¶ Primo hieronymus denotat concluſionēbeati luce quantū ad gentē: qꝛ dicit eum natione ſirū: eſt aūt ſiria vt Iſidorꝰ dicit. xiiij.li. ethi. que ab oriente fluuio eufrate: ab occaſu mari mauro ⁊ egyptio terminat̉ tangensa ſeptentrione armeniā ⁊ capadociam: a meridie ſinnuny arabicū. Situs eius porrectusin immenſam longitudinē: in lato anguſtiorhabet enī in ſe ꝓuincias comagenā: feniciā:et paleſtinā cuius ꝑs eſt iudea abſqꝫ ſarracenis ⁊ nabatheiſ. Et vt multi veriſſime tradūteſt ſiria regio ſpecioſiſſima: fertiliſſima frugibus: et fructibꝰ armentis ⁊ pecudibus: equisaſinis et camelis ditiſſima. In cedris in ſpeciebus aromaticis ⁊ metallis: munitiſſima ciuitatibꝰ et caſtris. Irrigua nobiliſſimis fluuijs ⁊ lacubꝰ atqꝫ ſtagnis habēs nobiles portus maris: et hoc p̄cipue in paleſtinis maritimis ⁊ fenicijs. Ex hoc itaqꝫ btūs lucas originē duxit. ¶ Scd̓o hieronymus denotatꝯditionē beati luce quantū ad patriā: que fuit antiochia: de hac ita dicit Iſidorus li. xv.ethi. ſelentus vnus ex pueris alexandri: poſtmortē eiuſdē occupato regno orientis: vrbēinſiria ꝯdidit: eāqꝫ ex antiochi pr̄is ſui noīeinticulul.antiochiā nuncupauit: et ſirie caput inſtituit¶ Tercio denotat̉ cōditio beati luce quantūibulo dit. vjad exercitiū: qꝛ erat medicus artē exercēs meIdtipuidicine: medicina aūt vt inquit Iſidorꝰ. li. iiijia cūcidobrtancthi. eſt que corꝑis vel tuetur vel reſtaurat ſanniſſimacꝫeſt diderlutem: cuius materia verſat̉ in morbis ⁊ vulmnerba paulimneribꝰ. Et d̓r medicina a modo .i. a temperaIrtidebemm Luca nulimento: vn̄ ẜm Huguitōeꝫ medicina qͣſi mocria nuabis cōpuidicina: huius artis auctor aut repertor apd̓grecos ꝑhibet̉ apollo: hanc filius eius eſculapius laude vel oꝑe ampliauit. Sed poſtqͣꝫfulminis ictu interijt interdicta fert̉ medendi ars: et ars ſimul cū auctore defecit: latuitqꝫ ꝑ annos pene quingentos: vſqꝫ ad tꝑs artarxerſis regis ꝑſaꝝ: tūc eam reuocauit in lucem ipocrates aſclepio pr̄e genitus Inſulacheo. Sꝫ qꝛ de medicis loquimur tria occurrunt in hac ꝑte dubia ſoluenda.Primum vtrū medici vocandi ſint ab infirmis ad eoꝝ ſanitatē ꝓcurandā.¶ Scd̓m vtrū medici teneant̉ infirmos ad cōfeſſionem inducere.¶ Terciū vtruꝫ medici poſſint ꝓpter infirmoꝝcuram preciū reciꝑe¶ Primuꝫ dubiū vtrū medici vocandi ſintvt infirmoꝝ ſanitatē ꝓcurent. Et quidaꝫ dicunt ꝙ nō. Nam deus eſt qui ſanat ⁊ qui occidere p̄t ⁊ viuificare: vn̄ ſapiens Eccleſiaſtici. xxxviij. c. inquit. a deo eſt oīs medela. Etmeſue in ꝓlogo. ſanat ſolus languores deusEt Iacobꝰ. v. c. ſue canonice. infirmat̉ quisin vobis inducat p̄ſbyteros eccleſie: et orentſuꝑ eum: vnguentes eum oleo in noīe dn̄i: etoratio fidei ſanabit infirmuꝫ: et alleuiabit eūdn̄s. Et iob. v. c. Increpationē dn̄i ne reprobes: qꝛ ip̄e vulnerat ⁊ medetur: ꝑcutit et manus eius ſanat. Et btā agatha dicebat. medicinam carnalē corpori meo nunqͣꝫ exhibui:ſꝫ habeo dn̄m qͥ ſolo ſermone reſtaurat vniuerſa. Sed ꝯtrariū ꝓbari p̄t ꝑ auctoritates ⁊exempla. Inquit enī ſapiēs Ecc̄i. xxxviij. c.da locū medico: etenī dn̄s illū creauit: et nondiſcedat a te qꝛ oꝑa eius ſunt neceſſaria. et iterum ibi. honora medicū: ꝓpter neceſſitatē enīcreauit illū altiſſimus. Et iterū ibidē. altiſſimus de terra creauit medicinā: et vir ſapiēsnō abhorrebit illā. et Augꝰ. in regula dicit. ſinō eſt certum de infirmitate alicuius fratrismedicus ꝯſulat̉. Et. xxiij. q. viij. c. de thirijs§. gratianus ait. Quāuis certiſſime ſciamusneminē vltra terminū ſibi a deo p̄fixum eſſevicturū: omnibꝰ tn̄ languentibꝰ nō incōgruemedemur. Sancti viri inſuꝑ vſi ſunt medicinalibꝰ. nam legimus de iohanne euangeliſta: ꝙ exiſtens in balneis videns cherintumhereticū dixit ſocijs. fugiamus hinc ne balnea corruāt in quibꝰ cherintus filius diaboli lauatur. Et de hoc habet̉. xxiiij. q. i. c. oīs.Sanctus inſuꝑ germanus ep̄us capuanusad balnea infirmitatis cauſa acceſſit vt refertGrego. in. iiij. dyalogoꝝ li. ſic et alij ſcī medicinam nō recuſarūt: quare ad oēm dubietatēamouendā dicendū eſt. ꝙ deus oēs infirmitates ⁊ ſolus ſanat effectiue: tn̄ ſepius agēs ꝑcauſas ſecundas ſiue mediantibꝰ cauſis ſecūdis effectū ſanitatis inducit. Oꝑatur quidēdeus mediantibꝰ cauſis ſecūdis nō de neceſſitate: ſꝫ vt ſeruetur ordo ſue ineffabilis ſapientie. qͣꝫuis igitur p̄ter naturā oꝑari ſemperpoſſet ſi vellet tn̄ id raro facit tum iudicat hͦhumane ſaluti expedire. ſi quis igit̉ medicoindigens: cum poſſet illū habere: expectaret aſolo deo ſanitatē grauiter peccaret: qꝛ tentaret deum niſi ſuꝑ hoc haberet familiare cōſilium ſpiritus ſancti: ſicut habuit beata agatha: erat enī experta diuinā beniuolentiaꝫ: vtdicit Tho. ſcd̓a ſcd̓e. q. lxxxxvij. arti. i. in rn̄ſion ad terciuꝫ ar. Et ſic patet ꝙ licet a deo ſitſemꝑ ſalus expetenda: principaliter tn̄ qꝛ medicus eſt inſtrumentū dei ⁊ artifex nature q̄rendus eſt ⁊ ꝯſulendꝰ atqꝫ iuxta ip̄ius documenta ſubueniendū egrotis. Hinc caſſiodorus. vi. li. epl̓aꝝ. epl̓a. xviij. ait. inter vltimasartes qͣs ad ſuſtentandaꝫ humane fragilitatis indigentiā diuina clemētia tribuit: nullax