¶ Dominica ſecunda poſt trinitatis

ꝟbo viuo vocarem Petrū. Iſto mō deus vocat nos in p̄dicatōne euangelica. qꝛ v̓bum p̄dicatoris bonam doctrinam p̄dicantis verbū deimagis eſt qͣꝫ p̄dicatoris. Sicut ſonus fiſtule potius eſt ſonātis fiſtule que de ſe neſcit facere ſonum. Sic p̄dicator nō eſt niſi fiſtula que a ſpiritu ſancto mouet̉. Non etiam vos eſtis qͥ loquimini ſed ſpūs patris veſtri qui loquit̉ in vobisdixit xp̄us p̄dicatoribus. Mat. x. Ptꝫ clare q̄ꝟbum p̄dicatorū eſt v̓bum viuū dei. Quandogͦ p̄dicator p̄dicat tunc deus vos vocat verboſuo viuo. Seruum meū vocaui ⁊ nō reſponditmichi ore ꝓprio dep̄cabar illū. Iob. xix. Ideoquādo vos auditis vnam bonā p̄dicatiōeꝫ in qͣp̄dicator monet vos vt dimiſſis peccatis redeatis ad bonam vitā. ſtatim vos debetis dice̓. Odeus vocat me volo cōuerti ⁊ ire ad eum. Sedmultis accidit vt ſamueli puero innocenti hūili⁊ deuoto. quem heli (qͥ erat vt papa apud nos)faciebat dormire coram arca dei. ⁊ de nocte deꝰvocauit eum dicens Samuel. qͥ ſurgens cucurrit ad heli dicens. Ecce ego. vocaſti em̄ me ⁊cͣ.Qui dixit. non vocaui te. reuerte̓ ⁊ dormi. pͥmiRe. iij. Cum aūt iterū ſcd̓o ⁊ tertio vocaretur adeo. ſꝑ ibat ad heli. Intellexit autē hely ꝙ dn̄svocaret puerū ⁊cͣ. Nota hiſtoriam qͣꝫtum facitad ꝓpoſitum. Ita accidit multis qui vocant̉ adeo ⁊ ip̄i vadunt ad hely. Heli em̄ interp̄tat̉ .ſ.fortis aſcendens deus meus. Quādo iuuenesvocant̉ a deo ip̄i vadunt ad hely dicendo. mōego ſum iuuenis ⁊ fortis. ſed quando ero ſenextunc faciam pnīam. Vos vaditis ad Heli .ſ. adfortem cōfidentes de iuuentute fortitudine ⁊cͣ.cum tamē non ſitis certi ſi hodie vel cras moriemini. quādo dicit̉ religioſo iuueni. O quare nōẜuatis regulam ⁊ cerimonias? Reſpondet. mōſum iuuenis ſed qn̄ ero ſenex ⁊cͣ. quādo nō poterit ẜuare. Idem de clericis ⁊ laicis ⁊ mulieribus. pauci iuuenes ſunt qͥ vadunt ad deum qn̄vocant̉ vadunt ad Heli. hͦ eſt ad fortem. qꝛ confidunt de ſua iuuētute ⁊ fortitudine. ⁊ frequenter iuuenes improuiſe moriunt̉. ⁊ ſic vadūt adinfernum. Quādo ſunt infirmi dicunt ſui. nō dicatis ſibi ꝙ confiteat̉. qꝛ poſſet terreri ꝙ ⁊cͣ. ſedqn̄ medicus dicit factum eſt faciatis ip̄m confiteri. qꝛ mortuus eſt. Non fiet ita dicit diabolusQuādo venit confeſſor facit ip̄m dormire. ⁊ dicunt ſui cōfeſſori. o pater modo dormit. tamenredeatis in ſero. ⁊ tūc diabolus facit ip̄m ſudare. ⁊ dicit̉ cōfeſſori. o pat̓ redeatis cras de māe.qꝛ modo ſudat. Et in craſtinum quādo confeſſor venit q̄rens de eius ſtatu dicunt. pat̓ in media nocte mortuus eſt. Ideo cōfiteri ſtatim debetis. ⁊ non cōfidatis de fortitudine. Ideo dauid. Fortitudinem meam ad te cuſtodiam ⁊cͣ.Alij vadunt ad Hely ẜm qd̓ interp̄tatur aſcendens appetētes aſcenſum mūdialem in honori-

