Druckschrift 
2 (1488) Sermones de tempore. Pars aestivalis
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Sermo

⁊ corrupta in peccatis. eſt ꝑ patientiaꝫ ꝟtualemſcꝫ erga deum ⁊ ꝓximū. Patiētia ꝟtualis ergadeū eſt in tribulatiōibꝰ q̄ ſūt a deo vt ſūt infirmitates diuerſe pauꝑtates ꝑditio filioꝝ parentuꝫ⁊ amicoꝝ. Omnes iſte tribulatioues ſūt a deopͥncipaliter lꝫ operet̉ ꝑ naturaꝫ inſtrumētalitervt notariꝰ per calamū. nec de lr̄a bona ſiue maled̓r calamus fecit ſꝫ notariꝰ. ph̓i ꝑfecte nō cognoſcētes deū dicūt a tali planeta eſt hoc. qn̄ ergo īhis tribulationibꝰ quaꝝ ip̄e deus eſt actor pͥncipalis hō habet patiētiā nō murmurādo ꝯͣ deuꝫnec amaritudinem cordis recipiēdo. nec ſe indignādo. ſꝫ de neceſſitate faciēdo ꝟtuteꝫ. tunc iſtofornello aīa depuratur. Ita fecit qͥ eadeꝫ die ꝑdidit quicqͥd habebat. vt ptꝫ Iob. j. Dn̄s deditdn̄s abſtulit. Sit nomē dn̄i benedictuꝫ. Ex iſtapatiētia renouat̉ aīa. Scd̓a erga ꝓximum ſcilꝫqn̄ de iniurijs ꝓximi q̄cunqꝫ ſint non recepiſtisvindictam lꝫ poſſetis. qꝛ magis generoſus vl̓ diues eſtis: ſed dicatis deo. Dn̄e ego poſſem recipere vindictā de tali iniuria mihi facta. ſꝫ quiaego maiores iniurias feci vobis ⁊ nō recepiſtisvindictā. ideo dn̄e amore veſtri remitto et nolovindictā vt vos mihi remittatis. Talis patientia facit aīaꝫ domicellā iuuenē qͣꝫtūcunqꝫ fuiſſetantiqua. ideo dicit xp̄s Mat. vj. Si dimiſeritꝭhoībꝰ peccata eoꝝ dimittēt̉ ⁊ vobis delicta vr̄aDe hoc ſil̓itudo ⁊ experimētū in natura. Ferrūenī a ſua rubigine renouat̉ ꝑ ignē duplicit̓. Primo ꝑ fornacē Scd̓o ꝑ martellū ſiue malleū Itade aīa cuiꝰ rubigo ē peccatū ¶Si qn̄ ponit̉ ī fornace tribulatiōis vel infirmitatis ⁊cͣ. hꝫ patientiam. renouat̉ ꝑ martellū. Iniurie ꝓximi dicūtur martelli qn̄ faciunt vobis vnā iniuriā dādoalapā vel vulnꝰ. ſed teneamꝰ nos firmiter ne rūpamur ꝑ impatientiā. ⁊ ſic etiam aīa renouaturId̓o apl̓us de ſe ⁊ de alijs dicebat. Licꝫ is qͥ foris eſt noſter homo corrūpatur. tn̄ is qͥ intus eſtrenouat̉ de die in diē. ij. Corꝭ. iiij. Nota de die īdiem. qꝛ due ſunt ſpecies patiētie. Prima ergadeū. ⁊ iſta facit vnam diē clarificās aīam. Scd̓aerga ꝓximū aliam diem faciens. ergo Renouamini ſpū mentis vr̄e .i. abicite veſtra peccata etinduimini. Scd̓s modus ē ꝑ pnīam actualemBn̄dictus deꝰ qͥ tot modos ordinauit ad renouandū aīam Pnīa actualis ē qn̄ ꝑſona que diuvixit in peccatis ⁊ mala vita redit ad ſe dicens.O miſer ego ſū religioſus vel clericꝰ. Hic penitentia vera incipit. Scd̓o recipit ꝓpoſitum nonpeccandi. Tertio recipit ꝓpoſitum confitendi.Quarto acceptat pnīaꝫ. ⁊ ſic renouatur anima.De hoc exꝑimētū in natura videmꝰ. Dicūt naturales qͥ exꝑti ſunt ꝓprietates rerū ꝙ ſerpensex nimia antiqͥtate vix p̄t ſe mouere ex groſſitie⁊ ruditate pellis. qd̓ ip̄e aduertēs. pͥmo ieiunatScd̓o pellis ex ieiunio quaſi ſeparatur a carne.Tertio a dura pelle renouat̉ ꝑ artum foramen.

