ diuitias vt ẜuiant ſibi ⁊ eorū neceſſitatibꝰ. ⁊ nō ẜuiant aduerſario xp̄i .ſ. demoni. al̓s punient̉ a dn̄o deo Itēeccl̓aſtici vt papa. cardinales. ep̄i ⁊ alij curatidiſpenſatores ſpūales ſunt .ſ. dignitatū. bn̄ficiorum ⁊ ſacramentorū. Theſaurariꝰ maior ē papa ſibi dedit claueſ. Creditis ꝙ papa ſit dn̄s beneficiorū nō. ſꝫ diſpenſator. Io apl̓s loquēs deſe ⁊ de alijs dicit. Sic nos exiſtimet hō vt miniſtros xp̄i ⁊ diſpēſatores mīſteriorū dei .j. ad cōrin. iiij. Et ſequit̉. Hic iā querit̉ inter diſpenſatores miniſtrorū vel eccl̓aſticos vl̓ laicos. vt fidelis quis inueniat̉. O qual̓ honor erit illi quid̓r fidel̓ ⁊ qͥ diſpenſat bona ẜm dei ordinatōneꝫal̓s infidel̓ eſt. Alia practica. deus dedit regulā⁊ ordinatōꝫ diſpenſatoribꝰ bonorū tꝑalium di.Non feneraberis fratri tuo ad vſura pecuniaꝫnec fruges nec quālibet aliā rem. Deut̓. xxiij.Hic ptꝫ ſtulticia multorū qui dicūt. Nunqͥd demeis pecunijs poſſum facere ad libitu. lude̓ ⁊cͣ.Et ſi diſpenſator regis eſſet infidel̓. ſi ꝯͣ ordinationem regis diſpenſaret di. De pecunijs regispoſſum facere ⁊cͣ. Ignorantia huiꝰ veritatis facit damnare ml̓tos vſurarios qͥ qn̄ rep̄hendūt̉dicūt. Nunqͥd poſſum mutuare. x. ꝓ. xij. nūqͥdpoſſum facere cū bonis meis qͥcqͥd voluero ⁊cͣ.Cū iſta rōe vadūt ad infernū. qꝛ dn̄i eſt t̓ra ⁊cͣ.Scd̓o mīſtrare ſacr̄a abſqꝫ ſimonia. ſacr̄m magis neceſſariū eſt ſacr̄m pnie. Dicat̉ quō iniungunt miſſas ꝓ pnīa vt ſibi ⁊cͣ. Idem de ſepulturis. dicat̉ quō res ſpūalis debet fieri pͥmo libere⁊ poſt poſſunt pete̓. iuxta ꝯſuetudinem patrie.Ecce qͣre dicit. Gratis accepiſtis gratis date.Mat. x. Et qͥ facit hͦ tenet ꝯſiliū. be. Petri di.Paſcite qͥ in vob̓ eſt gregē dei ꝓuidētes nō coacte ſꝫ ſpōtanee ẜm deū. neqꝫ turpis lucri gr̄a.volūtarie neqꝫ vt dn̄antes in clericis ſed formaſcī gregis ex animo. ⁊ cum apparu̓it pͥnceps paſtorū ꝑcipietis immarceſſibilē gl̓e coronā. j. Peiri. v. Dico ſcd̓o ꝙ oſtendit̉ crudelitas hūa-

nalis vitioſa cū dicit. Egreſſus aūt ẜuus ille inuenit vnū de conẜuis ſuis ⁊cͣ. vſqꝫ dōec redderet vniu̓ſum debitū. magnā crudelitatem fecitẜm pietatē quā ip̄e a dn̄o ſuo acceꝑat maxīe cogitando debitū qd̓ ſibi dimiſerat. ⁊ debituꝫ qd̓ip̄e exqͥrebat a ꝯſeruo ſuo. cū parū ab eo receperat. Ita de nob̓. deus parcit nob̓ magna peccata q̄ fecimus ꝯͣ eum. ⁊ nos nolumus remittereparuas iniurias ꝓximis. Sed di. qͣre deus debitum qd̓ remittit nob̓ ponit in nūero denario.