bus. dignitatibus. diuitijs ⁊cͣ. Quādo vocant̉a deo ip̄i vadunt ad hely. Uerbi gr̄a. Deꝰ vocauit religioſum in ſtatu religionis. ſed ip̄e qͥdfacit: vult aſcendere. vadit ad ſtudiū vt aſcendat ad magiſteriū. epiſcopatū ⁊cͣ. Idem de clerico qͥ ponit ſe in domo magni domī ⁊cͣ. Idemde illis qͥ ꝑ vſurā volunt aſcendere ad magnasdiuitias. omēs vadunt ad hely. Alij vadūt adhely ẜm tertiam interp̄tatōnem .ſ. deus meus.vt ſunt illi qͥ ſtulte cōfidunt de miſericordia deiqꝛ ſine penitentia confidere de dei miſericordiaſtulticia eſt dicendo. quare xp̄us fecit tantā penitentiam non ꝓ ſe ſed ꝓ me? ⁊ cum iſta ꝯfidentia vana vadunt ad infernū. licitū eſt confiderede deo qͣꝫtumcūqꝫ homo ſit peccator. ſi hō vultpenitere. ſed qui non vult penitere. nec reſtituere nec iniurias remittere. tal̓ non debet de deimiſericordia cōfidere. qꝛ ſtulticia eſſet. Ecce qͥddicit ſcriptura. Ne dicas miſeratio dei magnaeſt. multitudinis peccatorū meorū miſerebitur.miſcd̓ia em̄ ⁊ ira cito ab illo ꝓximant. Eccī. v.De nullo legit̉ niſi de latrone ꝙ haberet malaꝫvitam ⁊ bonū finem. Ideo faciamus vt Samuel fecit quarta vice quādo fuit a deo vocatꝰ dixit. loquere domīe qꝛ audit ẜuus faciēdo quodp̄cipit. Et talis poteſt dicere cū ſancto Iob. vocabis me ⁊ ego reſpondebo tibi. non hely. ſed tibi. ⁊ operi manuū tuarū porrigens dexteram.Iob. xiiij. Dico tertio deus vocat ꝑ nunciū verum vt iudex qͥ non vocat ꝑ ſignum nec ꝟbo viuo ſed ꝑ nuncium .i. p̄conem quē mittit. Ita facit iudex noſter ⁊ rex xp̄s ꝑ nūcios curie ſue vocat ml̓tos. Nūcij ſunt infirmitates. dolores. aduerſitates. febres. ſenectus ⁊ hmōi. Miſit ancillas ſuas vt vocarēt ad arcem .ſ. altitudinemglorie ⁊ ad menia ciuitatis. Prouer. ix. Sed qͣre dicit ancillas ⁊ nō nuncios. qꝛ nullꝰ iudex vocat ꝑ ancillas ſed ꝑ nuncios? Reſpondeo ad innuendum ꝙ infirmitates ſunt ancille qͥbus deꝰvocat. Qui gͦ habet febrem vel aliā infirmitatēcitatus eſt. Ideo paretis vos qꝛ nōnulli ſic vocati remanent contumaces. Ideo trahūt̉ vehementer cōdemnandi ¶ Nota exemplum de illodiuite cui miſſi fuerunt tres nuncij ꝑ angelumſuum ante mortem ſuā. qͥ volebat habere malāvitam ⁊ bonum fineꝫ. Ideo auiſetis vos ne itacontingat vobis. De talibus dicit Salomō inꝑſona xp̄i. Quia vocaui ⁊ rennuiſtis. ego quoqꝫ ī interitu veſtro ridebo ⁊ ſubſānabo cuꝫ vob̓aduenerit qd̓ timebatis. Prouer .j. Ideo ſemper debet homo eſſe paratus. nullus qui habꝫqͥnquaginta vel ſexaginta annos vite pōt allegare p̄occupatōnem mortis. ¶ Dico quarto ꝙvocat nos deus ꝑ ſcriptum clarū. ⁊ nō ſunt plures modi vocatiōis. Iſto modo qn̄ rex vult facere nuptias de ſuo pͥmogenito. ſolet vocare ꝑſcripturam nobiles ſuos vt qͥlibet ornet ⁊ paret