Sic aīa in peccatis antiquata ⁊ inueterata nonpōt ſe mouere ad eundū ad paradiſū ꝑ oꝑa meritoria. Sꝫ remediū bonū habet ſerpentis remedio ſil̓e vt .ſ. ſicut ſerpēs ieiunat. ſic peccator talis faciat abſtinētiā a peccatis elongādo ſe a mala ſocietate. deinde ꝑ artū foramē ꝯfeſſionis deponat pellē pctōꝝ. ſic̄ ſerpens cū magno laboredeponit pellē. ita etiā ꝯfeſſio eſt laborioſa ī qͣ hōqͣſi diffamat ſe dicendo. pr̄ ego ſum miles vel ciuis ⁊cͣ. gētes ⁊ hoīes honorat me. ſꝫ ego ſum talis ⁊ talis. ⁊ ſic aīa renouat̉ ⁊ induit̉ noua pelleſcꝫ gr̄e. ⁊ ſic aīa pōt ambulare meritorie. Auto.Deponite ẜm pͥſtinā ꝯuerſatōeꝫ veterē hoīeꝫ qͥcorrūpit̉ .ſ. deſiderio erroris. Renouamī in ſpūmentis vr̄e. ⁊ induite nouū hoīeꝫ qͥ ẜm deū creatus eſt ī iuſticia ⁊ ſanctitate ꝟitatis. Eph̓. iiij.Deponite ſcꝫ vitā ⁊ ꝯuerſatiōem malā peccatorū. Noͣ cū dicit qͥ ẜm deuꝫ creatus ē. Nam pnīafuit pͥma p̄dicatio xp̄i poſtqͣꝫ ieiunauit. vn̄ dicitmattheꝰ. Exinde cepit p̄dicare ⁊ dicere. pnīamagite. Mat. iiij. Noͣ in iuſticia .i. pnīa a peccatꝭp̄teritis. ⁊ ſanctitate cuſtodiendo ſe a peccatꝭ futuris. veritatis ſcꝫ pnīe. ergo renouamī ⁊cͣ Tertius modus ē ꝑ humilitateꝫ cordialē. qn̄ ꝑſonavana ſuꝑba ⁊ pōpoſa vult humiliari toto ⁊ ꝟocorde dimittendo vanitates que tot dānant tūcanima renouat̉. Item qn̄ mulier videt ꝙ vir iānon ſufficit ad vanitates qͣs ip̄a facit. imo oportet eum facere vſuras. retinere decimas. ⁊ bonadefunctoꝝ. ⁊ retinere eū oꝑtet p̄ciū ẜuoꝝ. ⁊ ip̄adicit viro. Ecce iocalia nō faciatis iſta de ceteroego volo ire ſimpliciter ne dānemur vos ⁊ egoqͥd mihi ꝓderūt manice ⁊ caude. Meliꝰ enī eſtdare amore dei tūc aīa renouat̉. Ideꝫ de dn̄o ſiue p̄lato cuiuſuis ſit ſtatus. qn̄ de ſtatu vano etpōpoſo hūiliat̉ dicendo. Nolo oīa expēdere invanitatibꝰ in ꝯuiuijs ⁊ cum dilectis mulieribꝰ.Ego habeo tot florenos vel ſolidos d̓ redditibꝰtm̄ expēdā ꝓ corꝑe ⁊ tm̄ ꝓ aīa. qn̄ aliquis ſic humiliat̉ aīa renouat̉. de hͦ exꝑimentū in natura.Dicūt naturales ꝙ qn̄ aqͥla ē multū antiqͣ hꝫ roſtrum intm̄ reflexū ꝙ nō pōt os aꝑire nec comedere. ⁊ ſic marceſcit. abundat ī plumis. Et a ſuavetuſtate renouat̉ allidendo roſtrū ad petram.totū hͦ fit ad exemplū noſtrū. aquila antiqͣ ē aīapeccatis antiqͣta. roſtrū hn̄s .i. intellectū acutū.qꝛ nihil acutiꝰ eſt in hoīe nec ſubtilius qͥ cū deberet eſſe rectꝰ erga deū celeſtia ꝯtēplādo reflectit̉tn̄ ad ſeip̄m cogitādo ſuū genꝰ vt d̓ genere regali vel tali. ⁊ cogitādo ꝓpriā excellētiā dic̄. Iō tudebes ire ſic indutꝰ. Ecce abundātia plumarū.Item ego ſū nobilis vl̓ miles. id̓o debeo ſic ⁊ ſicincedere. Nō opꝰ ē follo ſuſpēdere cimbala collo. Et ſic aīa ſe macerat nō recipit cibū ſpūalem⁊ abūdāt in plumis .i. vanitatibꝰ. Idē d̓ religioſis vel clericis cogitantibꝰ. Ego ſum mgr̄ vl̓ doctor aptus ad diſputandū ⁊ p̄dicandum. IdeoB b b 5