apl̓oꝝ ⁊ ſeptuagintaduoꝝ diſcipuloruꝫ. Etanacletus papa. xxi. di. c. in nouo teſtamēto.dicit. videntes auteꝫ ip̄i apoſtoli meſſem eſſemultam ⁊ oꝑarios paucos: rogauerūt dn̄mmeſſis vt mitteret oꝑarios in meſſem ſuā vn̄ab eis electi ſunt ſeptuagintaduo diſcipuli.Et de his dicit̉ Luce. x. c. deſignauit dn̄s etalios ſeptugintaduos: ſicut deus accepit deſpū moiſi: et dedit ſeptuagintaduobꝰ viris qͥregerent ppl̓m cū moīſe. vt d̓r Numeri. xi. c.Iſte etiā numerꝰ figuratus fuit in. lxxij. palmis qͣs inuenerūt filij iſrl̓ in deſerto. Exodi.xl. c. Inſuꝑ ille numerus ꝯueniebat ſeptuagintaduabꝰ linguis in qͣs mundus diuiſuseſt: quibꝰ p̄dicandū erat euangeliū xp̄i. Modo de luca varia eſt opinio. Nam quidā aſſerunt eū eſſe diſcipulū apl̓oꝝ et non dn̄i: ita ꝙdn̄o p̄dicanti nō adheſit: ſed poſt reſurrectōꝫad eius fidē venit. Alij aūt referūt ip̄m fuiſſevnum de ſeptuaginta duobꝰ diſcipulis: qm̄dum narrat apparitionē chriſti factaꝫ duobꝰdiſcipulis euntibꝰ in emaus nomē vnius ſcꝫcleophe explicat: alteriꝰ vero tacet: qd̓ ex humilitate fecit: qꝛ ip̄e fuerat ſecūdus. Et iſtudcōiter tenet̉ a doctoribꝰ. Et qͣꝫuis dicat Hiero. ip̄m diſcipuluꝫ apl̓oꝝ fuiſſe: hoc eſt: quiapaulo in omnibꝰ tribulatōibꝰ ſꝑ adheſit: ⁊ abeo nunqͣꝫ diſcedēs eidē in p̄dicatōibꝰ ſubſidium fuit. de quo. ij. ad Timotheū. iiij. c. Paulus dixit: lucas eſt mecū ſolus ſcꝫ tanqͣꝫ adiutor ⁊ defenſor. Et. ij. ad Corinth̓. viij. c. Ordinatus eſt ſcꝫ lucas ab eccleſijs comes peregrinatōnis nr̄e in hanc gr̄am que miniſtratur a vobis. ¶ Scd̓a ꝯditio virtutū beati luced̓r veritatꝭ fuerūt qͥppe in eo ꝟtutes ꝟe: qꝛcharitate informate: qd̓ ꝓbatur qm̄ fuit plenus ſpū ſcō. Sed hic inſiſtendū eſt ⁊ diſputandum. Utrū abſqꝫ charitate poſſit eſſe aliqua vera virtus. Et ꝙ ſic videt̉. Nam ꝓſperin li. ſententiaꝝ ait. oīs virtus p̄ter charitatēp̄t eſſe cōis bonis ⁊ malis. Et Hiero .xxviij.q. i. §. Ex his inquit virtutibꝰ romani ꝓmeruerūt imꝑium. Nā virtutis eſt bonū actū ꝓducere: ⁊ hoc fieri p̄t ſine charitate. Quis enīantiquoꝝ romanoꝝ geſta virtuoſa nō reputabit: de quibꝰ tanta laude digna narrant̉: ettn̄ cum infideles eſſent ⁊ idola colerent abſqꝫcharitate talia facere potuerūt: ex quibꝰ aliqͣexempla delegemus ex multis valeriū publicolam. Augꝰ li. v. de ci. dei. de pauꝑtate cōmendat. Is vt valerius recitat li. iiij. Finitoregio imꝑio in vrbe initiū ꝯſulatus accepit:et tres ꝯſulatus acceptiſſime rexit ⁊ tante fuit pauꝑtatis ꝙ patrimoniū eiꝰ ad impenſasexequiaꝝ defecit. De cathone vticenſi fert̉ ꝙfloruit tanta rigiditate: vt vicia hoīm rigideexpugnaret ⁊ ꝯdemnaret ꝓut refert Boetiꝰ.li. i. de ꝯſolatōe. et Saluſtius in catilinario.Quid dicemus de iuſticia bruti: de ꝯſtantiamucij: de ꝯtinētia ſcipionis: de fidelitate marcij reguli: et de magnanimitate pauli emilij.ac reliquis virtutibꝰ quibꝰ floruerūt antiquiromani vtiqꝫ ſine charitate tales virtutes cōplectebant̉. Sꝫ ꝯtrariū ꝓbari p̄t: qm̄ Augꝰ.in glo. ad romanos ait. illud qd̓ notat̉. xxviijq. i. c. oēs. §. ex his. vbi deeſt agnitio eterne etincōmutabilis veritatis. Falſa virtus eſt etiāin optimis moribꝰ: et loquit̉ de cognitōe nōſolū intellectiua: ſꝫ affectiua q̄ iuncta eſt charitati. Rn̄det ergo ſcūs tho. ẜa ẜe. q. xxiiij. etprima ẜe. q. lxviij. Ꝙ virtutes morales ꝓutſunt oꝑatiue boni in ordine quantū ad fineꝫqui nō excedit facultatē naturalē hoīs pn̄t ꝑoꝑa hūana acquiri: et ſic acquiſite ſine charitate eſſe pn̄t: et ſic fuerūt in multis gentibus.Scd̓m aūt ꝙ virtutes ſunt oꝑatiue boni inordine ad vltimū finē ſuꝑnaturalē: ſic ꝑfecteet vere hn̄t rōnem virtutis: et non pn̄t humanis actibꝰ acquiri ſed a deo infunduntur. Ethmōi virtutes morales: ſine charitate eſſe nōpn̄t. Quare ſole virtutes infuſe ſunt ꝑfecte etſimpliciter dicende virtutes: qꝛ bene ordināthoīem ad finē vltimū ſimpliciter. Alie verovirtutes acquiſite ſunt ẜm quid virtutes nōaūt ſimpliciter qꝛ ordinant hoīem ad aliquēbonū finē ꝑticularē non ordinatū ad bonuꝫvniuerſale. ¶ Tercia ꝯditio virtutū btī lucedicitur firmitatis. Nam firmiter in illis ꝑſeuerauit: qd̓ nō multi faciūt. Inquit enī Hieronymus ad lucianū heremitā. Cepiſſe multorum eſt: ad calcē ꝟo ꝑueniſſe paucoꝝ. Beatus vero lucas in via et in lege dn̄i ꝓficiēsiuit de virtute in virtutē. Et vt ſuꝑius dictūeſt. lxxiiij. annū etatis agens quieuit in pace.Sed hic dubitant nōnulli de numero annorum beati luce: qm̄ Hiero. in ꝓlogo in actibus apl̓oꝝ aliter dicit: videlicet. Ꝙ. lxxxiiij.annos etatis agens in bithinia de ſeculo noſcitur emigraſſe. Mirū ergo ꝙ Hiero. ibi dixerit ꝙ. lxxiiij. annoꝝ. hic ꝙ. lxxxiiij. ſpiritūdeo dederit. Ad quod reſpondent quidaꝫ. ꝙHiero. in ꝓlogo in actus apoſtoloꝝ ꝯputatomnes annos ſue etatis. In ꝓlogo vero inlucam computat annos ſue ꝯuerſionis ad fidem catholicam: ſed hoc non videtur veriſimile: qm̄ ante conuerſionem fuit arteʳ medicus: et puer. x. annoꝝ nō poteſt illā artē ſcireneqꝫ exercere: qd̓ tn̄ oporteret dicere ẜm iſtoset ꝓpterea vt inquit Nicolaus de lira. Alij aſſeruerūt ⁊ melius ꝙ varietas illa annoꝝ non