⁊ cuilibet vnitati addit̉. M. ⁊ ſunt decē milia?Dico ꝙ totū debitum qd̓ deo debemꝰ eſt in numero denario. qꝛ nullū eſt peccatuꝫ mortale qͥnſit ꝯͣ decem p̄cepta legis. implicite vel expliciteꝑ ſe vel reductiue. Mille eſt numerus ſignansꝑfectōꝫ que addit̉ ad innuendū gͣuitateꝫ peccati mortal̓ ꝓ quo eſt faciēda pnīa ꝑfecta. Primūmandatū eſt. Nō habeb̓ deos alienos. Si visſaluari nō recurras ad diuinos. ſꝫ ad deum. Iuſtum mandatū eſt. Si aūt qͥs facit oppoſitū peccat ꝯͣ pͥmum. Iō qͥ facit oppoſitū ille debꝫ mille.Dicat̉ quō recurrentes ad diuinos faciunt magnam iniuriā xp̄o qui qn̄ debuit aſcēdere ad celos dimiſit remediū ꝓ ſceleribus. quia iam fecerat mandatū de talibꝰ di. In nomīe meo ſuperegros manus imponēt ⁊ bn̄ habebūt ⁊cͣ. Marci vlti. Ideo dauid. Si obliti ſumus nomē deinoſtri ſi expandimus manus nr̄as ad deū alienum. nōne deus exqͥret iſta. psͣ. xliij SecundoNō aſſumes nomē ⁊cͣ .ſ. falſe iurādo. Talis dꝫduo milia. Tertiū. Memēto vt diē ſabbati ſāctifices ⁊cͣ .ſ. abſtinēdo a negocijs tꝑalibꝰ. audire miſſam ⁊cͣ. Quartum. Honora ꝑentes cordeore ⁊ oꝑe eis ſubueniēdo. qͥ facit oppoſitū debetqͣtuor. Quintū. Nō occides .ſ. inimicos ꝑ vīdictam nec ꝑ odium. ſed mediāte iuſticia. Omnisqͥ odit fratrē ſuū homicida eſt. j. Ioh̓. iij. Prīooccidit ſeip̄m ac ſi biberet venenū. qꝛ odiuꝫ venenum eſt occidens aīam. ⁊ eſt maius peccatuꝫodire ſe qͣꝫ aliū. Itē occidit ꝓximū ſi nō facto tn̄voluntate. Sextū. non mechaberis. vir ⁊ vxorẜuantes modum nō faciūt luxuriā q̄ ſit peccatūmortale. ſꝫ aliter. Qui facit oppoſitū ſignant̉ deadulterio frangentes ſibi fidē mutuo ꝓmiſſamꝓditor eſt vir ⁊ ꝓditrix eſt ml̓er. Creditis ꝙ viri pn̄t cū alijs peccare ⁊ nō vxores. ẜm iura adeqͣlia iudicant̉ in mūdo. ſꝫ apud deū magis peccat qͥ frangit fidē vxori. cū fortior ſit ad reſiſtendum ẜm augꝭ. iij. li. de adulterinis coniugijs.Septimū. nō furtū facias. qꝛ deꝰ ⁊ ius diuinūpuniūt fures ſicut videtis. licꝫ h̓ puniant̉. penātn̄ quā alibi habebūt (⁊ ſi non penituerīt) penehuiꝰ mūdi incomꝑabil̓ eſt. Iō qͥlibet ſit ꝯtētusqꝛ nō placet dn̄o. Dicat̉ ꝯͣ illos qͥ furant̉ fructꝰdicētes nō eſſe pctm̄. Rō ſi nō fuiſſꝫ pctm̄ nonoportuiſſet xp̄um incarnari nec naſci nec pati.Octauū nō falſum teſtimoniū dices ⁊cͣ. nec in