in officio remanſit poterit illam reuocarear. in. l. dicere. ff. de arbi. et qd̓ noͣ. ꝑ bar. indicta. l. quod iuſſit. et idē ẜᵐ eum ſi interloquat̉ tutorē dari uel decretū īt̓poni ratione p̄dicta. In ceterꝭ autē inter locutorijs uoluerūt ꝗdam dice̓ eē diſtinguēduꝫan cōtineat aliꝗd dari uel fieri uel deciſionem alicuiꝰ articuli incidētis uel emergētis et non poterit reuocari al̓ ſecus. ¶ Ueritas eſt ẜᵐ omnes docto. tam canoniſtaſ qͣꝫlegiſtas ꝙ pōt reuocari in oī caſu ſi īterueniat cauſe cognitio al̓ nō ut ibi noͣ. ar. in. l.i. ī fi. ff. de p̄to. ſti. et ibi noͣ. Et ſic noͣ. unuꝫſingulare ꝙ ēt ſi ab interlocutoria fueritappellatum nō ſunt tamē ligate manꝰ iudicis ꝗn poſſit cauſa cognita ipſam īter locutoriā reuocare ut tradit̉ in. ccū celſateexͣ de appel. et ſeꝗt̉ Inno. in. c. quod ad cōſultationē. exͣ de re iudi. Sed an reuocaripoſſit quocūqꝫ tꝑe āte diffinitiuā ſētētiaꝫopi. ſunt uarie tamē ẜᵐ doc. et bar. in dicta.l. quod iuſſit. diſtingue. aut iudex uult reuocare ad inſtātiā ꝑtis ⁊ tunc. j. x. dies poteſt poſtea non ar. in autͣ hodie. C. de appe l. aut uult reuocare ex ſuo officio et tc̄pōt uſqꝫ ad ſentētiā diffinitiuā poſtea nōqꝛ functꝰ eſt officio ſuo ut. l. iudex. ff. de reiudi. quā opi. ſequūt̉ doc. in dicto. c. cū ceſſante. cū ſi. Sed an ꝗlibet iudex ſuam poſſit īter locutoriā reuocare dic ꝙ ſic ſiue ſitordinariꝰ ſiue delegatꝰ ſiue arbit̉ qd̓ maius eſt ut. l. diem ꝓferre. ff. de arbi. ⁊ noͣ. ꝑglo. in dicta. l. quod iuſſit. et hoc ſemel tantum et nō ſepius ẜᵐ dy. et bar. ar. C. ne liceat. tertio ꝓuo. l. i. et. l. fideicōª. §ͦ. ſi ꝗs. x. ff.de le. iij. et. l. i. § ſi ꝗs. ff. ut le. uo. cā. Quidautē ſi interlocutoria habuit executioneꝫan poterit reuocari dic ꝙ nō ẜᵐ bar. ⁊ doeniſi in duobꝰ caſibus. pͥmꝰ ſi fiat cum pleniſſima cauſe cognitione. 2.ꝰ ſi utraqꝫ ꝑsconſentiat ut habet̉ et noͣ. ꝑ glo. in. l. i. ī fi.ff. de p̄to. ſtip. Sed nūquid īuitis ꝑtibuspoſſet iudex ſuam interlocutoriā reuocarediſtīgue breuiter q̄dā eſt interlocutōia q̄reſpicit ꝑſonā ipſius iudicis et eū grauatet tunc pōt eā reuocare ar. dicte ſ. qd̓ iuſſit. q̄dam eſt inter locutoria q̄ grauat ipſaꝫſolam ꝑtē et tunc nō poteſt reuocare ar. īdicta. l. i. in fi. et quod ibi noͣ. ff. de p̄to. ſtipIllud āt noͣ ꝙ abn̄tibus ꝑtibus et ignorantibus poterit iudex inter locutoriam r̄uocare ſi in ea nō reꝗrit̉ cauſe cognitio al̓ſecꝰ ẜᵐ bar. in. d. l. i. in fi. ff. de p̄to. ſtip. iuncta. l. ſꝫ ſi interpellat̉. ff. de iudi. et. l. diemꝓferre. in pͥn. ff. de arbi. An aūt uolētibꝰꝑtibus cogat̉ iudex eiꝰ interlocutoriā reuotare dicēdū eſt ꝙ nō regulariter ut. l. n̄ꝗdꝗd. ff. de iudi. et. l. i. L. quomō et quando. iudex ſi tamen eēt ab ea ꝓuocatū pōꝫiudex appellatiōis eam reuocare ut dicto.c. cordi. de appel. et in. c. fi. exͣ de iureiuranli. vi. Diceret aliꝗs que appellat̉ ſentētia interlocutoria rn̄det̉ ꝙ ꝗlibet actꝰ iudicis qui fit in lite dici pōt interlocutōͣiaut eſt citatio ꝑtis uel quodcūqꝫ p̄ceptumiudiciſ ut dicta. l. quod iuſſit. ⁊. l. fi. c. d̓ requi. re. Idē ī aſſignatiōe termini ut. l. ſiueꝑs. C. de dilatio. et dicta. l. diē ꝓferre. ¶Scias tamē ꝙ p̄ceptum impolſibile d̓ iure uel de facto uel turpe nullū eſt ipſo iure ut. l. fi. ff. que ſen. ſine appel. reſcin. Rurſum q̄ritur ecce ꝙ iudex non reuocauit īter locutoriā nec ꝑs ab ea appellauit deīdeiudex tulit ſnīam contra eandē ꝑtē diffinitiuam a qua appellauit q̄ritur an iudexipſius appellationis ſicut pōt reuocare ſētentiam diffinitiuā ita poſſit reformare īter locutoriā antedictā dic breuiter ꝙ licꝫolim ſuper hoc fuerūt opi. uarie inter dochodie tn̄ determīatū eſt ꝙ poſſit ut in. c.fi. exͣ de appel. li. vi. Si autē a dicta interlocutoria fuiſſet debite ꝓuocatū et ſuccubuiſſet in ea non poſſet iudex p̄dicte cauſe pͥncipalis de iuribus dicte inter locutorie ulteriꝰ cognoſcere ut hodie determinatum eſt in cle. fi. exͣ de appel. Et ex hoc habes tu ꝓcur multū notare ꝙ ſi ex formaſtatutoꝝ nō pōt ab interlocutoria appellari poterit hoc grauamē per appellationeꝫa diffinitīa reꝑari quod tene mēti. ¶ Ultio q̄rit̉ quid de ſnīa lata ab obẜuationeiudicij an ſit interlocutōia uel diffinitiuaet glo. in. l. titia. ff. de accu. dicit ꝙ ſit interlocutoria et ꝑ hoc non poſſe ab ea appellari. ſed bar. ibi dicit ꝙ ſiue ſit interlocutoria ſiue ſit diffinitīa pōt appellari. An aūtſit potiꝰ diffinitīa uel interlocutoria diſtīguit̉ an ꝑ eam imponat̉ finis ſoli īſtātieet tunc eſt īter locutoria an īponat̉ pͥncipili cauſe ꝟbi gratia abſoluit ab inſtantia ꝙnon poſſidet uel qꝛ ſine actᵉ exꝑtus eſt etſimilia et tunc eſt diffinitīa ut inſti. d̓ offiiudi. in fi.¶ In his ſcriptis Queritur an ſcriptura ſit nccͣia doc. iuris ciuil̓tenent ꝙ non licet apud acta ꝑ notariumdēat in ſcriptis redigi ut noͣt idē bar. ī dicta. l. titia. et per glo. in. c. qm̄ contͣ falſā. exde ꝓba. ꝓ qͦ facit. l. fi. C. de priuil̓. ſchola.